PDA

Επιστροφή στο Forum : Θανατος...


5οος Αγγελος
21-07-06, 15:44
Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο κήδεψα τον πατερά μου ήμουν 26 χρονών πέθανε ανήμερα του προφήτη Ηλία.
Μέσα σε ένα χρόνο όλα έχουν έρθει τούμπα και όλα έχουν έρθει στα ίσα ( αν όχι όλα τα περισσότερα).Είμαι μοναχοπαίδι και μέσα σε μια μέρα έγινα ο άντρας του σπιτιού, η μητέρα μου είναι αγράμματη (δεν το θεωρώ υποτιμητικό άλλωστε χάρη σε εκείνη είμαι αυτό που είμαι σήμερα) οπότε όλα τα βάρη όλες οι ευθύνες όλες οι υποχρεώσεις πέσανε πάνω μου.
Δεν έχω σκοπό να αρχίσω να λέω τι μου έχει συμβεί στην ζωή και ούτε σκοπεύω να γράψω καμιά mini αυτοβιογραφία, το θέμα που θέλω να συζητήσω έχει σχέση με αυτό που μου συνέβη.
Τι σημαίνει για σας για μένα για όλους μας ο θανατος. Οχι ο θάνατος του φίλου σας του συγγενή σας των αδερφών σας των γονιών σας αλλά ο δικός σας θανατος. Τον σκέφτεστε καθόλου σας περνάει η ιδέα ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε?? Σήμερα αύριο σε 50 χρονιά στα επόμενα λεπτά δευτερόλεπτα ώρες ημέρες.
Δεν χρειάστηκε να πεθάνει ο πατέρας μου για να σκεφτώ τον θάνατο πάντα τον σκεφτόμουν πάντα τον φοβόμουν τώρα περισσότερο μιας που χτύπησε την πόρτα μου.
Κάποιος είπε (μου διαφεύγει το όνομα του) όταν σκέφτεσαι τον θάνατο έστω και μια φορά την ημέρα αυτό σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αυτό σε κάνει να βλέπεις διαφορετικά την ζωή αυτό σε κάνει να ζεις την κάθε μέρα χίλιες φορές περισσότερο από πριν.
Δεν θα το παίξω cool θα πω τα πράγματα με το όνομα τους θα πω τι σκέφτομαι , φοβάμαι να πεθάνω φοβάμαι και τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι όταν πέσω για ύπνο το βραδύ ίσως να μην ξυπνήσω την επόμενη ίσως να μην ξυπνήσει η μητέρα μου. Τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι θα καταληξω σε έναν λάκκο 50 πόντους βάθος μέσα σε ένα φέρετρο σκεπασμένος με χώμα τρομάζω στο τι θα αντικρύσω στην άλλη μεριά …
Ζούμε για να πεθάνουμε μεγαλώνουμε και οδηγούμαστε στον θάνατο από την στιγμή που θα γεννηθούμε έχουμε υπογράψει την θανατική μας καταδικη. Οσο περνάει ο καιρός τόσο πιο κοντά είμαστε.
Μερικοί θα πείτε ότι αφού θα πεθάνουμε να μην κάνουμε τίποτα να μην προχωράμε στην ζωή να μην μοχθούμε στην ζωή απλά να καθίσουμε και να περιμένουμε την μοιραία μέρα ή να κάνουμε κραιπάλες στη ζωή μας και να μην δίνουμε λογαριασμό σε τίποτα και σε κανέναν.
Δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου μου δεν θέλω να σας οδηγήσω σε τέτοια συμπεράσματα ή σε τέτοιες απόψεις. Αυτο το τονίζω γιατί γνωρίζω πολύ καλά ποσό εύκολο είναι να παρερμηνεύσει κάποιος αυτά που διαβάζει και να οδηγηθεί σε ακραία συμπεράσματα
Ο σκοπός του κειμένου μου είναι να σας κάνω αν θέλετε να συζητήσετε έναν από τους μεγαλύτερους φόβους του ανθρώπου. Κάποια στιγμή στην ζωή μας τον σκεφτόμαστε αν όχι στην νεανική σίγουρα στις 2 με τρεις τελευταίες δεκαετίες της ζώνης μας.
Περιμένω τις δικές σας σκέψεις δεν θέλω ανά λύσεις περί θανάτου δεν θέλω να μου πείτε τι είναι θάνατος τι σημασία έχει τι σημαίνει το που πάνε οι ψυχές μας ή γιατί συμβαίνει αυτό. Εγώ θέλω να μάθω την σκέψη σας για τον θάνατο κατά ποσό τον σκέφτεστε ή δεν δίνετε καμιά σημασία .Δεν θέλω επιστημονικές ιστορικές και θρησκεύτηκες αναλύσεις
Εγώ πάντως τον σκέφτομαι τον φοβάμαι προχωράω στη ζωή μου και περιμένω ζω την ζωή όσο μπορώ φοβάμαι να πεθάνω δεν θέλω να πεθάνω…
Δυστυχώς θα πεθάνω τουλάχιστον ικανοποιημένος από την ζωή που έζησα…

Vampirela
21-07-06, 17:07
5ε Άγγελε λες πως σε φοβίζει ο θάνατος. Εννοείς ο θάνατος καθεαυτός ή η περίπτωση οτι μόλις πεθάνεις ίσως πάψει να υπάρχει η ψυχή και το πνεύμα σου;

excellent
21-07-06, 19:08
Εγώ έχω περάσει έναν πολύ τραγικό θάνατο και έφτασα στα όρια της σχιζοφρένειας (ίσως να τα πέρασα κιόλας:p ).

Ο θάνατος εμένα δε με φοβίζει, είναι ένα φυσικό επακόλουθο. Το να πούμε: αφού θα πεθάνω, να ζήσω ευχάριστα τη ζωή μου είναι λάθος. Να ζήσουμε μεν ευχάριστα, αλλά να όχι να λέμε: σιγά μην δουλέψω κ.λπ.

Ο θάνατος είναι κάτι που δεν το δέχεσαι έυκολα, αλλά θα το περάσεις και αυτό σε κάνει να φοβάσαι. Σκέψου ότι ο θάνατος δεν πονάει, απλώς συμβαίνει. Βεβαίως μπορεί να πονέσει το μέσο που θα προκαλέσει το θάνατο.

Αν σκεφτόμαστε το θάνατο καθημερινά ίσως γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, αλλά μπορεί και να τρελαθούμε κιόλας, αν τον φοβόμαστε.

Εγώ είμαι από τις περιπτώσει στις οποίες κόντευα πολλές φορές να πεθάνω και ακόμη ίσως να είμαι σε κίνδυνο, για αυτό και δεν φοβάμαι το θάνατό μου. Φοβάμαι το θάνατο των άλλων, αλλά και να συμβεί, μετά από το σοκ που έπαθα, θα το ξεπεράσω εύκολα.

Ελπίζω να σε ανακουφίσει η περίπτωσή μου.;)

ΥΓ: Όσον αφορά το ότι θα είμαστε θαμμένοι (θα είμαστε στο 1,60 και όχι στο 1/2 m:) ), πίστεψέ με δεν θα νιώθουμε τίποτα!!!:D

ΒΑΣΙΛΕΙΑ
21-07-06, 19:19
Σας καλησπερίζω όλους, μιας και είμαι νέο μέλος...
Όχι πέμπτε Άγγελε...δε φοβάμαι το θάνατο...τον σκέφτομαι συχνά και τις περισσότερες φορές ως συνέχεια τησ ζωής, ως μετάβαση, πέρασμα από τα χειρότερα στα καλύτερα, τα λαμπρότερα. Δεν είμαι απο τους ανθρώπους που αρνιούνται τη ζωή. Ίσα ίσα που τη χαίρομαι σε όλες τις εκφάνσεις της. Πέρασμα είναι Άγγελε. Το πέρασμα που γαλήνια και ατάραχα τόλμησε ο Σωκράτης. Το πέρασμα που κάθε στιγμή που περνά το διαβαίνουν χιλιάδες χιλιάδων...αισιόδοξα τον βλέπω και ατό μου δίνει γαλήνη...

excellent
21-07-06, 19:30
Καλώς ήλθες Βασιλεία. Είναι αυτό ακριβώς που είπες, ο θάνατος είναι η συνέχεια της ζωής.

Επειδή αυτό που λες άπτονται θρησκευτικής "μεταχείρισης" θα προσπαθήσω [ίσως αύριο] (ελπίζω να μην σε πειράζει πέμπτε άγγελε) να σας πω κάποια πράγματα για τον θάνατο όπως φαίνονται στον χριστιανισμό. Είναι αρκετά αισιόδοξα, για να μην φοβάται κάποιος τον θάνατο.

Mordiel
22-07-06, 02:17
Αρχική δημοσίευση από excellent
να σας πω κάποια πράγματα για τον θάνατο όπως φαίνονται στον χριστιανισμό. Είναι αρκετά αισιόδοξα, για να μην φοβάται κάποιος τον θάνατο. Ο 5οος Αγγελος όμως ξεκαθάρισε ότι δεν ενδιαφέρεται για θρησκευτικές αναλύσεις και λοιπές θεωρίες. Απλώς να συζητήσει και να μάθει για τις σκέψεις και τον προσωπικό χειρισμό του καθενός γύρο από το θέμα αυτό που τον απασχολεί.
Το τι θέλει τώρα να ισχυρίζεται ο χριστιανισμός δεν σημαίνει ότι περιέχει και την αλήθεια. Άλλωστε θρησκεία είναι, να επηρεάσει τον κόσμο με τις δικές της πεποιθήσεις επιδιώκει για τους δικούς της λόγους. Παρακαλώ μην το γυρίσουμε και αυτό το θέμα πάλι σε θρησκευτικά χωράφια. Και όχι ότι καταδιώκουμε τις θρησκείες στον χώρο εδώ όπως έχουν διαμαρτυρηθεί μερικοί κατά καιρούς, αλλά το μέλος που ξεκίνησε το παρόν topic έδωσε σαφή τοποθέτηση σε αυτό που ζητάει από όσους συμμετάσχουν στο θέμα.
(Υπάρχει και κατηγορία γύρω από θρησκειολογία όπου μπορούν να αναλυθούν αυτά από τη σκοπιά εκείνη.)

Mordiel
22-07-06, 02:21
Η παρατήρηση της Vampirela’s είναι καλή. Εάν μάθει κανείς ότι θα συνεχίσει να υπάρχει μετά το θάνατο του σώματος, αλλάζει το πράγμα και έρχεται πιο ελαφριά η σκέψη του θανάτου. Όμως ο φόβος της απόλυτης ανυπαρξίας που πιθανόν να επέλθει, είναι πολύ βασανιστικός. Σε κάνει να αισθάνεσαι ότι όλα είναι απολύτως μάταια και δεν αξίζουν όλα όσα πασχίζεις να κάνεις, να μάθεις, να πετύχεις, να ανακαλύψεις.

Είναι αλήθεια ότι από τη στιγμή που γεννιέται κάποιος ταυτόχρονα ξεκινάει να πεθαίνει. Τα όργανα, τα κύτταρα και τα συστήματα του οργανισμού μπορούμε να πούμε ότι αναπτύσσονται σε πρώτη φάση αλλά στην πραγματικότητα είναι και αυτό μέσα στην διαδικασία φθοράς, γήρανσης, κατάρρευσης.
Χώρια βέβαια από άλλα επιπλέον αίτια που μπορούν να επιφέρουν την παύση λειτουργίας του σώματος (και του νου) όπως είναι οι ασθένειες και τα ατυχήματα.


Αρχική δημοσίευση από 5οος Αγγελος
Δεν θα το παίξω cool θα πω τα πράγματα με το όνομα τους θα πω τι σκέφτομαι , φοβάμαι να πεθάνω φοβάμαι και τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι όταν πέσω για ύπνο το βραδύ ίσως να μην ξυπνήσω την επόμενη ίσως να μην ξυπνήσει η μητέρα μου. Τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι θα καταληξω σε έναν λάκκο 50 πόντους βάθος μέσα σε ένα φέρετρο σκεπασμένος με χώμα τρομάζω στο τι θα αντικρύσω στην άλλη μεριά …Μήπως με αυτό τον τρόπο σκοτώνεις τον εαυτό σου αργά εσύ ο ίδιος χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι; Το σκέφτηκες; Οι έντονες ανησυχητικές σκέψεις και οι φοβίες λειτουργούν εξασθενητικά μέχρι να καταρρεύσει κάποτε όλο το ‘οικοδόμημα’ ολοσχερώς.

Μήπως επειδή ο άνθρωπος το έχει πάρει ως δεδομένο, γι’ αυτό το λόγο το βιώνει αναπόφευκτα αφού τα πράγματα δείχνουν ότι έχει καταγραφεί για τα καλά στο DNA του;!
Όταν από τη στιγμή που γεννιέσαι σου εντρυφείται η ιδέα ότι θα μεγαλώσεις θα γεράσεις και θα πεθάνεις και αυτό ριζώνει όλο και πιο βαθιά, και ενισχύεται με το να βλέπεις το θάνατο στους γύρω σου, να ακούς γι’ αυτόν, να διαβάζεις γι’ αυτόν … τότε πώς να μην πάρει υπόσταση και για εσένα όπως συμβαίνει και με όλους τους υπόλοιπους!;
Κάποιοι θεωρούν ότι δεν είναι πραγματικά στην φύση του ανθρώπου να πεθαίνει. Αλλά το παθαίνει αυτό επειδή εδώ και αιώνες το έχει αφομοιώσει και από εκεί και έπειτα έχει περάσει (κληρονομηθεί) και στις μετέπειτα γενεές.
Τώρα όποιος θέλει το πιστεύει αυτό. Αλλά μην ξεχνάτε ότι εδώ και χρόνια έχει αρχίσει πια να αποδεικνύεται και από την ίδια την επιστήμη ότι ο νους διαθέτει τη δύναμη να επιδράει σε αυτό που λέμε ύλη και να τη διαμορφώνει!

Χμ. Μάλλον παρασύρθηκα και τελικά έκανα αυτό που δεν ήθελες – να μην προβούμε σε αναλύσεις και θεωρίες αλλά να εκφράσουμε τις δικές μας σκέψεις.
(Βέβαια και τα παραπάνω βρίσκονται μέσα στον συνολικό προβληματισμό ορισμένων ξέρεις.)
___________
Θάνατος, λοιπόν…
Μια σκέψη, μια ιδέα, που όσο και να την ξεχνάς όλο και κάτι θα σου την επαναφέρει στο νου. Ίσως γιατί φαίνεται πως είναι πανταχού παρών.
Όσο και να την αντιμετωπίζεις με απάθεια ή συμβιβασμό και αποδοχή όλο και με κάποιον τρόπο θα γυρίζει να σε κοιτάξει εκεί που δεν το περιμένεις με ένα τρομακτικό προσωπείο που θα σε σοκάρει και θα σε κάνει να ανησυχήσεις, να κλονιστείς, να αναθεωρήσεις.
Κάτι το τελείως άγνωστο … Και εντελώς αβέβαιο όσον αφορά το μετέπειτα (δηλαδή, πάλι άγνωστο).
Μια σκέψη που μου προκύπτει:
Είναι σαν να στέκεσαι μπροστά από μια πόρτα. Την ανοίγεις και υπάρχει απόλυτο και πυκνό σκοτάδι στην άλλη πλευρά. Δεν φαίνεται το παραμικρό ούτε ακούγεται κάτι. Απλώς σκοτάδι, τίποτε άλλο. Δεν γνωρίζεις καν εάν παραπέρα είναι απλώς ένα δωμάτιο, μια αίθουσα, ένα τοπίο, …ή μια άλλη διάσταση (άλλο σύμπαν). Κανένα στοιχείο δεν μαρτυράει τίποτε απολύτως! Εάν κάνεις το βήμα να περάσεις στην άλλη πλευρά θα πατήσεις σε έδαφος, ή μήπως θα βρεθείς σε ένα απόλυτο κενό; Θα πέσεις, ή θα αιωρηθείς; Θα μπορέσεις να κινηθείς εκεί πέρα; Θα είσαι μόνος, ή όχι ακριβώς; Θα μπορέσεις να ξαναγυρίσεις πίσω; Θα συνεχίζεις κατ’ αρχήν να υπάρχεις, ή μήπως όχι;!;

Είναι κάτι πολύ δύσκολο να απαντηθεί.
Επίσης, μήπως δεν βιώνουνε όλοι τον ίδιο θάνατο; Μήπως κάτι διαφορετικό συμβαίνει ανάλογα με την περίπτωση του καθενός, πχ οριστικός θάνατος για τους πολλούς, και μια μετάβαση ή μεταμόρφωση για ορισμένους άλλους;

Το σίγουρο είναι ότι ο καθένας θα μάθει από πρώτο χέρι όταν έρθει η ώρα …
Αλλά δεν είναι και σίγουρο ότι θα καταφέρει να πει και στους υπόλοιπους τι συμβαίνει τότε, εκεί - οπουδήποτε είναι.
Και αυτό είτε επειδή δεν επιτρέπεται από κάποιους συμπαντικούς κανόνες, είτε επειδή η ύπαρξή του δεν θα υφίσταται πια…!

vagkri
22-07-06, 06:58
Δεν θα το παίξω cool θα πω τα πράγματα με το όνομα τους θα πω τι σκέφτομαι , φοβάμαι να πεθάνω φοβάμαι και τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι όταν πέσω για ύπνο το βραδύ ίσως να μην ξυπνήσω την επόμενη ίσως να μην ξυπνήσει η μητέρα μου. Τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι θα καταληξω σε έναν λάκκο 50 πόντους βάθος μέσα σε ένα φέρετρο σκεπασμένος με χώμα τρομάζω στο τι θα αντικρύσω στην άλλη μεριά …
Κάποτε ξεκίνησα να πάω στην δουλειά μου.... ξύπνησα και ήμουν σε ένα νοσοκομείο. Είχαν περάσει 20 μέρες.Οι γιατροί μου είπαν αργότερα ότι ήταν θαύμα το ότι έζησα.Ήμουν αφασία για 20 μέρες.Δεν κατάλαβα τίποτα...δεν θυμόμουν τίποτα...δεν θυμήθηκα ποτέ τίποτα.
Ο θάνατος για μένα.....
Δέν είναι τίποτα.Δέν μου δημιουργεί φόβο, το μόνο ότι λυπάμαι για τον πόνο που θα δημιουργήσει η απουσία μου.
Μάλλον έτσι πρέπει να γίνεται. Ότι μας δημιούργησε ξέρει καλύτερα από εμάς.
Εγώ πάντως τον σκέφτομαι τον φοβάμαι προχωράω στη ζωή μου και περιμένω ζω την ζωή όσο μπορώ φοβάμαι να πεθάνω δεν θέλω να πεθάνω…
Ζήσε σαν να μην είναι να πεθάνεις ποτέ.
Ζήσε σαν να είναι να πεθάνεις αύριο.
Κάθε μέρα πρέπει να ζείς και για τα δύο παραπάνω.
Μην ασχολήσαι με τις θρησκείες, το μόνο που θα κερδίσεις είναι αμφιβολίες, ενοχές για τον τρόπο που ζείς η για τον τρόπο που δεν ζείς.
Αγάπα τον εαυτό σου και μην τον βασανίζεις με ερωτήσεις που δεν έχουν απάντηση.
Άσε τους άλλους... τον εαυτό σου αγάπα και μετά θα έρθουν όλα όπως πρέπει.
Ελπίζω να κατάλαβες τι εννοώ.

5οος Αγγελος
22-07-06, 08:34
Ζήσε σαν να μην είναι να πεθάνεις ποτέ.
Ζήσε σαν να είναι να πεθάνεις αύριο.
Κάθε μέρα πρέπει να ζείς και για τα δύο παραπάνω.
Μην ασχολήσαι με τις θρησκείες, το μόνο που θα κερδίσεις είναι αμφιβολίες, ενοχές για τον τρόπο που ζείς η για τον τρόπο που δεν ζείς.
Αγάπα τον εαυτό σου και μην τον βασανίζεις με ερωτήσεις που δεν έχουν απάντηση.
Άσε τους άλλους... τον εαυτό σου αγάπα και μετά θα έρθουν όλα όπως πρέπει.
Ελπίζω να κατάλαβες τι εννοώ.
Μου άρεσαν η τελευταίες σου λέξεις vagkri ... Αλλά θέλω να το εμβαθύνω κι άλλο θέλω να μάθω κι αλλά...
Δεν μου έχει γίνει εμμονή ότι θα πεθάνω άλλωστε είπα και είπατε πολύ σωστά ότι εφόσον είναι φυσικό και μη αναστρέψιμος ο θάνατος δεν πρέπει να μας κρατάει πίσω δεν με κρατάει πίσω την ζωή μου την κάνω περνάω καλά άλλωστε ένα από τα πράγματα που έμαθα από τον συγχωρεμένο τον πατερά μου είναι να περνάς καλά όσο μπορείς...
Η ζωή είναι γλυκιά είναι ωραία όσο και να μεγαλώνεις όσο και να γερνάς δεν πιστεύω ότι κάποιος θέλει να πεθάνει όσο και να λες πως το πνεύμα υπάρχει η ψυχή υπάρχει εσύ οδηγείσαι κάπου αλλού ( παράδεισος ή κόλαση ).Δεν παύει να φοβάσαι δεν παύει να τυραννιέσαι όσο πλησιάζει η ώρα ( εννοώ αν αντέξεις έως τα 80 ή 90 :) ).Βλέπω παππούδες γιαγιάδες κάθε μέρα κάθε Κυριακή να πηγαίνουν στην εκκλησιά γιατί??? γιατί φοβούνται να πεθάνουν.
Δεν θέλω και πάλι σε καμιά περίπτωση να εμπλέξουμε θρησκείες έχω κουραστεί να ακούω για αυτές θέλω να ακούσω εσάς κι εσείς εμένα ας πούμε ένα είδος ομαδικής ψυχανάλυσης.
Ίσως αν ξέραμε τι συμβαίνει μετά θάνατον με σιγουριά κι όχι με υποθέσεις να μην το περνάμε τόσο βαριά αλλά δεν ξερώ κι ότι μου είναι άγνωστο με τρομάζει...
Ευχαριστώ τον Mordiel που δεν άφησε την συζήτηση να ξεφύγει

agaliarep
22-07-06, 13:19
Δεν θα κάνω τον ψυχολόγο να σου πω τι να κάνεις με τον φόβο σου, ούτε να σου πω πως μπορείς να τον νικήσεις. Άλλωστε δικός σου είναι κάνε τον ότι θες.
Πριν απο 2 ημέρες ακριβώς ήρθε στην δουλειά μου ένας γιατρός, ένας γιατρός ομοιπαθητικής, όπου είναι πολύ γνωστός γενικά, έχει γράψει βιβλία για την ομοιπαθητική σε σχέση με την φυσική, ένας γλυκήτατος άνθρωπος ηλικίας 95 χρονων. Σε κάποια φάση είπε ότι δεν είχε κανέναν στην ζωή εκτός την αδελφή του που ήταν... μεγαλύτερη (δεν μπορώ να φανταστώ πόσο), για εκείνον τα πάντα στην ζωή ήταν η γνώση και το μόνο που είχε να πει ήταν ότι δεν θέλει να πεθάνει γιατί η ζωή είναι ωραία.
Η ζωή είναι ωραία αλλά και χωρίς διακριτά χρονικά όρια. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί στο Λίβανο πίστευαν ότι θα ζήσουν περοσσότερο...
Απο την στιγμή που γεννιέσαι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τον θάνατο. η γέννηση είναι η αρχή του τέλους, αλλά σε αυτό που αποκαλούμε σύμπαν τίποτα δεν χάνεται όλα απλά αλλάζουν μορφή. Αλλάζουν τρόπο και χώρο. Αλλάζουν την σχέση τους με την ύλη τους.
Τον θάνατο τον φοβάμαι αλλά και τον περιμένω, το άγνωστο το φοβάμαι αλλά προσπαθώ να το κάνω γνωστό. Ζω με το τέλος μου χαραγμένο στην πορεία μου αλλά προσπαθώ να καταλάβω την πορεία μου μετά τον θάνατο. Και αν είναι δυνατόν να μάθω την πορεία μου πριν την ζωή.
Το μόνο που είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορέσω να αποφύγω ακόμα και αν ήθελα, είναι το ότι θα σταματήσω να αναπνέω. Αλλά δεν είναι το σώμα μου και το dna μου που με κάνει αυτό που είμαι. Είναι κάτι άλλο και αυτό το άλλο, δεν μπορώ να το προσδιορίσω αλλά ξέρω ότι είναι ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου συνόλου που είναι ένα κομμάτι του σύμπαντος. Και επειδή το σύμπαν είναι άπειρο είναι και αυτό ένα κομμάτι του απειρου και όσο και αν προσπαθείς να το σκοτώσεις θα υπάρχει πάντα άπειρο.

Παθοκτόνος
22-07-06, 16:46
Ο Πλάτωνας έγραφε παλαιά πως οι καλοί άνθρωποι έχουν όταν πλησιάζει(ηλικιακά,ας πούμε όταν είναι μεσόκοποι) το τέλος της ζωής τους έχουν ελπίδες και όνειρα για την ζωή που έρχεται,ενώ οι κακοί ανησυχούν και αγχώνονται με την σκέψι μήπως οι μύθοι και οι δοξασίες περί Ταρτάρων και ανταποδώσεως μετά θάνατον είναι πραγματικές...Ήταν,άρα,κάτι το οποίο συνέβαινε στα τέλη της ζωής τους αυτή η ανησυχία(αφού πριν δεν είχαν δώσει ιδιαίτερη σημασία στα περί θανάτου κ.λπ.)Συνέβαινε σε αυτούς στους οποίους είχαν μία ζωή ηθικά και πνευματικά έκπτωτη...Παράλληλα μπορεί και να αρρώσταιναν...Και το ερώτημα είναι:γιατί;Έχει καμμία σχέσι με αυτό που έλεγε και ο Σεφέρης ότι πρέπει κάθε δύο σκέψεις μας να σκεπτόμαστε τον θάνατο μία(μία στις τρεις);...Κατά την άποψί μου:ΑΠΟΛΥΤΩΣ...Γιατί η μνήμη θανάτου είναι κάτι που οδηγεί στην συνετή ζωή,στην σύμφωνη με τον ηθικό νόμο(που θα έλεγε και ο Ιμ. Καντ και ο Απ.Παύλος),αφού πρώτα βρούμε ποιος είναι πράγματι ο ηθικός νόμος και η Αλήθεια που τον αναβρύζει(αν δεν τον έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη...)...όλες αυτές οι ανησυχίες μας είναι άκρως δικαιολογημένες και ανθρώπινες με την καλή έννοια...Όπως και το αίσθημα ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την ζωή μας,αφού δεν έχουμε βρει το νόημα σε αυτήν...Και η απαξίωσις αυτών των υπαρξιακών ανησυχιών είναι κάτι που καλλιεργείται πάρα πολύ σήμερα...Και από την επιστήμη της "ψυχολογίας"*(που κατά την άποψί μου δεν είναι επιστήμη,αυτό είναι ένα άλλο θέμα που ίσως να αναπτύξω κάποια άλλη φορά),που αφού εισέβαλε καταχρηστικά στην χώρα μας διαδίδει ιδέες περί εύκολης,"ευχάριστης",αντιηρωικής,αηθικιστικής ζωής και νομίζει ότι με το να ναρκώσει κανείς με τα διάφορα σκευάσματα τον άνθρωπο(πρβλ.Ecstasy) ότι θα γλιτώσει και θα βρει λύσι στο ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΚΕΝΟ που τον ταλαιπωρεί τόσο...Και από τις κυρίαρχες πολιτικοοικονομικές ιδεολογίες με τα κηρύγματα περί ανταγωνιστικότητος,παραγωγικότητος,γενικά περί οικονομισμού...Και άλλοθεν...Αλλά,πρέπει να έχουμε στο νου μας πως είναι ΥΓΙΕΣ και ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ το να έχουμε αυτές τις υπαρξιακές μας ανησυχίες(μέχρι να βρούμε την αλήθεια)...Δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει να το καταστείλουμε ή με προκρούστεια μέθοδο να το αιματοκυλίσουμε για να το φέρουμε στα μέτρα κάποιας υποτιθέμενης,φαντασιακής διαταραχής προσωπικότητος...Ή να το θεωρήσουμε ως συνέπεια της...ευμάρειας μας θαρρείς και είμαστε βόδια και όχι έλλογοι άνθρωποι...Αυτά γενικά για τις σχετικές με τον θάνατο ανησυχίες και προβληματισμούς μας...

Προσωπικά,αντιμετωπίζω τον θάνατο όπως ακριβώς και ο Κωστής Παλαμάς στο κύκνειό του άσμα:"ο τάφος είναι πέρασμα προς την αθανασία"...Δεν έχω καμμία ανησυχία για το τι θα συμβεί μετά θάνατον...Διότι έχω ακριβώς κατανοήσει το(θεολογικό) νόημα της ζωής...Επίσης,λόγω προσωπικών βιωμάτων...Ακόμη,λόγω του ότι ο θάνατος πραγματικά δεν αποτελεί πια πρόσκομμα και τέλος στην ανθρώπινη πορεία,με ένα ολοσκότεινο άδη να περιμένει,όπως θα διαβάζαμε στα έπη του Ομήρου...Σήμερα,ισχύει για τον θάνατο μερικών αυτό που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωσι όταν διάβαζα για τον κυπριακό αγώνα για ΕΝΩΣΗ,το πώς οι(χριστιανόπαιδες) εθνομάρτυρες της Ε.Ο.Κ.Α.αντιμετώπισαν τον θάνατο...Με πόση ασφάλεια,με πόσο βαθύτατο σθένος,με πόση ανδρεία,με πόση ηρεμία,πνευματική ΧΑΡΑ και ΑΓΑΛΛΙΑΣΙ...Θυμάμαι κάποιες από τις επιστολές τους προς τους δικούς τους ακριβώς πριν πεθάνουν-μαρτυρήσουν-απαγχονισθούν και ήταν όλες τόσο γεμάτες απο βαθιά αισιοδοξία,από γαλήνη,από εγκαρτέρτησι της συνέχειας,δηλαδή του"πετάγματος",της λευτεριάς της ψυχής τους,της εκδημίας τους τελικά προς τον Θεό,όπως ακριβώς έγραφαν...Αυτά... :)

*Βεβαίως υπάρχει και η σύγχρονη λογοθεραπεία του Frankl... :)

panoramix
22-07-06, 18:41
Καλησπέρα σε όλους, και ειδικότερα σε εσένα 5ε άγγελε. Πίστεψέ με μπορώ να κατανοήσω αυτό που σου συμβαίνει όσον αφορά το φόβο σου για το θάνατο. Τυχαίνει να έχω χάσει πολλούς ανθρώπους και μάλιστα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Ψάχνοντάς το κατέληξα σε ένα συμπέρασμα που αργότερα ανακάλυψα ότι το ίδιο είχαν πει και οι αρχαίοι πρόγονοί μας: ο θάνατος είναι η ζωή της ψυχής και το σώμα μας είναι η φυλακή της. Αν αντιμετωπίσεις το θάνατο όπως οι αρχαίοι τότε να είσαι σίγουρος ότι θα φύγουν οι φόβοι σου γι' αυτόν, αρκεί να πιστέψεις μέσα σου. Οι αρχαίοι έβλεπαν τον θάνατο σαν μία γιορτή για την ελευθερία της ψυχής. Αν το ψάξεις θα δείς ότι δεν έχω άδικο. Μην ξεχνάς και το άλλο: όσο περισσότερο ψάχνεις το θάνατο και τις αιτίες του τόσο περισσότερο αγαπάς και απολαμβάνεις τη ζωή...!!!

vagkri
25-07-06, 08:41
Απο ένα σημείο της ζωής μου και μετά, ύστερα από ένα ατύχημα που είχα (όπως είπα σε προηγούμενο post) ασχολήθηκα με τις θεωρίες που υπάρχουν για μετά τον θάνατο.
Τίποτα δεν μου έδωσε ικανοποιητική εξήγηση. Ετσι έχω καταλήξει στο εξής: ένα από τα παρακάτω θα συμβεί (μάλλον).
1. δεν υπάρχει τίποτα μετά.
2. Ξαναγεννιέσαι σε άλλο σώμα η μορφή ζωής.
3. Παραμένεις σε αδρανή κατάσταση , μέχρι την στιγμή που τό κάτι θα σε κρίνει και θα σε επαναφέρει στην ζωή. (ακραίο και δεν το πιστεύω φυσικά).
4. συνεχίζεις την ζωή σου σε άλλη διάσταση (παράλληλη) αλλά χωρίς να ξέρεις ότι υπάρχεις και αλλού με άλλη μορφή ίσως.
Δηλαδή ζείς άπειρα με άπειρες μορφές και άπειρες πιθανότητες διαφορετικής ζωής με άπειρα περιβάλοντα και διαμορφώνεις με την σειρά σου άπειρες πιθανότητες γιά άλλους με αυτά που κάνεις στην κάθε ζωή.Το άπειρο που τονίζω είναι απλό γιατί το λέω. Φανταστήτε για παράδειγμα να μην είχε γίνει πόλεμος μεταξύ αθηναίων και σπαρτιατών στην αρχαιότητα, πόσο θα είχε μεταβληθεί η ιστορία μέχρι σήμερα και πόσοι παραπάνω άνθρωποι θα είχαν ζήσει.Αλλά θα μπορούσε ο απόγονος ενός από αυτούς που θα ζούσαν (αν δεν είχε πεθάνει στην μάχη) , να είχε καταστρέψει τον κόσμο με μία εφεύρεση.

Όλοι οι πλανήτες που υπάρχουν κατοικούνται, η γή δεν υπάρχει, η γή είναι ακατοίκητη, ο άρης κατοικήται ,το σύμπαν δεν υπάρχει.
Ελάχιστες από τις πιθανότητες αν η έκρηξη της δημιουργίας είχε κρατήσει ένα nanosec παραπάνω η λιγότερο.

fany_p
25-07-06, 13:42
έτυχε περυσι να χασω τον πατερα μου εντελως απροσμενα. εχω μια μανα και 2 μικροτερα αδερφια. ειμαι 25 ετων. ολες τισ ευθυνες τις μοιραστηκαμε εγω με τον αδερφο μου που ειναι 23. δεν θελαμε να φορτωσουμε την μανα μας. το πρωτο χρονικο διαστημα ακομα και τωρα οταν καποιος βγαινει απο το σπιτι τρεμω στην ιδεα μηπως παθει κατι κακο. σαν την τρελλη περνω και ενοχλω τα αγορια στα κινητα τους να μαθω αν ειναι καλα... περασε ενασ χρονοσ τωρα περιπου απο αυτο το συμβαν ο μικρος αδερφος εφυγε φανταρος και φοβαμαι μην παθει κατι... θελω να ερθει με μεταθεση εδω κοντα λες και θα τον προσεχω απο κατι... το ιδιο και για τον μεγαλο. η μαμα ειναι σπιτι και νομιζω οτι αν ημαστε σπιτι δεν θα παθουμε τιποτα. νομιζω οτι οταν ημαστε μεσα σε αυτο προφυλασομαστε απο κατι. παρεπιμτοντως ο πατερασ χαθηκε απο αρρωστια δεν ηταν ατυχημα. φοβαμαι... ισως επειδη μασ χτυπησε την πορτα ο θανατος, φοβαμαι μην παθουμε κατι και μεις η οικογενεια μου. απο 5 μειναμε 4... αλλα φοβαμαι... ισως ειναι κατι περαστικο η φοβια αυτη αλλα υπαρχει...

Μιχάλης
26-07-06, 19:06
Έχασα το μικρό μου αδερφό όταν ήμουν πολύ μικρός και το διέγραψα για πολλά χρόνια από τη μνήμη μου. Ήταν σαν να μη συνέβη ποτέ. Τώρα, σχεδόν τριάντα χρονών πιά, μετά από κάμποσες συνεδρίες ψυχανάλυσης που έκανα, σε μια απόπειρα να γνωρίσω τον εαυτό μου καλύτερα, οι μνήμες ξεκλειδώθηκαν απότομα και όλες οι εικόνες που είχα μπλοκάρει έκαναν την εμφάνισή τους με μεγαλειώδη και τρομερό τρόπο. Πέρασαν εικοσιπέντε χρόνια για να θρηνήσω το χαμό του και δεν ήταν ένας απλός θρήνος, ήταν ένας σπαραγμός.

Πριν λίγες ημέρες είδα ένα αλλόκοτο όνειρο. Ο καλύτερός μου φίλος είχε έρθει μαζί μου εκδρομή και μου πήρε πολλή ώρα για να διαπιστώσω πως δεν τον έβλεπε κανείς άλλος εκτός από εμένα. Οι υπόλοιποι του γκρουπ μου εξήγησαν πως είχα χάσει το φίλο μου πριν έξι μήνες και πως από την οδύνη ζούσα σε παραισθήσεις, λες και ο φίλος δεν είχε πεθάνει ποτέ. Η αποκάλυψη με συγκλόνισε, αλλά μέσα από μια σειρά από άλλα γεγονότα, αποδείχτηκε τελικά πως οι συνοδοί του γκρουπ ήταν ψυχές που προσπαθούσαν να με κάνουν να αποδεχτώ το γεγονός πως εγώ είχα πεθάνει και όχι ο φίλος μου. Γιατί το πνεύμα μου ταλαιπωρούνταν από τη μη αποδοχή του θανάτου μου...

Πίστεύω πως η ζωή δεν τελειώνει με το θάνατο, απλά αλλάζει μορφή και ιδιότητες...

excellent
26-07-06, 19:17
Πίστεύω πως η ζωή δεν τελειώνει με το θάνατο, απλά αλλάζει μορφή και ιδιότητες...
Έτσι είναι. Αυτό που είπες είναι ο βασικός λόγος να μην φοβόμαστε το θάνατο. ΠΑρόλα αυτά, όταν συμβεί σε συγγενικό μας πρόσωπο ή είναι οι τελευταίες δικές μας μέρες, το ξεχνάμε.

skeptic
26-07-06, 20:02
Έχει καμμία σχέσι με αυτό που έλεγε και ο Σεφέρης ότι πρέπει κάθε δύο σκέψεις μας να σκεπτόμαστε τον θάνατο μία(μία στις τρεις);...
Ακριβώς..
Αν όλοι οι άνθρωποι έκαναν πιο συχνές επισκέψεις στα νεκροταφεία ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος.

agaliarep
27-07-06, 08:21
Η ζωή μας είναι σαν μια σταγόνα νερό, υπάρχει μέσα σε μια απέραντη θάλασσα από πολλές σταγόνες-πολλές ζωές, σε κάποια στιγμή αυτή η σταγόνα εξατμίζεται και γίνεται υδρατμός, ανεβαίνει ψηλά και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή γίνεται βροχή και ξαναπέφτει στο έδαφος, ή στις στέγες ή στα φύλλα των δέντρων για να ξαναρχίσει το ταξίδι προς την θάλασσα…

excellent
27-07-06, 15:11
Χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν, μήπως θα ήταν καλό όσοι έχετε φόβο στον θάνατο ήέχετε χάσει κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο να πάτε σε ψυχολόγο; Αυτά τα πράγματα δεν τα αφήνουμε έτσι, μπορεί να μας δημιουργήσουν μεγάλα προβλήματα στην μετέπειτα ζωή μας.

Με το παραπάνω που σας λέω μπαίνει σε εφαρμογή η παροιμία: "Δάσκαλε που δίδακσες και νόμο δεν εκράτεις", αλλά αυτή είναι η συμβουλή μου.

Και νομίζω ότι για τέτοια θέματα πρέπει να γίνεται υπνωτισμός. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη μέθοδος για την αποδοχή του θανάτου.

Αυτό που με απασχολεί εμένα είναι το να είναι φυσιολογικό να μην φοβάσαι το θάνατο το δικό σου, γιατί ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Είναι καλό ή δείχνει απελπισία για την ζωή;

Φιλικά,
Κ. Ν. Νικόλαος

Παν
01-08-06, 10:56
Ο Θανατος σου γεννιεται μαζι σου και σε ακολουθει, σε ολη σου τη ζωη ειναι απο πισω σου ακομη κι αν επιλεγεις να μην τον βλεπεις...
Η σκεψη του θανατου σε κανει να εκτιμας τη ζωη και να ζεις ετσι ωστε οταν ερθει η ωρα να φυγεις μαζι του, να μπορεις να "αγκαλιασεις" για τελευταια(?) φορα την ψυχη σου και να πεις οτι "ναι, τα πηγαμε πολυ καλα...", και να μεινεις με την γλυκια ελπιδα οτι θα ξανασυναντηθητε (και την υποσχεση οτι δε θα σταματησεις να την ψαχνεις ;) ).
Αγαπα τον θανατο σου σαν τη ζωη σου λοιπον, και δες τα πραγματα λιγο ποιο αισιοδοξα...Κανει δεν ξερει τι θα γινει μετα αλλα αν το σκεφτεσαι συνεχεια μπορει η ζωη να σε προσπερασει και αυτο θα ειναι πολυ κριμα..πργματικα! :)

excellent
01-08-06, 12:54
Παν,
Λες ότι το να σκέφτεσαι το θάνατο σε κάνει να εκτιμάς τη ζωή και εν μέρει συμφωνώ. Όμως, -όπως έχει ήδη ειπωθεί- πρέπει να ζούμε σα να είναι να μην πεθάνουμε ποτέ. Έτσι θα ζήσουμε καλύτερα και πιο ευχάριστα.
Και όταν φτάσει η ώρα μας (αφού ήδη σκεφτόμασταν τόσα χρόνια το θάνατο) δεν θα φοβόμαστε τόσο πολύ.
Οι άθεοι έχουν μεγάλο λόγο να φοβούνται το θάνατο, γιατί κατά αυτούς δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή. Όλες οι θρξσκείες (ειδωλολατρία, χριστιανισμός, ανατολικές θρησκείες κ.α.) έχουν μία δική τους εξήγηση για το τί θα γίνει μετά το θάνατο.

Με τιμή,

5οος Αγγελος
02-08-06, 09:47
έτυχε περυσι να χασω τον πατερα μου εντελως απροσμενα. εχω μια μανα και 2 μικροτερα αδερφια. ειμαι 25 ετων. ολες τισ ευθυνες τις μοιραστηκαμε εγω με τον αδερφο μου που ειναι 23. δεν θελαμε να φορτωσουμε την μανα μας. το πρωτο χρονικο διαστημα ακομα και τωρα οταν καποιος βγαινει απο το σπιτι τρεμω στην ιδεα μηπως παθει κατι κακο. σαν την τρελλη περνω και ενοχλω τα αγορια στα κινητα τους να μαθω αν ειναι καλα... περασε ενασ χρονοσ τωρα περιπου απο αυτο το συμβαν ο μικρος αδερφος εφυγε φανταρος και φοβαμαι μην παθει κατι... θελω να ερθει με μεταθεση εδω κοντα λες και θα τον προσεχω απο κατι... το ιδιο και για τον μεγαλο. η μαμα ειναι σπιτι και νομιζω οτι αν ημαστε σπιτι δεν θα παθουμε τιποτα. νομιζω οτι οταν ημαστε μεσα σε αυτο προφυλασομαστε απο κατι. παρεπιμτοντως ο πατερασ χαθηκε απο αρρωστια δεν ηταν ατυχημα. φοβαμαι... ισως επειδη μασ χτυπησε την πορτα ο θανατος, φοβαμαι μην παθουμε κατι και μεις η οικογενεια μου. απο 5 μειναμε 4... αλλα φοβαμαι... ισως ειναι κατι περαστικο η φοβια αυτη αλλα υπαρχει...
Καλημέρα και καλό μηνά κιόλας έλειπα σε διακοπές μια βδομάδα και είχα ας πούμε μια μικρή αγωνιά στο τι απαντήσεις και τι απόψεις θα αντίκριζα όταν θα γύριζα από τις mini διακοπές μου ( διακοπές μονό στα λόγια και στη λέξη ήταν για κατά τα αλλά ούτε μπάνια έκανα ούτε πουθενά πήγα) .
Ήθελα πολύ να σας απαντήσω την εβδομάδα που έλειπα αλλά έχω σαν αρχή να μην χρησιμοποιώ και πολύ τον υπολογιστή (αλλώστε ολη μέρα και όλο τον χρόνο με υπόλογιστες ασχολούμε) στις διακοπές μου και γενικά όταν χαλαρώνω στο σπίτι. Οπότε ελπίζω να μην παρεξηγήθηκα από κανέναν σας λόγω του ότι αν και ξεκίνησα αυτό το θέμα δεν συμμετείχα παρά πολύ.
Από τα καινούρια μνήματα που διάβασα ξεχώρισα αυτό της fanny_p…
Όχι ότι όλες οι υπόλοιπες τοποθετήσεις δεν με άγγιξαν απλά οι υπόλοιπες με εξαίρεση και του Μιχάλη ήταν πιο ορθολογιστικές πιο ψυχρές πιο επιστημονικές. Βεβαία είναι απόψεις και σκέψεις και όλες είναι σεβαστές απλά όταν διάβασα τις σκέψεις της fany ήταν σαν να σκεφτόμουν εγώ, όταν ένιωσα τους φόβους της ήταν σαν να φοβόμουν εγώ.
Μέσα σε έξι μήνες ο θάνατος άγγιξε το σπίτι μου δυο φορές , την πρώτη φορά έχασα τον αγαπημένο μου σκύλο θα μου πεις σκύλος είναι τι έγινε?? Για μένα ήταν σαν να έχασα τον αδερφό που δεν είχα ποτέ αποκτήσει, πέρασα μαζί του 5 χρόνια ζητάν ένα πανέμορφοι ντοπερμαν και μέσα σε ένα μηνά αναγκαστικά να του κάνω ευθανασία για να μην το βλέπω να παιδεύεται από τους πόνους του καρκίνου.Φαντάζομαι όταν άκουγα πως ένα σκυλί σφαδάζει από τους πόνους του καρκίνου πως θα κάνει ένας άνθρωπος , τελοσπάντων δεν πέρασαν έξι μήνες και έχασα και τον πατερά μου.Τώρα πια εγώ και η μάνα μου μένουμε μόνοι σε ένα σπίτι κι εγώ να τρέμω κάθε φορά μήπως και χάσω κι εκείνη…
Μην προτρέξετε και πείτε για οιδοποδια συμπλέγματα και ότι είμαι μαμάκας απλά έχω αδυναμία στη μητέρα μου άλλωστε εκείνη με μεγάλωσε εκείνη με γέννησε νιώθω ότι της έχω υποχρέωση για όσα στερήθηκε για να μεγαλώσει εμένα.Αυτό το μηνά θα φύγω για 8 μέρες με την κοπελιά μου και ήδη το μυαλό μου είναι αλλού ανυσηχω μην της συμβεί κάτι , ανυσηχω μήπως και την πάρω κάποια στιγμή και δεν το σηκώσει ανυσηχω πολυ για κείνη
Δεν ζω σε αυταπάτες και ελπίζω να σας το έχω δείξει αυτό μέσα από τα γραπτά μου ξερώ ότι η ζωή είναι μικρή κανείς δεν ζει αιωνία φοβάμαι να πεθάνω δεν εξαρτώμαι από τον θάνατο δεν έχω εμμονές μαζί του ζω φυσιολογικά και περνάω όσο μπορώ και μου επιτρέπεται καλυτέρα αλλά οι σκέψεις της fanny είναι ταυτόσημες με τις δικές μου είμαι άνθρωπος έχω πάθη και αδυναμίες και μια από τις αδυναμίες μου είναι και η μητέρα μου…

Φοβάμαι...

Ποσειδώνιος
07-08-06, 00:33
Κάποιος είπε (μου διαφεύγει το όνομα του) όταν σκέφτεσαι τον θάνατο έστω και μια φορά την ημέρα αυτό σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αυτό σε κάνει να βλέπεις διαφορετικά την ζωή αυτό σε κάνει να ζεις την κάθε μέρα χίλιες φορές περισσότερο από πριν.

Δεν ξέρω αν το είπε ακριβώς έτσι πάντως το ίδιο νόημα έδινε και ο Μότσαρτ στο θάνατο μετά το θάνατο του πατέρα του.
Αλλά και οι Ινδιάνοι θεωρούν τον θάνατο τον καλύτερο σύμβουλο...Όταν βρισκόμαστε σε μια δύσκολη στιγμή ή πριν μια δύσκολη απόφαση αν σκεφτούμε οτι μια μέρα θα πεθάνουμε θα βρεθούμε σε καλύτερη θέση να πράξουμε.

Έχασα και εγώ τη μητέρα μου πριν από δυο χρόνια. Αυτό που με στενοχώρησε περισσότερο δεν ήταν τόσο ο θάνατος της όσο το ότι υπέφερε από πολύ δυνατούς πόνους τον τελευταίο χρόνο της ζωής της. Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα ωραίο από τη πορεία της μια και οι πόνοι δεν την άφηναν. Τι ωραία θα ήταν να είχε παραλύσει και να μην αισθανόταν τον πόνο. Και μια μέρα να πέθαινε χωρίς να το καταλάβει.
Εμένα αυτό με ανησυχεί, ο τρόπος που πεθαίνει κανείς. Οι τελευταίες ώρες , μέρες , μήνες πριν τον καλέσει ο θάνατος σε ένα ραντεβού που δεν μπορεί να ακυρωθεί. Θα είναι τέτοιες ωστε να μας δοθεί η ευκαιρία να θυμηθούμε ευχάριστες στιγμές της ζωής μας ή θα σβήσουμε μέσα στον σωματικό και ψυχικό πόνο; Και πόσο θα διαρκέσει αυτός; Ένας ολόκληρος χρόνος είναι πολύ ρε παιδιά.

Πέρα από τον τρόπο που πεθαίνει κανείς ο θάνατος ήταν για μένα ένα θέμα φόβου και αναζήτησης μέχρι που διάβασα τον "Φαίδων" του Πλάτωνα. Εκεί ο ετοιμοθάνατος Σωκράτης πριν πιεί το κόνιο αποδεικνύει με καθαρά μαθηματική λογική στους μαθητές του (που τον επισκέφτηκαν για το στερνό αντίο στο κελί του) την αθανασία της ψυχής. Ένα και ένα κάνουν δύο άρα η ψυχή προϋπάρχει και είναι αθάνατη' κάπως έτσι. Δεν είναι βέβαια ένα εύκολο βιβλίο. Έχει σημεία που θέλουν αργό διάβασμα και σκέψη. Και ενώ όταν διαβάζω την απόδειξη την καταλαβαίνω αν προσπαθήσω να την πω μπερδεύομαι. Είναι μια κάπως μεγάλη εξίσωση...

agaliarep
07-08-06, 13:14
Πάντα πίστευα ότι έχει μεγάλη σημασία στην ζωή το πώς. Και το πώς στο θάνατο έχει μεγάλη σημασία. Αυτό ήταν και χαρακτηριστικό των Ελλήνων. Το πώς ήταν πολύ σημαντικό για αυτό και ο θάνατος σε πόλεμο ήταν πάντα κάτι ευπρόσδεκτο.

ane
23-09-06, 23:27
Οι άθεοι έχουν μεγάλο λόγο να φοβούνται το θάνατο, γιατί κατά αυτούς δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή
Και γιατι δηλαδη;
Εγω ειμαι της αποψης,πως οτι και να γινεται αφου πεθανεις,οπως:
-να μην υπαρχει τιποτα
-μετενσαρκωση
-οτιδηποτε αλλο,δεν εχει ιδιαιτερη σημασια
δεν ειναι παρα μια εμπειρια.σε καθε περιπτωση υπαρχει κατι θετικο.Στην πρωτη,το καλο ειναι οτι ουσιαστικα δεν υπαρχεις.Αλλα μην νομιζεις οτι οι αθεοι ξερουν πως ειναι αυτο.Δηλαδη,πως μπορεις να φανταστεις πως ειναι η ανυπαρξια;
Σε διαφορες θρησκειες απο την αλλη,υπαρχει παντα κατι το θετικο για μετα θανατον.Γιατι δεν θα υπηρχε μια θρησκεια που να υποσχεταιαιωνιο βασανισμο ψυχων η κατι τετοιο.Παντα υπαρχει δελεαρ.

Αρα οι αθεοι ειναι αυτοι που εχουν τον μικροτερο λογο να φοβουνται τον θανατο.Ο,τι και να υπαρχει μετα,δεν ποναει! :D
Και στην τελικη,αν εχουν την παραμικρη αμφιβολια μηπως υπαρχει τελικα θεος,(ανθρωποι,ποιος μπορει να αντισταθει,χα χα!)το πολυ πολυ να τους περιμενει μια ευχαριστη εκπληξη οταν πεθανουν... :eek:
Αυτοι που θα πρεπει να φοβονται τον θανατο ειναι αυτοι που εχουν δεσμευσεις στη ζωη.

Αλλα ρε Αγγελε,μην το ψαχνεις πολυ,οτι και να υπαρχει μετα,απλως δεν γινεται να μην το "ζησεις".Ζησε καλυτερα την ζωη σου.
Φανταζεσε πως θα ηταν να μην πεθαινες ποτε;Αλλωστε αργα η γρηγορα,θα δουμε φιλους και συγγενεις να πεθαινουν :( ,αλλα καποια στιγμη θα μας δουν καποιοι αλλοι να πεθαινουμε.Το μονο που μπορεις να επιτυχεις ειναι να συντομευσεις την ημερομηνια που θα συμβει.Γιατι δεν ρωτας και την γνωμη της μητερας σου;Δεν ειναι πιο δημοκρατικο;

Ελπιζω να μην σας εκνευρισα με τις αποψεις μου... :D

Κουφοβασίλης ¨Αρης
18-10-06, 17:57
Ο θάνατος έχει την ίδια αξία με την ζωή.
Και οι δύο καταστάσεις είναι ευλογημένες και ιερές απο το ίδιο το σύμπαν.
Απο την ανυπαρξία καταλήγουμε στην ανυπαρξία έστω και αν αυτό ερμηνεύει μόνο την εμπειρία του να μην θυμάμαι το πριν... Αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να πούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα απλά δεν ήμαστε σε θέση να ανασύρουμε μνήμες...ίσως...

ane
19-10-06, 12:05
Και ποιος(χωρις ό) ξερει αν ειμαστε ηδη πεθαμενοι;
Μπα,μαλλον δεν υπαρχει τιποτα μετα...

santana
19-10-06, 20:59
Νομίζω οτι σε καταλαβαίνω πέμπτε Αγγελε. Και έγω έχασα τον πατέρα πριν από τρία χρόνια. Και εγώ έτσι ένιωθα αλλά τέλικα κατέληξα να εξικιωθώ τόσο πολύ με τον θάνατο που το αντιμετωπίζω σαν το πιο συνιθισμένο πράγμα του κόσμου. Και έτσι πρέπει να είναι πιστεύω.Νομίζω οτι φοβόμαστε τον θάνατο γιάτι δεν θέλουμε να αφήνουμε εκρεμότητες πίσω μας.

teoilio
20-10-06, 11:31
Όλα τα φυσικά σώματα έχουν ένα τέλος. Ο θάνατος στη φύση δεν αποτελεί την εξαίρεση, είναι ο κανόνας. Στο σύμπαν πεθαίνουν τα άστρα ενώ στη γη πεθαίνουν τα βιοσυστήματα. Ας μην συγχέουμε όμως το θάνατο ενός οργανισμού από φυσική αιτία με το φυσικό θάνατο ενός ανθρώπου από βαθιά γεράματα. Είναι φυσικό ένα ζώο να πεθαίνει νέο, θήραμα ενός μεγαλύτερου ζώου. Κάθε θάνατος εντάσσεται σε ένα ευρύτερο φυσικό κύκλο. Από καθαρά επιστημονικής σκοπιάς, ο θάνατος είναι ένα αναγκαίο βήμα για την εξελικτική διαδικασία. Αν δεν είχαν χαθεί δισεκατομμύρια οργανισμών σε 4 μεγάλες μαζικές εξαφανίσεις, ίσως η φύση δεν είχε δημιουργήσει ποτέ το ανθρώπινο είδος. Πάντως, σύμφωνα με τον διάσημο άγγλο βιολόγο Ρίτσαρντ Ντόκινς, με όποιον τρόπο κι αν πεθαίνει ένας οργανισμός, πάντα επιβιώνει κάτι από αυτόν. Μόνο τα γονίδιά μας είναι αθάνατα : “Είναι οι μονάδες οι οποίες επιβιώνουν περνώντας μέσα από ένα τεράστιο αριθμό σωμάτων, των εξ αίματος συγγενών ατόμων”. Τα γονίδιά μας μάλιστα διατηρούν, περνώντας από σώμα σε σώμα, ίχνη της προηγούμενης ζωής τους. Έτσι το γονίδιο που ευθύνεται για τα μάτια μας περιέχει ακόμα τις πληροφορίες που δημιούργησαν, πριν από εκατομμύρια χρόνια, σε πρωτόγονους οργανισμούς τα πρώτα κύτταρα που ήταν ευαίσθητα στο φως.

Τελικά, ρέπει να φοβόμαστε το θάνατο; Θα ήταν υπέροχο αν μπορούσαμε να τον αγνοήσουμε, αλλά είναι φύση αδύνατο αφού βρίσκεται στην καθημερινή μας ζωή, είναι συνδεδεμένος με τη ζωή της φύσης. Ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος υποστήριζε ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο, γιατί “όσο ζει ένας άνθρωπος δεν υπάρχει ο θάνατος, κι όταν υπάρχει ο θάνατος ο άνθρωπος αυτός δεν ζει πια”. Συνεπώς γιατί να τον φοβόμαστε αφού ποτέ δεν θα έχουμε την εμπειρία του; Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που πραγματικά φοβόμαστε δεν είναι το τι συμβαίνει μετά το θάνατο, αλλά το βασανιστικό πέρασμα από τη ζωή στην ανυπαρξία.

Σε κάθε πολιτισμό ο θάνατος υπήρξε η βασική πηγή ένδειξης πολιτισμού. Ποιος ξέρει τι πληροφορίες θα είχαμε για τους Αιγυπτίους, τους Μυκηναίους ή και άλλους πολιτισμούς αν δεν είχαν ανακαλυφτεί οι τάφοι των βασιλέων τους; Η πίστη στη μεταθανάτια ζωή οδήγησε τους αρχαίους πολιτισμούς να ενταφιάζουν όχι μόνο το νεκρό αλλά και προσωπικά του είδη. Εξ’ άλλου η πίστη σε μια επέκεινα ζωή δεν θα υπήρχε χωρίς το θάνατο. Όπως υποστηρίζουν πολλοί μελετητές οι θρησκείες δημιουργήθηκαν στηριζόμενες πάνω σε αυτό το φόβο του ανθρώπου, καθώς και πολλά έργα τέχνης, κάποια από τα οποία έγιναν ξακουστά, όπως το Ταζ Μαχαλ στην Ινδία, το μαυσωλείο της Αλικαρνασσού που εθεωρείτο ένα από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου, κ.α.

teoilio
20-10-06, 11:41
Η ιδέα μας για το θάνατο αλλάζει από εποχή σε εποχή, ανάλογα με τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές που συντελούνται. Στις αρχές του Μεσαίωνα, ο θάνατος ήταν ένα συμβάν που δεν προκαλούσε φόβο, αλλά αντίθετα ήταν ένα οικείο και δημόσιο γεγονός. Ο μελλοθάνατος ξάπλωνε στο κρεβάτι του και ετοιμαζόταν για το μεταθανάτιο ταξίδι του. Κατά το 12ο και 13ο αιώνα εμφανίζεται μια νέα συλλογική ιδέα για το θάνατο. Σε αυτή την εποχή η έμφαση δίνεται σε εκείνα που θα συμβούν μετά: η έσχατη κρίση, η τιμωρία ή η ανταμοιβή στην άλλη ζωή. Τα πτώματα των νεκρών επιφανών ανθρώπων και αγίων διαμελίζονται – κυρίως στη Δύση – για να γίνουν ιερά λείψανα στις εκκλησίες και στα μοναστήρια. Το 1300 ο Πάπας Βονιφάτιος VIII εξέδωσε το διάταγμα De Sepulturis (Περί Ταφής), στο οποίο απαγόρευε ρητά το βράσιμο και την αποσάρκωση των ιερών πτωμάτων. Γύρω στα 1450 γεννιέται στη Δύση ένα νέο λογοτεχνικό είδος, η Ars Moriendi (η τέχνη του θνήσκειν), η οποία θα παραμείνει ως το 1530 το πιο δημοφιλές είδος αναγνωσμάτων. Σκοπός της δεν ήταν να διδάξει την σημαντική τέχνη του πώς να πεθαίνει κάποιος καλά, αλλά πώς να αποφεύγει το δόλιο εναγκαλισμό του Σατανά που κλέβει τις ψυχές.

Κατά το 16ο και 18ο αιώνα η θρησκεία αρχίζει προοδευτικά να χάνει έδαφος και ο θάνατος μεταμορφώνεται σε φυσικό φαινόμενο. Ταυτόχρονα όμως οι άνθρωποι άρχισαν να αποξενώνονται από την εμπειρία του θανάτου. Τα κοιμητήρια, που μέχρι τότε βρίσκονταν μέσα στις πλατείες των χωριών και των πόλεων, αρχίζουν να εκτοπίζονται προς τα έξω και γίνονται τα ψυχρά νεκροταφεία του παρόντος. Γι αυτό θα συμπληρώσω πως ο θάνατος είναι αναπόφευκτος και θα πρέπει όλοι να μάθουμε να ζούμε με την ιδέα πως κάποια μέρα θα επέλθει και ο δικός μας βιολογικός θάνατος. Άποψή μου είναι πως η ποιότητα στη ζωή μας είναι αυτή που μας γεμίζει με θάρρος και ηρεμία να δεχτούμε το φυσικό μας τέλος. Όταν ο σκοπός για τον οποίο ήρθαμε έχει εκπληρωθεί θα αναζητήσουμε νέα αποστολή και προορισμό.

elpis
14-12-06, 23:26
Αγαπητέ μου ως Άγγελος γνωρίζεις ήδη ότι όπως δεν υπάρχει χρόνος με τη γραμμική ένοια που του αποδίδουμε οι άνθρωποι δεν υπάρχει και θάνατος. Βασανιζόμαστε από μία πεποίθηση που μας έχουν φορέσει που λέει πως ο θάνατος είναι τέλος. Ε! όχι λοιπόν ο θάνατος δεν είναι τέλος. Είναι αρχή. Είναι η μετάβαση στη Εστία. Είναι η ένωσή μας με τα στοιχεία σε ότι αφορά το φυσικό μας φορέα και η ένωσή μας με τα αιθερικά στοιχεία σε ότι αφορά τον αστρικό μας φορέα. Και για να τα απλοποιήσουμε λιγάκι. Ναι το σωματάκι μας γυρίζει εκεί όπου ανήκει και η ψυχούλα μας πηγαίνει και αυτή εκεί όπου ανήκει. Ως Ελπίς (διαθέτω μπόλικη από δαύτη) γνωρίζω πλέον πως οι άνθρωποι φοβόμαστε ότι δεν γνωρίζουμε. Νομίζω πως καθώς τα πέπλα ανασηκώνονται και όλο και περισσότεροι μπορούν να επικοινωνούν με την Πνευματική διάσταση γνωρίζουμε σιγά σιγά αλλά σταθερά πως ο θάνατος είναι μία αλλαγή δονητικής συχνότητας. Εύχομαι να βοήθησα λιγάκι όποιον τον φοβάται. Εδώ είμαι και για τη συνέχεια :)

Nirava
15-12-06, 18:29
Αγαπητέ μου ως Άγγελος γνωρίζεις ήδη ότι όπως δεν υπάρχει χρόνος με τη γραμμική ένοια που του αποδίδουμε οι άνθρωποι δεν υπάρχει και θάνατος. Βασανιζόμαστε από μία πεποίθηση που μας έχουν φορέσει που λέει πως ο θάνατος είναι τέλος. Ε! όχι λοιπόν ο θάνατος δεν είναι τέλος. Είναι αρχή. Είναι η μετάβαση στη Εστία. Είναι η ένωσή μας με τα στοιχεία σε ότι αφορά το φυσικό μας φορέα και η ένωσή μας με τα αιθερικά στοιχεία σε ότι αφορά τον αστρικό μας φορέα. Και για να τα απλοποιήσουμε λιγάκι. Ναι το σωματάκι μας γυρίζει εκεί όπου ανήκει και η ψυχούλα μας πηγαίνει και αυτή εκεί όπου ανήκει. Ως Ελπίς (διαθέτω μπόλικη από δαύτη) γνωρίζω πλέον πως οι άνθρωποι φοβόμαστε ότι δεν γνωρίζουμε. Νομίζω πως καθώς τα πέπλα ανασηκώνονται και όλο και περισσότεροι μπορούν να επικοινωνούν με την Πνευματική διάσταση γνωρίζουμε σιγά σιγά αλλά σταθερά πως ο θάνατος είναι μία αλλαγή δονητικής συχνότητας. Εύχομαι να βοήθησα λιγάκι όποιον τον φοβάται. Εδώ είμαι και για τη συνέχεια :)

Χειροκροτώ και επαυξάνω, προσθέτοντας πως η ψυχούλα μας ζεί την μεγαλύτερη χαρά της την ώρα που "πεθαίνουμε" και απελευθερώνεται από το στενό της σαρκικό κοστούμι..

MoonLightSeas
16-12-06, 03:14
Στο τεχνολογικά αναπτυγμένο κλουβί μας,όπου οι άνθρωποι μεγαλώνουν μέσα σ έναν κόσμο στον οποίο η τεχνολογία αποδεικνύεται ταχυδακτυλουργός,κάθε επαφή με τη φύση και τους κύκλους της έχει σχεδόν χαθεί.Υπάρχει μια συνεχής ροή εξελιγμένων αγαθών προς όφελος του ανθρώπου,που μοιάζει ανεξάντλητη.Είναι ένα επίτευγμα αποκλειστικά της τεχνολογίας,που στερεί απ τον άνθρωπο που την βιώνει την αίσθηση της αρχής και του τέλους.Όταν καίμε το φως κάνοντας την νύχτα μέρα,ξεχνάμε την φυσική διαδοχή αυτού που αποκαλούμε "μέρα"απ αυτό που αποκαλούμε "νύχτα"(όσο κι αν ξέρουμε ότι αυτό οφείλεται στην περιστροφή της γης...το γεγονός δεν αλλάζει).Καίγοντας το καλοριφέρ,σχεδόν δεν μας απασχολεί ότι τώρα είναι χειμώνας και μετά θα είναι άνοιξη και μετά καλοκαίρι(ίσως μόνο για να πάμε διακοπές...).Κοντολογίς,βουτηγμένοι μέσα στα μαλακά μαξηλάρια όλων των σύγχρονων ανέσεων που μας κατακλύζουν(ευτυχώς :p ) και των προσωπικών μας προβλημάτων,δεν παρατηρούμε ότι καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάποιου είδους "θάνατο":το τέλος μιας μέρας,το τέλος μιας σχέσης,μιας κατάστασης,την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου με το οποίο περνούσαμε πολλές στιγμές μαζί, και γενικότερα το τέλος μιας "χρονικής περιόδου".Έτσι τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι εγώ..γι αυτόν τον λόγο,νομίζω πως είναι λίγο αλαζονικό να λέμε πως "δεν θέλω να πεθάνω",αφού τα πάντα γύρω μας γεννιούνται και πεθαίνουν.Το μόνο πράγμα στη ζωή μας για το οποίο είμαστε σίγουροι,είναι πως μια μέρα θα πεθάνουμε.Και μόνο για την ασφάλεια της σιγουριάς που μας προσφέρει η γνώση αυτής της διαδικασίας,ίσως θα έπρεπε να μας κάνει να την δούμε με περισσότερη συμπάθεια.Όχι πως δεν φοβάμαι τον θάνατο δικών μου ανθρώπων.Στο θέμα του δικού μας θανάτου όμως νομίζω πως δεν πρέπει να είμαστε φοβισμένοι.Είναι απλά μια λειτουργία της φύσης.Ο κόσμος υπάρχει πολύ προτού γεννηθούμε και θα υπάρχει για πολύ ακόμα αφού φύγουμε-όπου νομίζει ο καθένας...
Θα ήθελα να γράψω κι άλλα ,όμως έχω αρχίσει να χάνω τον ειρμό μου.Θα επανέλθω κάποια άλλη στιγμή στο ενδιαφέρον αυτό θέμα.

Jissard
31-01-07, 18:53
Δεν διάβασα τα παραπάνω, μα μόνο ένα μέρος απ'το πρώτο. Σε γενικές γραμμές αποφεύγω να σκεφτώ αυτό το θέμα, γιατί παλιότερα μου έφερνε πολύ μελαγχολία. Το θεωρώ δε ανώτερο των δυνατοτήτων μου, οπότε μην περιμένεις από μένα καμία φιλοσοφική ιδέα επ' αυτού. :) Μόνο πρακτικά πράγματα. Διάβασα αρκετή φιλοσοφία και ψυχολογία για να το ξεπεράσω. Τελικά, τα παράτησα, μα βρήκα τη λύση καταλάθος. Θέλοντας να περάσω Ευελπίδων, άρχισα γυμναστήριο και από τότε όλα έφυγαν(+ οι βαθμοί μου μεγάλωσαν :D ) Έχει κάτι να κάνει με την αυτοπεποίθηση(ψυχολογικά) και με την διάλυση μιας ουσίας(βιολογικά). Ειδικά από τότε που άρχισα μποξ και άρχισα να εκτονώνω τα νεύρα μου(επίσης υπαίτια της κατάστασης) έγινα άλλος άνθρωπος. Το να αντιμετωπίζεις το κίνδυνο επίσης βοηθάει, αν και δεν το ξέρω από προσωπική εμπειρία, κάνε ράφτινγκ ή μπάντζι τζάμπινγκ ή κάτι τέτοιο με αδρεναλύνη και τα τοιαύτα. Μπορείς επίσης να βρεις και καμια ψηλή, ξανθιά, γαλανομάτα και δεν θα σου ξαναπεράσει απ'το μυαλό.:D

dragoness_crysta
31-01-07, 23:15
Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο κήδεψα τον πατερά μου ήμουν 26 χρονών πέθανε ανήμερα του προφήτη Ηλία.
Μέσα σε ένα χρόνο όλα έχουν έρθει τούμπα και όλα έχουν έρθει στα ίσα ( αν όχι όλα τα περισσότερα).Είμαι μοναχοπαίδι και μέσα σε μια μέρα έγινα ο άντρας του σπιτιού, η μητέρα μου είναι αγράμματη (δεν το θεωρώ υποτιμητικό άλλωστε χάρη σε εκείνη είμαι αυτό που είμαι σήμερα) οπότε όλα τα βάρη όλες οι ευθύνες όλες οι υποχρεώσεις πέσανε πάνω μου.
Δεν έχω σκοπό να αρχίσω να λέω τι μου έχει συμβεί στην ζωή και ούτε σκοπεύω να γράψω καμιά mini αυτοβιογραφία, το θέμα που θέλω να συζητήσω έχει σχέση με αυτό που μου συνέβη.
Τι σημαίνει για σας για μένα για όλους μας ο θανατος. Οχι ο θάνατος του φίλου σας του συγγενή σας των αδερφών σας των γονιών σας αλλά ο δικός σας θανατος. Τον σκέφτεστε καθόλου σας περνάει η ιδέα ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε?? Σήμερα αύριο σε 50 χρονιά στα επόμενα λεπτά δευτερόλεπτα ώρες ημέρες.
Δεν χρειάστηκε να πεθάνει ο πατέρας μου για να σκεφτώ τον θάνατο πάντα τον σκεφτόμουν πάντα τον φοβόμουν τώρα περισσότερο μιας που χτύπησε την πόρτα μου.
Κάποιος είπε (μου διαφεύγει το όνομα του) όταν σκέφτεσαι τον θάνατο έστω και μια φορά την ημέρα αυτό σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αυτό σε κάνει να βλέπεις διαφορετικά την ζωή αυτό σε κάνει να ζεις την κάθε μέρα χίλιες φορές περισσότερο από πριν.
Δεν θα το παίξω cool θα πω τα πράγματα με το όνομα τους θα πω τι σκέφτομαι , φοβάμαι να πεθάνω φοβάμαι και τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι όταν πέσω για ύπνο το βραδύ ίσως να μην ξυπνήσω την επόμενη ίσως να μην ξυπνήσει η μητέρα μου. Τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι θα καταληξω σε έναν λάκκο 50 πόντους βάθος μέσα σε ένα φέρετρο σκεπασμένος με χώμα τρομάζω στο τι θα αντικρύσω στην άλλη μεριά …
Ζούμε για να πεθάνουμε μεγαλώνουμε και οδηγούμαστε στον θάνατο από την στιγμή που θα γεννηθούμε έχουμε υπογράψει την θανατική μας καταδικη. Οσο περνάει ο καιρός τόσο πιο κοντά είμαστε.
Μερικοί θα πείτε ότι αφού θα πεθάνουμε να μην κάνουμε τίποτα να μην προχωράμε στην ζωή να μην μοχθούμε στην ζωή απλά να καθίσουμε και να περιμένουμε την μοιραία μέρα ή να κάνουμε κραιπάλες στη ζωή μας και να μην δίνουμε λογαριασμό σε τίποτα και σε κανέναν.
Δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου μου δεν θέλω να σας οδηγήσω σε τέτοια συμπεράσματα ή σε τέτοιες απόψεις. Αυτο το τονίζω γιατί γνωρίζω πολύ καλά ποσό εύκολο είναι να παρερμηνεύσει κάποιος αυτά που διαβάζει και να οδηγηθεί σε ακραία συμπεράσματα
Ο σκοπός του κειμένου μου είναι να σας κάνω αν θέλετε να συζητήσετε έναν από τους μεγαλύτερους φόβους του ανθρώπου. Κάποια στιγμή στην ζωή μας τον σκεφτόμαστε αν όχι στην νεανική σίγουρα στις 2 με τρεις τελευταίες δεκαετίες της ζώνης μας.
Περιμένω τις δικές σας σκέψεις δεν θέλω ανά λύσεις περί θανάτου δεν θέλω να μου πείτε τι είναι θάνατος τι σημασία έχει τι σημαίνει το που πάνε οι ψυχές μας ή γιατί συμβαίνει αυτό. Εγώ θέλω να μάθω την σκέψη σας για τον θάνατο κατά ποσό τον σκέφτεστε ή δεν δίνετε καμιά σημασία .Δεν θέλω επιστημονικές ιστορικές και θρησκεύτηκες αναλύσεις
Εγώ πάντως τον σκέφτομαι τον φοβάμαι προχωράω στη ζωή μου και περιμένω ζω την ζωή όσο μπορώ φοβάμαι να πεθάνω δεν θέλω να πεθάνω…
Δυστυχώς θα πεθάνω τουλάχιστον ικανοποιημένος από την ζωή που έζησα…

Αγαπητε 5ε Αγγελε...απο τα λογια σου μοιαζεις να δειχνεις αρκετα ταραγμενος οταν ακους τη λεξη θανατος. Ισως γιατι τη βιωσες ασχημα με το θανατο του πατερα σου. Παρολα αυτα δεν πρεπει να φοβασαι τοσο αφου αυτη
ειναι η προκαθορισμενη μοιρα καθε ανθρωπου αλλα και καθε οντος σε αυτη τη γη...ολα εχουν ενα τελος...απο το πιο μικρο κυτταρο εως τον πιο μεγαλο και τρανο πλανητη.
Απο αυτα που διαβασα, καταλαβα οτι εισαι πολυ δεμενος με την υλη. Να ξερεις οτι αυτο που θα θαφτει 50 ποντους κατω απο το εδαφος δεν θα εισαι εσυ, θα ειναι το σωμα σου. ;) Εσυ θα εισαι μακρια απο αυτο. Δεν ξερω αν με καταλαβαινεις. Αυτο που προσπαθω να πω ειναι να δωσεις λιγο σημασια στην δυναμη της ψυχης. Η δυναμη του σωματος, μας βοηθαει στον κοσμο των τριων διαστασεων, αλλα η δυναμη του πνευματος η της ψυχης μας βοηθαει να κατανοησουμε αυτο που φοβομαστε περισσοτερο. Το θανατο.
Μην εισαι τοσο απαισιοδοξος, δεν ειναι δυνατον να καθομαστε και να περιμενουμε τη στιγμη που θα πεθανουμε χωρις να κανουμε τπτ...αν ηταν ετσι δεν θα ειχαμε τον πολιτισμο που εχουμε τωρα. Ζησε την καθε στιγμη οχι σαν να ηταν η τελευταια, αλλα σαν να πιστευεις οτι θα υπαρξουν και αλλες. Και προπαντως χαμογελα σε καθε δυσκολια. Το χαμογελο κανει τη ζωη να φαινεται πιο ομορφη αλλα και πιο μεγαλη. Ετσι δεν θα φοβασαι συνεχεια ποτε θα ερθει η αποφραδα εκεινη η ωρα... :p
Στον αρχοντα των δαχτυλιδιων, στο τριτο μερος νομιζω, εκει που ο Γκανταλφ και ο Πιπιν περιμεναν την τελικη συγκρουση, ο σοφος μαγος οτι ο θανατος δεν ειναι το τελος, αλλα η αρχη για μια αλλη ζωη, ενα αλλο μονοπατι. Αν και ειναι απλα ενα εργο, η φραση αυτη μου εμεινε γιατι δεν κανει το θανατο τοσο τρομακτικο οσο μας τον εχουνε μαθει...αλλα σαν μια "πυλη" σε μια αλλη ζωη. Μην τον φοβασαι λοιπον...αποδεξου τον. Γινε φιλος του και θα δεις οτι θα εισαι ετοιμος να τον αντιμετωπισεις οταν ερθει η ωρα...(ειπαμε ακομα...μη σωσει να ερθει.... :D :D )

Alpine
01-02-07, 14:03
O καλύτερος τρόπος θανάτου είναι αυτός που έχεις ο ίδιος προετοιμάσει...

Jissard
01-02-07, 17:59
Δεν πιστεύω να μιλάς για αυτοκτονία? :confused: Έλα τώρα!!! :mad:

galaxia
01-02-07, 19:46
η ζωη ειναι μια αναλαμπη μεταξυ δυο πανομοιοτυπων κενων..του σκοταδιου πριν την γεννηση και του σκοταδιου μετα το θανατο.

Jissard
02-02-07, 20:39
η ζωη ειναι μια αναλαμπη μεταξυ δυο πανομοιοτυπων κενων..του σκοταδιου πριν την γεννηση και του σκοταδιου μετα το θανατο.

Καλόοοο :D Βαθυστόχαστο! :)

galaxia
02-02-07, 22:24
Καλόοοο :D Βαθυστόχαστο! :)
οντως και σε ευχαριστω αλλα δεν ειναι δικο μου...<βιβλιο:οταν εκλαψε ο νιτσε του Irvin Yalom>αξιζει να το διαβασεις αν ενδιαφερεσαι... :cool:
ο νιτσε λεει(επισης στο βιβλιο που ανεφερα προηγουμενως) οτι:"η τελικη ανταμοιβη των νεκρων ειναι οτι δεν θα ξαναπεθανουν".εχει δικιο?οντως ο θανατος σε τρομαζει αλλα μονο οταν ξερεις οτι δεν εχεις ζησει τη ζωη που θα ηθελες και θες να ελπιζεις οτι θα σου δωθει μια δευτερη ευκαιρια στο μελλον.. μονο τοτε τον φοβασαι γιατι συνειδητοποιεις οτι δεν θες να παψεις να υπαρχεις χωρις να εχεις αξιοποιησει την δυνατοτητα που σου δωθηκε για μια νεα εμπειρια με την γεννηση σου.

lucid mind
03-02-07, 18:39
Να σου πω την αλήθεια και εγώ τον τρέμω αλλά πιο πολύ τρέμω αυτο που συνεβη σε εσένα.
Κοίτα αν πεθάνουμε τελείως και δεν υπάρχει ψυχή πιστεψέ με δεν θα καταλάβουμε χρηστό ,ίσως αυτή είναι η απόλυτη ελευθερία που όλοι επιζητούμε και για την οποία παλεύουμε.
Όμως να σου πώ και κάτι!Γιάτι πρέπει να πεθαίνουμε?γιατί το θεωρούμε τόσο δεδομένο?Ξέρεις τυχαίνει να παίζω και ένα παιχνίδι sims λέγεται όπου τα ανθρωπάκια με τα οποία παίζω θεωρόυν δεδομένο να έχουν ένα πράσινο γλόμπο πάνω άπο το κεφάλι τους.Δεν σε βοήθησα ιδιαίτερα το ξέρω,το μόνο που μπορώ να σου πω είναι να μην σε απασχολεί ιδιαίτερα γιατί χανεις τον χρόνο σου.

galaxia
03-02-07, 19:05
Να σου πω την αλήθεια και εγώ τον τρέμω αλλά πιο πολύ τρέμω αυτο που συνεβη σε εσένα.
Κοίτα αν πεθάνουμε τελείως και δεν υπάρχει ψυχή πιστεψέ με δεν θα καταλάβουμε χρηστό ,ίσως αυτή είναι η απόλυτη ελευθερία που όλοι επιζητούμε και για την οποία παλεύουμε.
Όμως να σου πώ και κάτι!Γιάτι πρέπει να πεθαίνουμε?γιατί το θεωρούμε τόσο δεδομένο?Ξέρεις τυχαίνει να παίζω και ένα παιχνίδι sims λέγεται όπου τα ανθρωπάκια με τα οποία παίζω θεωρόυν δεδομένο να έχουν ένα πράσινο γλόμπο πάνω άπο το κεφάλι τους.Δεν σε βοήθησα ιδιαίτερα το ξέρω,το μόνο που μπορώ να σου πω είναι να μην σε απασχολεί ιδιαίτερα γιατί χανεις τον χρόνο σου.
o θανατος μας αρχιζει απο την στιγμη που γεννιομαστε ειναι δεδομενο οτι ολοι θα πεθανουμε τουλαχιστον σωματικα...αυτο που δεν καταλαβα ειναι το τι θες να πεις αναφεροντας το sims και τον πρασινο τους γλομπο...επισης δεν πιστευω οτι το να σκεφτεσαι τον θανατο σου ειναι χασιμο χρονου..προσωπικα χασιμο χρονου θεωρω οποιαδηποτε αλλα ασχολια που δεν εχει σχεση με την ανακαλυψη του κοσμου που ζεις, του εαυτου σου και γενικα της ζωης(που συμπεριλαμβανει και το θανατο..) ;)

Jissard
03-02-07, 20:19
Δεν πιστεύω ότι το να έχεις ζήσει τη ζωή σου σε βοηθά να μην φοβάσαι το θάνατο. Το αντίθετο. Θες κι άλλο. Μόνο όταν κουράζεσαι με αυτήν αρχίζεις να τον επιζητείς. Οι Ρωμαίοι φρόντιζαν να κρατούν τους στρατιώτες μακριά από οποιαδήποτε διασκέδαση. Ίσως βέβαια και να το έκαναν για σκληραγωγικούς σκοπούς, αλλά είναι πάνω κάτω το ίδιο και έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Εγω θα σας έλεγα να μην σκέφτεστε το θάνατο, γιατί χαλάει τη ζωή σας. Αφήστε το και μην το αντιμετωπίζεται. ;) Θα σας νικήσει. Και να το νικήσετε όμως πάλι τίποτα καλό δε θα συμβεί. Όταν κανείς βλέπει πως δεν έχει τις πνευματικές δυνάμεις για κάτι, κάνει ,ό,τι κάνει όταν δεν έχει τις απαραίτητες σωματικές. Τι κάνετε, όταν βλέπετε ένα δίμετρο φουσκωτό σα μπαλόνι και με άγριες διαθέσεις άντρα? :D Κάνετε και εδώ ακριβώς το ίδιο! :cool:

galaxia
04-02-07, 12:07
Δεν πιστεύω ότι το να έχεις ζήσει τη ζωή σου σε βοηθά να μην φοβάσαι το θάνατο. Το αντίθετο. Θες κι άλλο.
θες και αλλο μονο οταν δεν εχεις εκπληρωσει καθε επιθυμια σου...αν εχεις απολαυσει καθε στιγμη της ζωης σου εισαι ικανος να πεις οτι δεν φοβασαι τον θανατο γιατι εχεις ζησει ολα οσα θα ηθελες να ζησεις και δεν εχει τιποτα να σου στερησει... ;)

dragoness_crysta
04-02-07, 20:53
Όμως να σου πώ και κάτι!Γιάτι πρέπει να πεθαίνουμε?γιατί το θεωρούμε τόσο δεδομένο?Ξέρεις τυχαίνει να παίζω και ένα παιχνίδι sims λέγεται όπου τα ανθρωπάκια με τα οποία παίζω θεωρόυν δεδομένο να έχουν ένα πράσινο γλόμπο πάνω άπο το κεφάλι τους.Δεν σε βοήθησα ιδιαίτερα το ξέρω,το μόνο που μπορώ να σου πω είναι να μην σε απασχολεί ιδιαίτερα γιατί χανεις τον χρόνο σου.

Η ερωτηση σου εχει μια πολυ απλη και λογικη εξηγηση...γιατι ειναι νομος της φυσης αν οχι του συμπαντος, οτι: οτι γεννιεται καποια στιγμη πρεπει να πεθανει, για να ερθει στη θεση του ενα αλλο, το οποιο θα κανει και αυτο τον δικο του κυκλο.
Η τριαδα που μας συνοδευει απο τον πιο μικρο μονοκυτταρο οργανισμο μεχρι τον πιο μεγαλοπρεπη πολιτισμο, γεννηση-ωριμανση-θανατος, ειναι απαραιτητη για να την ισορροπια της φυσης οπως την γνωριζουμε.

Jissard
04-02-07, 22:47
Έλα τώρα είναι αδύνατο! Κανείς δεν μπορεί να ικανοποιήσει κάθε του επιθυμία. Είναι απλά αδύνατο. Πάντα ξεπηδάν καινούργιες! :p

galaxia
05-02-07, 18:24
εξαρταται απο τον καθε ανθρωπο!ο καθενας οριζει τις δικες του αναγκες και επιθυμιες,αλλος εχει πολλες αλλος εχει λιγες...

dragoness_crysta
05-02-07, 21:19
Υπαρχουν ανθρωποι οι οποιοι ειναι ικανοποιημενοι οπως ειναι και δεν εχουν αλλες επιθυμιες...μονο μια...να ειναι καλα και να ζησουν "οσο τους χρωσταει ο θεος".
:)

galaxia
06-02-07, 00:13
Υπαρχουν ανθρωποι οι οποιοι ειναι ικανοποιημενοι οπως ειναι και δεν εχουν αλλες επιθυμιες...μονο μια...να ειναι καλα και να ζησουν "οσο τους χρωσταει ο θεος".
:)
συμφωνω μαζι σου και αυτοι οι συγκεκριμενοι ανθρωποι ειναι αυτοι που δεν φοβουνται τον θανατο γιατι δεν εχουν τιποτα να χασουν και εχουν ζησει τη ζωη τους οπως θα ηθελαν...

my_angel
13-02-07, 11:32
Δεν μπορώ να πω οτι φοβάμαι τον δικό μου θάνατο..Αυτό που φοβάμαι και δεν θέλω να ζήσω είναι ο πόνος .. μια αρρώστια που σε σκοτώνει αργά... το να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω ξανα είναι αυτό που πιστευω οτι είναι το καλύτερο για τον καθένα..
Αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να αντέξω στην σκέψη του θανάτου των ατόμων που αγαπάω πολύ..
Πέρυσι ήταν στο νοσοκομείο κάποιος δικός μου χρειάστηκε να κάνει χειρουργείο αλλά λόγο της άσχημης κατάστασης γενικά της υγείας του υπηρχε η πιθανότητα να πάνε όλα καλά αλλά να μην ξυπνήσει ποτέ απο την νάρκωση... Το βράδυ που ήμουν δίπλα του στο κρεβάτι σκεφτηκα πως θα ήταν για μένα να ξέρω οτι υπάρχει περίπτωση την αυριανή μέρα να μην την ζήσω.. δηλαδη να ξέρω οτι υπάρχει περίπτωση να μην ξαναδώ τον ήλιο να δύει.. Ηταν πολύ περίεργο συναίσθημα...
Αν και πιστευω οτι αυτό που μας τρομάζει τελικά δεν είναι ο θανατος αλλά το άγνωστο που τον περιβάλλει.. αν πεθάνω που θα πάω? θα νιώθω τίποτα?? κτλ... ερωτηματα που κανείς δεν μπορεί να μας απαντήσει...

Jissard
13-02-07, 22:40
Ναι αυτό είναι σωστό! :) Όντως αυτό μας τρομάζει στον δικό μας θάνατο και μας κάνει να νιώθουμε συμπονοια και για το θάνατο κάποιου άλλου, ακόμα και ξένου.

pooky
13-02-07, 23:30
Διάβασα τις παραπάνω απόψεις οι οποίες είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες και θα ήθελα κι εγώ να προσθέσω τις δικές μου παρατηρήσεις.

Θέλω πριν να σας καταθέσω την άποψή μου να ξεκινήσω με μια παρατήρηση.

Ακούστηκε, ή μάλλον, γράφτηκε από πολλούς ότι θα ήθελαν να ζήσουν τη ζωή τους. Ακούστηκαν επίσης και πολλά περί επιθυμιών και τα λοιπά. Τι σημαίνει στην τελική να ζήσεις τη ζωή σου; Να του "δώσεις να καταλάβει" και να επιδωθείς σε υλικές απολαύσεις και υπερβολές; Να μην λογαριάζεις τίποτε και να λες "ότι προλάβω να ζήσω" μια και αύριο δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει;

Δεν συμφωνώ με αυτό. Μιλώ φυσικά προσωπικά και δεν θα ήθελα να παρεξηγηθώ από κανένα / καμία μια και εδώ αναφέρω μόνο την προσωπική μου γνώμη και τίποτε άλλο. Μπορεί κάποιος κάλλιστα να ζει τη ζωή του χωρίς να διατυμπανίζει τίποτε, όντας κλεισμένος στον εαυτό του αναζητώντας αυτό που η δική του ψυχή πάντοτε ποθούσε. Μπορεί κάποιος να είναι απόλυτα ικανοποιημένος και να αισθάνεται ένα αίσθημα πλήρωσης ζώντας ακόμα και με τις ελάχιστες των ανέσεων. Το μέγεθος της χλιδής μέσα στην οποία κάποιος μπορεί να ζει μόνο επιπόλαια μπορεί να αποτελέσει κριτήριο πληρότητας αλλά και γενικότερα σημείο προσωπικής επιτυχίας και αυτοεκπλήρωσης. Για μένα μάλλον αποτελεί σημείο αλλοτρίωσης μια και δεν είμαστε μόνο ύλη αλλά και πνεύμα, όσο και αν το σημερινό σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε θέλει να μας πείσει ότι αν ζούμε μέσα σε έναν ωκεανό χλιδής δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο.

Να δώσω τώρα και την δική μου άποψη για το Θάνατο. Η δική μου προσέγγιση είναι λίγο διαφορετική από ότι ακούστηκε παραπάνω. Δεν χρειάστηκε να χάσω κανέναν δικό μου για να σκεφτώ το Θάνατο, απλά κάποτε σε μικρή, εφηβική ηλικία γύρω στα 16 μου αντιμετώπισα ένα πρόβλημα υγείας. Από λανθασμένη διάγνωση (επιτρέψτε μου φίλοι να μην επεκταθώ παραπάνω γιατί οι Δαίμονες καραδοκούν στην γωνία ακόμα και τώρα που πλησιάζω τα 38), σε μια ηλικία που όλοι μας ζούμε μέσα στην ανεμελιά και την διασκέδαση, όπου η ζωή ξεχειλίζει από μέσα μας, εγώ προσωπικά βρέθηκα αντιμέτωπος με τον ίδιο το Θάνατο. Έπρεπε να προετοιμαστώ για να τον καλοσωρίσω και αυτό που με πείραζε πάρα πολύ ήταν το ερώτημα "Γιατί σε μένα;" Όσο και αν προσπάθησα δεν μπόρεσα να βρω απάντηση. Φυσικά όταν η κανονική διάγνωση ήλθε, μετά από αρκετό καιρό, εγώ δεν μπόρεσα να επανέλθω ποτέ "στον ίσιο δρόμο". Η "ζημιά" σε ψυχολογικό τομέα φυσικά είχε επέλθει. Είχε επέλθει σε μια ηλικία που ενώ έπρεπε να ανακαλύπτω τη ζωή, τον έρωτα, την ανεμελιά, το φώς, τη ξενοιασιά και όλα τα συναφή, εγώ έπρεπε να αναζητήσω τη δύναμη και το κουράγιο να αντιμετωπίσω τον ίδιο το Θάνατο. Δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές ο φόβος, όχι του τέλους αλλά του πόνου (όπως έγραψαν και άλλοι φίλοι παραπάνω), αλλά και το άισθημα της απελπισίας και της απόγνωσης, ήταν τόσο δυσβάστακτα που πολλές φορές σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να συντομεύσω τη διαδικασία και να δώσω εγώ τέλος στην ίδια μου τη ζωή μια και δεν υπήρχε λόγος.

Αυτό που με κράτησε ήταν ο πόνος που θα δημιουργούσα στους δικούς μου ανθρώπους που τους υπεραγαπώ. Αποφάσισα να περάσω όλη τη διαδικασία, να πονέσω εγώ όσο κι αν έπαιρνε, παρά έκανα τους άλλους να πονέσουν με μια πιθανή αυτοκτονία.

Οπότε, όχι, δεν φοβάμαι το δικό μου θάνατο. Όπως και νά'ναι. Ίσως γιατί κάποτε βρήκα το κουράγιο και τη δύναμη να τον κοιτάξω κατάματα, ίσως γιατί μεγάλωσα με την ίδια την ιδέα του Θανάτου και κάπου συμφιλιώθηκα μαζί του. Δεν ξέρω να σας πω τι περισσότερο από τα παραπάνω έπαιξε ρόλο, πάντως μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το όλο "σκηνικό" με άλλαξε σε βαθμό απίστευτο.

Λυπάμαι αν σας έριξα ψυχολογικά και ζητώ ταπεινά συγνώμη για την ομότητα των λεγομένων μου, αλλά οι λέξεις είναι το λιγότερο που έμαθα να φοβάμαι στη ζωή μου. Δυστυχώς ή ευτυχώς...........

dragoness_crysta
14-02-07, 18:02
Δεν μπορώ να πω οτι φοβάμαι τον δικό μου θάνατο..Αυτό που φοβάμαι και δεν θέλω να ζήσω είναι ο πόνος ..


απομονωνω την συγκεκριμενη φραση της my angel γιατι συμφωνω και την αναλυω λιγακι περισσοτερο.
Πραγματι, οταν ερθει η ωρα να φυγεις απο αυτον τον κοσμο, η μεταβαση ας το πουμε στην αλλη διασταση, ειναι ισως η πιο ανωδυνη διαδικασια. Αυτο που μας φοβιζει, ειναι το τι υπαρχει στην αλλη πλευρα.
Αλλα και για μενα οπως και για την my_angel σημασια εχει περισσοτερο ο πονος.
Ας πουμε οτι αν καποια στιγμη χτυπουσα σοβαρα σε ενα τροχαιο, θα προτιμουσα να παω μια και καλη που λενε, παρα να χασω καποιο ακρο και να μεινω μιση, και τον πονο που θα χρειαστει να νιωσω, μεχρι να επανακαμψω μεχρις ενος ορισμενου σημειου.
Αυτο το ενδιαμεσο, που το λεμε σαν χαροπαλεμα, ειναι ισως το πιο οδυνηρο.
Ακομα και οποιοσδηποτε αλλος πονος, ειναι οδυνηρος, απο το να φυγει καποιος ετσι στα ξαφνικα, γιατι ο πονος διαρκει.
Παραδεχομαι οτι ειμαι φυγοπονη και μαλιστα σε πολλα πραγματα, αλλα εχω αποδεχθει το θανατο και τη ζωη σαν δυο εννοιες αρρηκτα συνδεδεμενες μεταξυ τους. Αυτο που συμβαδιζει με τη ζωη και ονομαζεται πονος, δεν μπορω να το αποδεχθω αλλα ουτε και να το αντεξω.

Jissard
14-02-07, 18:07
Η αποδοχή και η ανοχή του πόνου χρειάζεται κάποια σκληραγώγηση, την οποία καλό θα ήταν να προσπαθήσετε να αποκτήσετε. Η ζωή σας θα καλυτέρευε σε σημαντικό βαθμό. :)
Θα ήθελα επιπλέον να πω πως η χλιδή όντως δεν είναι μέτρο της πληρότητας, αν και διαφωνώ κάθετα με τους συναισθηματισμούς περί απόλυτου κενού και αλλοτρίωσης. Το ζήτημα είναι ότι η πληρότητα και η ικανοποίηση είναι κάτι πολύ ξεχωριστό για τον καθένα μας. Ανάλογα με τους στόχους που θέτει κάποιος και την προσωπικότητά του ικανοποιείται από διαφορετικά πράγματα. Συχνά όσους λιγότερους περιορισμούς θέσει κανείς στο πως εννοεί αυτός την ικανοποίηση και όσο λιγότερο την έχει μεγαλοποιήσει συμβαίνει πιο πολύ και με ευεργετικά αποτελέσματα για τη ζωή κάποιου. Αλλά όπως είπα πριν διαφωνώ με το ότι κάποιος μπορεί να σταματήσει να θέλει το οτιδήποτε από το αίσθημα της πλήρης ικανοποίησης. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει δίχως κάποιο στόχο και κάποια ελπίδα. Αυτό που λέτε πληρότητα προκαλείται από την ικανοποίηση κάποιου από τα όσα έκανε και τον φόβο να δοκιμάσει να πετύχει κάτι καινούργιο, μήπως η τύχη του έχει πια στερέψει. Φυσικά είναι κάτι εντελώς λανθασμένο!

burburidou
28-02-07, 17:37
Αρχικη δημοσιευση απο dragoness crysta
Παραδεχομαι οτι ειμαι φυγοπονη και μαλιστα σε πολλα πραγματα, αλλα εχω αποδεχθει το θανατο και τη ζωη σαν δυο εννοιες αρρηκτα συνδεδεμενες μεταξυ τους. Αυτο που συμβαδιζει με τη ζωη και ονομαζεται πονος, δεν μπορω να το αποδεχθω αλλα ουτε και να το αντεξω.
καταρχην καλησπερα σε ολους και ενφιαφεροντα ολα οσα ακουγονται...
αγαπητη dragoness crysta η παραπανω προταση σου θα ελεγα οτι με χαρακτηριζει απολυτα...η αληθεια ειναι οτι δεν μας φοβιζει τοσο ο θανατος καθ'εαυτος αλλα ο πονος και η πιθανη ταλαιπωρια που μπορει να υποστουμε μεχρι να πεθανουμε! φανταζομαι οτι κανενας ανθρωπος δεν θα ηθελε να υποφερει, και θα προτιμουσε να εχει εναν οσο το δυνατο πιο ανωδυνο θανατο...και ισως αυτο ειναι και το σημαντικο να φυγεις απο αυτη τη ζωη χαρουμενος και γεματος χωρις να χρειαστει να φτασεις πρωτα στο εσχατο σημειο!
οσον αναφορα το φιλο 5οο αγγελο που ξεκινησε και αυτο το topic παρουσιαζωντας καποιες ανησυχιες του θα ηθελα να του πω οτι ο φοβος δυστυχως η ευτυχως ειναι μεσα στη ζωη μας και ειναι αδυνατο να τον αποφυγουμε! οχι γιατι δεν ειμαστε δυνατοι σαν ανθρωποι αλλα γιατι ο φοβος ειναι αυτος που μας κανει να ξεχωρισουμε τι αγαπαμε, τι φοβομαστε μηπως χασουμε, οπως και το τι δεν θελουμε να μας συμβει και προσπαθουμε να το αποφυγουμε(ασχετα με το αν το καταφερνουμε)! οι φοβιες που μπορει να εχεις ενας ανθρωπος ειναι αμετρητες και μια απο τις πιο ψυχοφθορες ειναι αυτη του θανατου και οχι τοσο του δικου μας αλλα των ανθρωπων που αγαπαμε και δεν μπορουμε να διανοηθουμε οτι καποια στιγμη θα χασουμε. γι'αυτο και εγω πολλες φορες λεω καλυτερα να πεθανω εγω παρα ενας ανθρωπος που λατρευω και που δεν ξερω αν θα μπορουσα να ζησω χωρις αυτον..απο την αλλη βεβαια το ιδιο πραγμα λενε και οι ανθρωποι που αγαπουν εμας, γι'αυτο μια τετοια σκεψη στην ουσια ειναι πολυ εγωστικη. 'προτιμω να πεθανω εγω και να υποφερεις εσυ παρα να πεθανεις εσυ και να υποφερω εγω'..το λεω λιγο ωμα αλλα αυτη ειναι η ουσια.
ειναι πολυ δυσκολο να συμβιβαστεις και να αποδεχτεις τον θανατο των δικων σου ανθρωπων αλλα στην τελικη κατι τετοιο δεν ξερω αν θα επρεπε να μας κανει να πενθουμε μονο. ισως θα επρεπε να βλεπουμε και την αλλη οψη του θανατου που ειναι η λυτρωση και ο ανθρωπος φευγει επιτελους απο τα δεινα αυτου του κοσμου και ησυχαζει! η τουλαχιστον αυτο θα ηθελα να πιστευω οτι γινεται. δεν θα αντεχα στην ιδεα οτι και μετα το θανατο θα εχουμε να αντιμετωπισουμε παλι κατι παρομοιο...και αυτο το λεω γιατι η ζωη ειναι ωραια οταν εχεις τη δυνατοτητα να ζησεις οταν ομως γιεννεσαι απλα για να υποφερεις και να πεθανεις τοτε ειναι μαρτυριο...υπαρχουν εκατομυρια τετοιοι ανθρωποι δυστυχως..

Jissard
28-02-07, 20:44
μια απο τις πιο ψυχοφθορες ειναι αυτη του θανατου και οχι τοσο του δικου μας αλλα των ανθρωπων που αγαπαμε και δεν μπορουμε να διανοηθουμε οτι καποια στιγμη θα χασουμε. γι'αυτο και εγω πολλες φορες λεω καλυτερα να πεθανω εγω παρα ενας ανθρωπος που λατρευω και που δεν ξερω αν θα μπορουσα να ζησω χωρις αυτον..απο την αλλη βεβαια το ιδιο πραγμα λενε και οι ανθρωποι που αγαπουν εμας, γι'αυτο μια τετοια σκεψη στην ουσια ειναι πολυ εγωστικη. 'προτιμω να πεθανω εγω και να υποφερεις εσυ παρα να πεθανεις εσυ και να υποφερω εγω'..το λεω λιγο ωμα αλλα αυτη ειναι η ουσια.

ειναι πολυ δυσκολο να συμβιβαστεις και να αποδεχτεις τον θανατο των δικων σου ανθρωπων αλλα στην τελικη κατι τετοιο δεν ξερω αν θα επρεπε να μας κανει να πενθουμε μονο. ισως θα επρεπε να βλεπουμε και την αλλη οψη του θανατου που ειναι η λυτρωση και ο ανθρωπος φευγει επιτελους απο τα δεινα αυτου του κοσμου και ησυχαζει! η τουλαχιστον αυτο θα ηθελα να πιστευω οτι γινεται. δεν θα αντεχα στην ιδεα οτι και μετα το θανατο θα εχουμε να αντιμετωπισουμε παλι κατι παρομοιο...και αυτο το λεω γιατι η ζωη ειναι ωραια οταν εχεις τη δυνατοτητα να ζησεις οταν ομως γιεννεσαι απλα για να υποφερεις και να πεθανεις τοτε ειναι μαρτυριο...υπαρχουν εκατομυρια τετοιοι ανθρωποι δυστυχως..

Πολύ αλτρουιστικό εκ μέρους σου! Εγώ από την άλλη ποτέ δεν είχα παρόμοια συναισθήματα. Η αλήθεια είναι ότι παιδιόθεν κοιτούσα μόνο την πάρτη μου. :D

Όσο για το που πάμε μετά το θάνατο και το αν είναι κάτι καλό ή κακό... Καλύτερα να μην το σκέφτεσαι γιατί δεν υπάρχει τρόπος να το βρεις. Σε προηγούμενα ποστ είπα την γνώμη μου για τέτοια ερωτήματα. Άλλωστε το καλό και το κακό είναι έννοιες τόσο υποκειμενικές. Απλά άστο! Βασικά εγώ έχω πολλές δουλειές και όταν βρίσκω λίγη ώρα κοιτάω να καλοπεράσω όχι να σκεφτώ τέτοια ψυχοφθόρα ζητήματα. Σου συστήνω το ίδιο! :)

kiklonas
28-02-07, 20:54
Να πω και εγώ την άποψη μου, κοιτάξτε εγώ που έχω θάψει όλη την οικογένεια μου, έχω πάθει ανοσία στον θάνατο :p . Βασικά για μένα η μέρα του θανάτου μου θα είναι γενέθλια μέρα γιατί θα μπορέσω να περάσω επιτέλους την υπόλοιπη ζωή μου με τους γονείς μου, που τους έχασα νωρίς.

Σιγά μην φοβηθώ τον πόνο, εδώ θα ξέρω οτι θα πεθάνω ο πόνος θα με ενοχλεί; :)

Απλά δεν θέλω να πνιγώ γιατί το αίσθημα της αυτοσυντήρησης θα με ωθεί στο να σωθώ και θα κουραστώ πολύ και θα καταναλωσω ενέργεια ωσπου να πεθάνω.

Μην σπαταλάμε και άσκοπα ενέργεια.

Jissard
03-03-07, 19:26
Δεν ξέρω... Μου φαίνεσαι υπερβολικά ανέμελος. :rolleyes: Έξω απ' το χορό πολλά τέτοια μπορεί να πει κανείς. Αλλά το σημαντικό είναι να τα ξαναπείς αυτά όταν ο θάνατος πλησιάζει. Εγώ στο εύχομαι, αλλά δύσκολο το βλέπω. :)

iereiagr
15-03-07, 16:56
καλησπέρα σας,ειμαι καινούρια στον χώρο.....
ήθελα να σου πώ να μήν φοβάσαι τον θάνατο,ο θάνατος είναι το κρεσέντο της ζωής....ειναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος,στην μια πλευρά ειναι η ζωή και η άλλη ο θάνατος,κάνε τον θάνατο γιορτή για να κερδίσεις την ζωή.....

κατερινα. :)

Oracle
16-03-07, 16:57
Αγγελε,το προβλημα που εχεις,το εχω κι εγω,γιατι εγω το βιωνω διαφορετικα απο εσενα και πιο σκληρα ας μου επιτραπει να πω!Το θεμα ειναι τι κανουμε για να μην μας στριψει...Απολαμβανουμε τις απλες καθημερινες χαρες της ζωης και πιστεψε με εγω προσπαθω πολυ...Εχεις μια σχεση που να σε βοηθαει καθολου?Παιζει και αυτο ρολο,πιστεψε με...Καλους φιλους?

dragoness_crysta
16-03-07, 19:44
Αγγελε,το προβλημα που εχεις,το εχω κι εγω,γιατι εγω το βιωνω διαφορετικα απο εσενα και πιο σκληρα ας μου επιτραπει να πω!Το θεμα ειναι τι κανουμε για να μην μας στριψει...Απολαμβανουμε τις απλες καθημερινες χαρες της ζωης και πιστεψε με εγω προσπαθω πολυ...Εχεις μια σχεση που να σε βοηθαει καθολου?Παιζει και αυτο ρολο,πιστεψε με...Καλους φιλους?


Και μονο απο τα λεγομενα σου, καταλαβαινω οτι σε εχει παρει αρκετα απο κατω η ολη κατασταση....
για τους φιλους ειναι δυσκολο να βρεις καποιον τρομερα εμπιστο....επισης, ας μην ξεχναμε οτι στη ζωη, θεωρουμαστε τυχεροι αν βρουμε εναν φιλο που να λεμε οτι ειναι ο καλυτερος....και φοβερα κ****φαρδοι (συγνωμη για την εκφραση αγαπητοι συντονιστες)...αν τυχον εχουμε δυο....
την εκλογη θα την κανεις εσυ η ιδια..ευτυχως οι φιλοι δεν ειναι οπως οι συγγενεις....εχουμε το περιθωριο της επιλογης....

Oracle
16-03-07, 20:17
Και μονο απο τα λεγομενα σου, καταλαβαινω οτι σε εχει παρει αρκετα απο κατω η ολη κατασταση....
για τους φιλους ειναι δυσκολο να βρεις καποιον τρομερα εμπιστο....επισης, ας μην ξεχναμε οτι στη ζωη, θεωρουμαστε τυχεροι αν βρουμε εναν φιλο που να λεμε οτι ειναι ο καλυτερος....και φοβερα κ****φαρδοι (συγνωμη για την εκφραση αγαπητοι συντονιστες)...αν τυχον εχουμε δυο....
την εκλογη θα την κανεις εσυ η ιδια..ευτυχως οι φιλοι δεν ειναι οπως οι συγγενεις....εχουμε το περιθωριο της επιλογης....
Ξερεις ποιο ειναι το θεμα?Πως και η οικογενεια μου με πιστευει και οι φιλοι,το κολλημα ειναι πως με αυτα που βιωνω,συνεχως με ρωτουν τι θα κανουν,με πιεζουν κτλ.Οταν αναφερομαι στο θανατο,εκεινοι το μονο που λενε ξερεις ποιο ειναι?Οτι εχω κολλημα και οτι ειμαι φοβιτσιαρα!Αν ενιωθαν ομως εκεινοι καθημερινα επι τοσα χρονια αυτα που ''βλεπω'' εγω,σιγουρα θα ειχαν τραπει σε φυγη απο τον ιδιο τους τον εαυτο.

watch_girl
16-03-07, 20:45
γεια σας αυτό που θα ήθελα να προσθέσω είναι ότι είναι απόλυτα φισιολογικό να φοβάται κάποιος το θάνατο και να στεναχωριέται όταν συμβαίνει αυτό σε ένα δικό του πρώσωπο αλλά το θέμα είναι να μπορείς να το ξεπερνάς γιατί υπάρχει και το κάτι άλλο το πέρα από αυτό που ζούμε πέρα από τον ορίζοντα είτε αυτό λέγεται μεταθάνατον ζωή είτε μετενσάρκωση η ψυχή ζει αιώνια το σώμα πεθαίνει η ψυχή υπάρχει ζήσε τώρα όσο καλύτερα μπορείς όσο πιο ήρεμα και μετά όλα τα αλλά θα έρθουνα από μόνα τους δεν χρειάζεται άνχγος για τίποτα υπάρχει κάτι άλλο πιο πέρα το άγνωστο.
να είστε όλοι καλά. και να πιστεύετε. :o

dragoness_crysta
16-03-07, 22:39
Ξερεις ποιο ειναι το θεμα?Πως και η οικογενεια μου με πιστευει και οι φιλοι,το κολλημα ειναι πως με αυτα που βιωνω,συνεχως με ρωτουν τι θα κανουν,με πιεζουν κτλ.Οταν αναφερομαι στο θανατο,εκεινοι το μονο που λενε ξερεις ποιο ειναι?Οτι εχω κολλημα και οτι ειμαι φοβιτσιαρα!Αν ενιωθαν ομως εκεινοι καθημερινα επι τοσα χρονια αυτα που ''βλεπω'' εγω,σιγουρα θα ειχαν τραπει σε φυγη απο τον ιδιο τους τον εαυτο.


Τοτε κανε το αλλο....πες τους για αρχη οτι δεν θα πεις τπτ...και να μη συνεχιζεις να τους λες....μετα απο λιγο καιρο, να τους πεις οτι αρχισες να το χανεις σιγα σιγα το χαρισμα γιατι θελησες να το αποβαλεις...οταν αρνιομαστε κατι αυτο σιγα σιγα φευγει ξερεις...μπορεις και να προσπαθησεις ακομα αν το θελεις..αυτα τα χρονια αυτο σου το χαρισμα σε φοβιζε....αλλα προσπαθησες ποτε να το διωξεις??
να σου πω και αλλη μια αληθεια....ο φοβος για κατι γινεται πραγματικοτητα μονο οταν τον τρεφεις με αμφιβολια για το τι μπορει να συμβει.....να γινω πιο σαφης...ειδες οτι καποιος θα πεθανει...βγαλτο απο το μυαλο σου...πες ΟΧΙ δεν θα πεθανει....γινε αυτο που λεμε οπτιμιστρια...αν παλι ειναι πολυ δυνατο τοτε να τον προειδοποιησεις να μην κανει κατι π.χ. αν τον ειδες να πεφτει απο σκαλα και να φτιαχνει κατι, πες του να μην φτιαξει το φωτιστικο ας πουμε να φωναξει μαστορα...αποτρεψε το η ιδια...ειναι δυνατο...και μπορεις μοναχα αν θελεις...το μονο που πρεπει να κανεις ειναι να πιστεψεις στον εαυτο σου.Πιστευω ακραδαντα οτι το χαρισμα αυτο δεν σου δοθηκε μονο για να παρατηρεις απο μακρια...μπορεις να κανεις εσυ η ιδια κατι για αυτο...
αν οι φιλοι και οι συγγενεις σου σε πιεζουν να τους πεις, τοτε προσεχε τι θα τους λες...ειναι προτιμοτερο μερικες φορες να μην ξερουν ολοι την αληθεια...και οταν δεν σε πιστευουν που αναφερεσαι στο θανατο, τοτε μαλλον δεν σε πιστευουν και πολυ...για αυτο ακριβως αγχωνεσαι....γιατι δεν θελεις να παθουν κακο και θελεις να προφυλαχτουν...μην παιρνοντας σε στα σοβαρα μπορει τελικα να τραυματιστουν ασχημα...
μην θεωρεις τον εαυτο σου υπευθυνη για αυτο....εσυ βλεπεις πιο περα, αλλα παρολα αυτα με λιγη δυναμη ψυχης μπορεις να βοηθησεις περισσοτερο απο απλα να λες τι θα συμβει...

ξερω πως ολα αυτα ακουγονται λιγο δυσκολα στην πραξη και επειδη δεν εχω αυτο το χαρισμα, δεν ξερω πως ειναι... πραγματι....δεξου ομως αυτην την προσπαθεια να σου απαλυνω τον φοβο σου. :)
απο τη στιγμη που θα κανεις την αρχη, θα εισαι ηδη στα μισα της διαδρομης...

φιλικα

Βλάχος Χρήστος
17-03-07, 22:05
Θάνατος=Αγνωστο.Ολοι εμεις εδω σαυτο το forum αναζητητές του αγνώστου κ της εξύπσωσης του πνευματός μας!!!!Αρα πως είναι δυνατον να τον φοβόμαστε??? :D Δεν είναι τιμωρία δεν είναι λύτρωση είναι κ τα δυο μαζί!είναι απλά ενας δρόμος!!! :rolleyes: Οπως λέει κ το τραγουδάκι:Θεε μου ας ήξερα πια μέρα θα πεθάνω κ του θανάτου μου γεννέθλια να κάνω...!! :D

Tranceaddict23
08-05-07, 01:34
Αυτο το μηνυμα προοριζοταν για την Elise οπου θεματοθεσε το "γιατι πεθαινουν οι ανθρωποι". Αφου ομως το θεμα εχει θεση σε αυτη την κατηγορια το στελνω εδω.Πραγματικα, αν και μελετησα αρκετα το θεμα θανατος, ποτε δεν το εχω καλοσκεφτει, το γιατι να πεθαινουμε. Αν το μελετησεις απο τη μερια του χριστιανισμου, θα παρεις μαλλον την απαντηση οτι πεθαινουμε εξ αιτιας του προπατορικου αμαρτηματος, δικαιολογια που βρισκω αρκετα ηλιθια (με ολο το σεβασμο). Η πιο πρακτικη απαντηση που θα μπορουσα να σου δωσω, ειναι για λογους εξοικονομησης χωρου :) ισως να ακουγεται αστειο αλλα εχεις φανταστει πως θα ημασταν αν δεν πεθαιναμε? ποσους ανθρωπους θα μπορει να φιλοξενει και να προσφερει τους πορους του ο πλανητης? Θα τρωγαμε ο ενας τον αλλο. Ολα ειναι καθορισμενα με ενα τροπο μαγικο στη φυση, αλλα το προβλημα ειναι οτι η φυση δεν βλεπει δικαιοσυνη ουτε κ εχει αισθηματα. Ειναι φως φαναρι το οτι ενας απο τους σκοπους μας στη γη ειναι η αναπαραγωγη. Γιαυτο αλλωστε υπαρχει η αναγκη για συνυπαρξη, για ερωτα, για σεξ, γι αυτο κ υπαρχει η ηδονη στο σεξ, γι αυτο υπαρχει κ η αναγκη για οικογενοια ,γι αυτο υπαρχει κ το μητρικο ενστικτο, κ η αναγκη του να μεγαλωσεις ενα παιδι (ουτως ωστε να μεγαλωσει κα να γονιμοποιησει κ εκεινο), κ τα συναφη. Ολα συγκλινουν καπου.Τωρα στο θεμα θανατος, εδω ερχεται η αδικια. Φυσικα αν το αναλυσουμε απο αλλη οψη, ο φοβος του θανατου δεν πιστευω οτι ειναι εξελικτικα μεσα μας, δηλαδη οτι μας εχει προδιαθεσει κ καλωδιωσει η φυση με τετοιο τροπο, ωστε να αντιδρουμε με φοβο. Αυτο τουλαχιστον λενε πολλοι θεωρητικοι. Οτι ενστικτωδως φοβομαστε το θανατο. Αν μελετησουμε αλλες κουλτουρες, μπορουμε να διακρινουμε οτι καποιες δεν εχουν ιχνος φοβου, κ το θεωρουν ενα απλο μερος της καθημερινοτητας τους οπως ολα τα αλλα.Ετσι μπορουμε να πουμε οτι ο φοβος του θανατου μπορει να ειναι καθαρα θεμα κουλτουρας, κ ας το πουμε με ψυχολογικους ορους, conditioning, κ πως μας τον παρουσιαζουν, κ οχι κατι εμφυτο. Τωρα συμφωνα με τη ψυχολογια, οι ιδιοι οι ανθρωποι αναζηταμε αλλους κοσμους κ αλλες ζωες, φανταστικα τοπια μακρυα απο τη σκληρη οψη που ζουμε, και ο εγκεφαλος κατω απο καποιες συνθηκες στα πλαισια μιας βιωματικης εμπειριας, δημιουργει ψευδαισθησεις οτι πχ ειδαμε ενα αγαπημενο προσωπο που εφυγε η τον νιωσαμε διπλα μας, κλπ. Ολα αυτα να γινονται με λογο το οτι δεν μπορουμε να δεχτουμε την α-συνεχεια μας. Αυτο ισως να υποστηριζει τη θεωρια οτι ο θανατος ενστικτωδως μας προκαλει φοβο. Επισης εχω προσεξει οτι ολοι οσοι περασαν το κατωφλι του θανατου, απο απλους ανθρωπους, μεχρι μυστες, διδασκαλους κ ερευνητες, ολοι λενε οτι ειναι τοσο ωραια, και δεν συγκρινεται με τιποτα με τη γηινη ζωη.Δεν υπαρχουν λογια να περιγραψουν αυτη τη κατασταση. θυμαμαι εναν ερευνητη εδω στη Κυπρο ο οποιος ειχε πει καποτε " αν ολοι ξερανε ποσο ωραιος ειναι ο θανατος, θα πηδουσαν απο τα μπαλκονια τους ολοι" :D Κι αναρωτιεμαι τωρα εγω,πως ειναι δυνατον για ολους ο θανατος να ειναι ενα τοσο ομορφο πραγμα? Τοτε που βρισκεται η δικαιοσυνη κ γιατι να μαστε εδω?
Και στην προκειμενη περιπτωση,αφου ειναι τοσο χαλια εδω, και τοσο καλα απ εκει, γιατι να μην αυτοκτονουμε ολοι μας να παμε απ εκει :eek: :) ? Τελικα ειναι πραγματι τοσο ωραιος ο θανατος, η ειναι απλα η αναγκη μας μεγαλη να ξεφυγουμε απο το μιζερο κοσμο που ζουμε?

Elise Carrington
08-05-07, 01:56
Ενδιαφεροντα τα οσα λες, Trance, αλλα πριν σου απαντησω θα ηθελα να κανω ενα copy & paste του δικου μου post για να μπορεσει να το σβησει ο αγαπητος beetlejuice.

OK, για οσους δεν προλαβαν να διαβασουν το καινουργιο topic που ξεκινησα πανω στο θεμα πριν μου υποδειχθει αυτο το thread αναρωτιομουν τα εξης:
______________________________
Γιατι πεθαινουν οι ανθρωποι...;

Mην μου πειτε λογω γηρατιων/αρρωστιων/ατυχηματων...γιατι θα σας ρωτησω πρωτον, γιατι λοιπον να γερνουν οι ανθρωποι και δευτερον γιατι εστω και αν αρρωστησουν/πληγωθουν να μην εχουν τη δυνατοτητα πληρης ιασης.

Προσωπικα το φαινομενο "θανατος" το θεωρω εξωφρενικο. Κανεις δεν με εχει πεισει οτι πρεπει να συμβαινει.

_____________________________________

Παντως, Trance, για το θεμα της χωρητικοτητας ;) του πλανητη, μην ξεχναμε οτι υπαρχει ολοκληρο Συμπαν που διαστελλεται εδω περα...για να μην αναφερω και την ολο και πιο πιθανη(συμφωνα με την Φυσικη) υπαρξη αλλων Συμπαντων...Ασε που πιστευω και στην μετενσαρκωση προσωπικα οποτε αν δεν πεθαιναμε μαλλον θα γεννιουνταν λιγοτερες ψυχες μεχρι να κλεισει αυτος ο Συμπαντικος Κυκλος και υστερα φτου και απ' την αρχη.

Τωρα για το που ειναι πιο ωραια, θα ελεγα οτι ολα εξαρτωνται απο τι ειδους ζωη εχεις εδω στη Γη. Αν και οσο ομορφα και αν περναει καποιος εδω, μαλλον δεν συγκρινεται με την αισθηση του να εισαι απλο πνευμα η να εχεις καποιο αιθεριο σωμα με πολυ περισσοτερες δυνατοτητες απο το φυσικο.

Αλλα πραγματικα, συνεχιζω να πιστευω οτι ο θανατος με τον τροπο που συμβαινει στον πλανητη μας ειναι εντελως απαραδεκτος. Αυτο που θα μπορουσα να καταλαβω ειναι να φτανει ο ανθρωπος σε τοσα υψηλα πνευματικα επιπεδα ωστε να γνωριζει ποτε ειναι ο καιρος να αφησει τουτο τον κοσμο και να περασει συνειδητα και ανωδυνα στον επομενο.

Polideukis
08-05-07, 11:15
Νομίζω ότι ο θάνατος είναι αναγκαιότητα. Οδηγούμαστε εκεί από τη στιγμή της σύλληψης. Η ανάπτυξη του ανθρώπου ίσως δεν είναι ανεξάρτητη από το θάνατο. Τα γηρατειά οφείλονται σε μεταλλάξεις που φθείρουν το γενετικό υλικό και είναι μάλλον αναπόφευκτες αν σκεφτούμε πόσοι διπλασιασμοί DNA συντελούνται σε μια ζωή. Εξάλλου στη φύση υπάρχει γενικά η τάση τα πράγματα να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, δηλαδή η ύλη μεταπίπτει σε καταστάσεις χαμηλότερης ενέργειας (μεγαλύτερης αταξίας).

Tranceaddict23
08-05-07, 18:03
Πολυ σωστα αυτα που λες αγαπητε Polideuki.Δυστυχως ειναι δυσκολο να απαντησουμε, η να κανουμε ικανοποιητικες υποθεσεις στο ερωτημα της φιλης μου Elise, η οποια εκφραζει μια ερωτηση σαν "γιατι η φυση να ειναι οπως ειναι" κ γιατι να μην ειναι η φυση καθορισμενη με τετοιο τροπο ωστε να ειμαστε αιωνια νεοι, και να υπακουμε σε διαφορετικους νομους. Βλεποτας το απο την ψυχρη λογικη της φυσικης και της βιολογιας, ο θανατος ειναι μια αναγκαιοτητα. Εγω ενα αλλο θεμα που θελω να θεσω ειναι, ενταξει ας το παρουμε οτι γεννιομαστε για να πεθανουμε, η μαλλον γεννιομαστε αναπαραγωμαστε κ πεθαινουμε. Συμφωνα με τους νομους της βιολογιας εδω καταληγουμε, σε αυτη τη μηδενιστικη αντιμετωπιση. Αφου λοιπον ο σκοπος μου ειναι να αναπαραχθω κ να πεθανω, τοτε γιατι η φυση να μην μας αφησει ολους σε επιπεδα ζωου δηλαδη να εχουμε ενα μονο η διπλο εγκεφαλο, να γεννιομαστε, να αναπαραγομαστε, κ η μανα να μεγαλωνει κ να προστατευει τα παιδια της (οπως ακριβως κανουν κ τα ζωα), παντα με νοητικες ικανοτητες ζωου.Παλι γινεται η δουλεια της φυσης ετσι :) αναπαραγωγη, θανατος. Γιατι να χρειαζεται να δημιουργησει κ να εξελιζει τα ζωα κ τα θηλαστικα σε τοσο πολυπλοκα οντα οπως ειμαστε εμεις, με ενα τοσο πολυπλοκο εγκεφαλο, συναισθηματα κ συνηθειες (για παραδειγμα μονο ο ανθρωπος μπορει να εχει θρησκευτικη εμπειρια η κατανυξη), που διαπρεπουν κατα πολυ του ζωου.

Elise Carrington
08-05-07, 20:47
Αυτο που λεμε "ανθρωπινη φυση" ομως ειναι σχετικο. Οι μεταλλαξεις ειναι συνεχεις και οχι μονο σε βιολογικο επιπεδο θα ελεγα. Και τελοσπαντων, αν ο Uri Geller μπορει να χρησιμποποιει τη δυναμη του μυαλου του για να λυγιζει κουταλακια, γιατι να μην μπορουμε ως ανθρωποι να χρησιμοποιησουμε την ιδια ικανοτητα/δυναμη για να μενουμε νεοι και να φευγουμε συνειδητα καποια στιγμη αντι να πεθαινουμε?

Ποσειδώνιος
08-05-07, 22:44
Είναι αλήθεια απίστευτα εκνευριστικό το ότι πρέπει να πεθαίνουμε. Ότι δικαιολογίες και να βρούμε πάλι το θέμα μας θλίβει. Είναι σαν να δίνουν ένα πολύχρωμο παγωτό σε ένα παιδί και πριν προλάβει να το αγγίξει να του το παίρνουν πίσω. Διότι δεν ξέρω αν γνωρίζεται ότι όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν όταν είναι πια αργά.
Το μόνο που μπορεί εμένα να με καθησυχάσει είναι αυτό που πολλές εσωτερικές σχολές υποστηρίζουν, ότι ερχόμαστε, δηλαδή, μόνο για να πάρουμε κάποια μαθήματα σε αυτήν την γη και η ψυχή μας είναι αθάνατη. Υπάρχουν ίσως και άλλοι κόσμοι κάποιοι που δεν θυμόμαστε ή κάποιοι που θα πάμε μετά.
Λένε μάλιστα ότι έχουμε σχεδιάσει με ακρίβεια ποιο θα είναι το μάθημα μας κάθε φορά που ερχόμαστε και επιλέξει τα μέσα που θα βοηθήσουν στο σκοπό μας (μπορεί να είναι οι αυστηροί γονείς μας ένα από αυτά). Με αυτή την λογική δεν έχουμε κανένα λόγο να λυπούμαστε τον ζητιάνο ή τον κάθε καημένο το αντίθετο ίσως…μπορεί που ξέρετε αυτό το μάθημα να είναι πιο προχωρημένο…
Θα μου πείτε τα πιστεύεις αυτά;
Και απαντώ. Δεν μπορώ να δώσω απάντηση σε αυτό. Είναι μάλλον λάθος η ερώτηση.
Εκτός αν πω ότι δεν μπορώ να πιστέψω σε τίποτα μια και αυτό θα μου στερήσει το δικαίωμα να πιστέψω σε όλα τα υπόλοιπα που μπορεί να συναντήσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δω αν οι απορίες μου (για την ζωή, τον θάνατο, την ανθρώπινη δυστυχία, τον πόνο, την αδικία κ.α.) αυξάνονται ή μειώνονται.
Να δω αν ηρεμώ μέσα μου και αν αυτό με κάνει καλύτερο προς τους άλλους και προς εμένα.

Α ναι Elise στον Καστανέντα μπορείς να δεις ότι αυτό που ρωτάς ήταν το ύψιστο κατόρθωμα ενός μάγου (ή μάλλον ανθρώπου της γνώσης όπως ήταν ο σαμάνος ινδιάνος δάσκαλός του). Να φεύγει όχι μόνο τη στιγμή που επιλέγει αλλά παίρνοντας μαζί και το σώμα του, όπως λέει, με πλήρη επίγνωση. Μια εσωτερική φλόγα τον μετατρέπει σε αυτό που έτσι και αλλιώς ήταν μια φωτεινή μπάλα ενέργειας. Τώρα για να φτάσει εκεί....
Αλλά και στην Ουραντία αναφέρεται ότι όταν ένας πλανήτης παγιωθεί στο φως δηλαδή φτάσει στο υψηλότερο σημείο πνευματικής εξέλιξης ολικά τότε οι άνθρωποι μπορούν να φεύγουν με το σώμα τους μαζί και αντί για κηδείες γίνονται εκδηλώσεις αποχαιρετισμού με δάκρυα χαράς.

Tranceaddict23
08-05-07, 22:53
Κοιταξε, ολα αυτα εμεις τα βλεπουμε απο τη σκοπια του φοβου του θανατου,γι αυτο και αλλωστε θελουμε να μεινουμε αθανατοι.Αν μιλησεις ομως με ανθρωπους που "εχουν ξεπερασει την φυση τους", θα διαπιστωσεις οτι ισως να μην θελουν να μεινουν αθανατοι.Πραγματικα εχω μιλησει με ανθρωπους που ειναι τοσο εξοικειωμενοι, ωστε δεν τους ενοχλα να πεθανουν επι τοπου στη στιγμη.Φυσικα αυτοι εχουν κυριολεκτικα κοντραριστει με τη φυση τους για να φτασουν εκει. Δεν ειναι ομως κ αυτο που επιδιωκουν οι παπαδες( οι παπαδες μπορει οχι τοσο,αυτοι ζουν καλυτερα απο εμας :mad: ) κ οι μοναχοι με το να διαλεξουν αυτο το δρομο? Μια ζωη αυταπαρνησης , τυρρανιας του σωματος, νηστειας, στερησης, για να φτασουν σε μια συμφιλιωση με το θανατο. Με αλλα λογια φτανουν στο ακρο της απεξαρτησης απο την ιδια τους την φυση.Δεν εχουν αναγκη απο φαγητο (τουλαχιστον απο το φαγητο π τρωμε εμεις :) ) απο κοινωνικες σχεσεις,απο σεξ, απο διασκεδαση, και ουτε αναπτυσσουν τους μηχανισμους που εχουμε εμεις (καλως η κακως).Κι ομως στον τονο της φωνης τους αναγνωριζεις μια αυτοπεποιθηση και μια δυναμη που δεν την εχουν 100 ανθρωποι μαζι. Πολλοι επιστημονες θα χαρακτηριζαν τους μοναχους με βαση τις εμπειριες που εχουν, και τα πραγματα που λενε, ως ανθρωπους ψυχωτικους (psychotic), πραγμα που μπορει να προκληθει απο τα πολλα χρονια απομονωσης απο το κοινωνικο περιβαλλον, και αλλοι θα ελεγαν οτι πασχουν απο καποια διαταρχη προσωπικοτητας, οπου τους κανει να νομιζουν οτι βλεπουν η ακουν πραγματα απο τις πολλες ωρες προσευχης, στερησης, και απο τις πολλες μερες που μενουν σε ενα περιβαλλον μυστικιστικο.Ακομα και το οτι καποιος διαλεγει να παει μοναχος, ενας ψυχιατρος θα τον χαρακτηριζε ψυχωτικο, αφου οι ψυχωτικοι απο νωρις νιωθουν οτι δεν ανηκουν σε αυτο τον κοσμο, και οτι τους καλουν ανωτερα πραγματα.Η ειρωνεια ειναι οτι αυτοι οι ανθρωποι πολλες φορες φαινονται και απολυτα φυσιολογικοι.Ακομα ενα debate στην σχεση επιστημης-θρησκειας.

Mordiel
09-05-07, 00:09
Από elpis:
Νομίζω πως καθώς τα πέπλα ανασηκώνονται και όλο και περισσότεροι μπορούν να επικοινωνούν με την Πνευματική διάσταση γνωρίζουμε σιγά σιγά αλλά σταθερά πως ο θάνατος είναι μία αλλαγή δονητικής συχνότητας.Ποιά πέπλα σηκώνονται; Και από πού κι ως πού όλο και περισσότεροι μπορούν να επικοινωνούν με την πνευματική διάσταση;
Δεν βλέπω να συμβαίνει κάτι τέτοιο, γιατί, παρόλους τους αιώνες που έχουν προηγηθεί, οι άνθρωποι συνεχίζουν να παραμένουν στο σκοτάδι - όχι μόνο για το θάνατο αλλά και για πολλά άλλα θέματα ακόμη!

----------------------------------------------------

Από Alpine:
O καλύτερος τρόπος θανάτου είναι αυτός που έχεις ο ίδιος προετοιμάσει...Από Jissard:
Δεν πιστεύω να μιλάς για αυτοκτονία? Έλα τώρα!!! Και να αναφέρεται στην αυτοκτονία (που προφανώς αυτό είναι), πού είναι το άσχημο; Εξάλλου, τότε παίρνεις τον έλεγχο εσύ και διαμορφώνεις τις συνθήκες του τερματισμού της ζωής σου χωρίς να είσαι θύμα κάποιων άλλων καταστάσεων. Και μπορείς να το ευχαριστηθείς κι από πάνω.
-> Θα είναι μια ξεχωριστή εμπειρία που διαμόρφωσες εσύ για τον εαυτό σου!

-----------------------------------------------------

Συμφωνώ με κάποια σημεία που θίγει ο/η pooky.

...

Mordiel
09-05-07, 00:43
Σχετικά με κάτι που λες Tranceaddict23 περί εξοικονόμησης χόρου, υπερπληθισμού κλπ, τα οποία έχω ξανασυναντήσει σε παρόμοιες συζητήσεις... Θα διαφωνήσω κάπου διότι θα μπορούσαν να είναι τα πραγματα διαμορφωμένα έτσι ώστε να μην αναπαράγονται οι άνθρωποι σε τέτοια συχνότητα όπως γίνεται. Οπότε δεν θα υπήρχε πρόβλημα υπερπληθυσμού σε περίπτωση που θα ζούσαν για πολύ περισσότερο. (Βέβαια, αναγκαστικά θα συνειδητοποιούσε και ο ίδιος ο άνθρωπος κάποια στιγμή από νωρίς ότι θα έπρεπε να προσέχει και να ελέγχει το κατά πόσο πληθαίνει αριθμητικά διότι δεν θα τα εβγαζε πέρα αλλιώς.)

Ας δούμε για παράδειγμα πατέντες σύμφωνα με τις οποίες αναπαράγωνται ένα σωρό πλάσματα και οργανισμοί σε ολόκληρο τον πλανήτη. (Μπορεί κανείς να το παρατηρήσει σε διάφορα ντοκυμανταίρ και να επεξεργαστεί τις πληροφορίες από εκεί.) Θηλαστικά, πτηνά, θαλασσινά, έντομα ... Κάποια αναπαράγονται αραιά στη διάρκεια της ζωής τους και έχουν κάποια σχετικά μεγάλη διάρκεια ζωής. Άλλα αναπαράγονται είτε συχνότερα είτε σε μεγαλύτερους αριθμούς (μυριάδες ακόμη) αλλά έχουν πολύ μικρότερο κύκλο ζωής.
Και επίσης, γιατί να μην υπάρχει η δυνατότητα να μπορεί να αποφασίσει κάποιος (ή βάσει κάποιων παραγόντων) το πότε να πεθάνει;! Μην βιαστείτε να πείτε ότι μέσα στην πολυπλοκότητα και παντοδυναμία της φύσης και του σύμπαντος δεν θα μπορούσε να ρυθμιστεί κάτι τέτοιο!

...
...
.... Πάντως, είμαι σύμφωνος με τον σχολιασμό που κάνεις στο προτελευταίο σου μήνυμα (#69) γιατί κι εγώ αναρωτιέμαι για το ίδο πράγμα συχνά.

-------------------------------------------------

Από Elise Carrington:
Αυτο που λεμε "ανθρωπινη φυση" ομως ειναι σχετικο. Οι μεταλλαξεις ειναι συνεχεις και οχι μονο σε βιολογικο επιπεδο θα ελεγα. Και τελοσπαντων, αν ο Uri Geller μπορει να χρησιμποποιει τη δυναμη του μυαλου του για να λυγιζει κουταλακια, γιατι να μην μπορουμε ως ανθρωποι να χρησιμοποιησουμε την ιδια ικανοτητα/δυναμη για να μενουμε νεοι και να φευγουμε συνειδητα καποια στιγμη αντι να πεθαινουμε?Στον ίδιο τον προβληματισμό σου ίσως να υπάρχουν και κάποια στοιχεία που να δίνουν μια μυστική απάντηση! (ή, καθοδήγηση)
Πέρα από το παράδειγμα για τα κουτάλια που λυγίζει ο τάδε, υπάρχουν και πολλές άλλες περιπτώσεις όπου κάποιοι καταφέρνουν διαφορετικά και ασινήθιστα πράγματα με την εσωτερική δύναμή τους. Αν το ψάξουμε θα βρούμε πολύ εντυπωσιακές, αλλά κυρίως ενδιαφέρον περιπτώσεις για το τι δυνατότητες υπάρχουν.
... Εν το μεταξύ, κάποτε είχαν γίνει κάποια δημοσιεύματα από την επιστημονική κοινότητα (δεν θυμάμαι λεπτομέρειες) όπου αναφερόταν πως το γονίδιο της αθανασίας υπάρχει μέσα στο DNA του ανθρώπου, αλλά για κάποιο άγνωστο λόγο βρίσκεται ανενεργό, σε λήθη.
Και θέτω το ερώτημα: Μήπως όπως άλλες ιδιαίτερες ιδιότητες που αναπτύσουν ορισμένοι, έτσι και αυτό περιμένει εσένα να το ενεργοποιήσεις;! Χμ!;
Και από την άλλη, μετά την αποκωδικοποίηση του DNA αποδεικνύεται ότι διαμορφώνει τον εαυτό σου, την γενική σου κατάσταση (ίσως και και την πραγματικότητά σου κατά κάποιο τρόπο) και είναι σαν ένα βιβλίο με άπειρες σελίδες όπου συνεχώς καταγράφονται νέα δεδομένα, κυρίως από τις πατέντες του νου και του ψυχολογικού μας πεδίου οι οποίες μας προσδιορίζουν και στο φυσικό επίπεδο.
Αυτά τα δεδομένα μπορεί κανείς να τα αλλάξει σύμφωνα με το τι επιθυμεί, απ'ότι υποστηρίζουν και οι ίδιοι οι επιστήμονες (δεν είναι δλδ λόγια του αέρα). Αλλά αυτό απ'ότι καταλαβαίνουμε, προϋποθέτει πολύ ψάξιμο, εσωτερική αναζήτηση, υψηλούς στόχους με δυνατή θέληση και ξεκάθαρη πρόθεση, ανάμεσα σε άλλα...
(Ένα παράδειγμα για να πάρει κανείς μια ιδέα είναι και το φιλμ-ντοκυμανταίρ, 'Τι Στο Μπιιπ Ξρουμε'. ... Επίσης όπως ανέφερε ο Ποσειδώνιος, είναι και όλα εκείνα για τα οποία έκανε λόγο και ο Καστανέντα στα βιβλία του και αξίζει να τα μελετήσει κανείς προσεκτικά.)

. . .

“Οι άνθρωποι δεν είναι αιχμάλωτοι της μοίρας, αλλά μόνον αιχμάλωτοι του δικού τους νου.”
- Franklin D Roosevelt

Tranceaddict23
09-05-07, 01:21
Aπο Μordiel:
Και να αναφέρεται στην αυτοκτονία (που προφανώς αυτό είναι), πού είναι το άσχημο; Εξάλλου, τότε παίρνεις τον έλεγχο εσύ και διαμορφώνεις τις συνθήκες του τερματισμού της ζωής σου χωρίς να είσαι θύμα κάποιων άλλων καταστάσεων. Και μπορείς να το ευχαριστηθείς κι από πάνω.
-> Θα είναι μια ξεχωριστή εμπειρία που διαμόρφωσες εσύ για τον εαυτό σου!

Δεν θα διαφωνησω μαζι σου πανω σε αυτο, απλα αυτο που λες ισως ειναι σωστο αν το παρουμε σε επιπεδο προσωπικο και εγωιστικο τυπου "δικια μου η ζωη οτι θελω κανω". Ισως καπου να ειναι σωστο, αν αφαιρεσουμε ολα τα δεδομενα περι σωστου λαθους και καταγραφων στο υποσυνειδητο μας απο δασκαλους, γονεις, κλπ και κοιταξουμε καταματα μια καταψυχρη λογικη οτι δεν ειμαστε τιποτα παραπανω απο ζωα με χυδαια ενστικτα τα οποια απλα καλυπτονται προσωρινα απο μια βιτρινα δηθεν πολιτισμου, η αν δεχτεις οτι δεν εχεις κανενα απολυτως σκοπο πανω στη γη αλλο εκτος απο του να αφησεις απογονους και δεν υπαρχει κανενα επιπλεον νοημα τοτε, ναι.. Ομως αν το δουμε συλλογικα ποιες ειναι οι ηθικες αξιες που συνυπαρχουν με μια τετοια φιλοσοφια πανω στην αυτοκτονια? Αν το θεσουμε οτι υποτιθεμενα ειμαστε εδω για εναν Α σκοπο τοτε τι γινεται? Επισης τι γινεται για αυτους που αφηνεις πισω σου? Υποτιθεται οτι ενας απο τους λογους που υπαρχει αυτη η συναισθηματικη συνδεση με τους δικους μας ανθρωπους, ειναι μια ενδειξη του οτι η ιδια η φυση δεν θελει ο μονος σου σκοπος να ειναι απλα μια αναπαραγωγη. Το νεογεννητο ειναι αβοηθητο και εσυ εισαι δεμενος συναισθηματικα μαζι του ακριβως για αυτο το λογο, για να θελεις να το μεγαλωσεις και να ενδιαφερεσαι μεχρι να γινει ανεξαρτητο. Ισως αυτο να ειναι και ενας λογος του οτι οι περισσοτεροι φυσιολογικοι ανθρωποι δεν αυτοκτονουν, η συναισθηματικη προσκολληση στους δικους μας.Τωρα αν ειμαι γερος σε αναπηρικο καροτσακι και δεν εχω δικους μου ανθρωπους σε αυτο το κοσμο, τοτε σε αυτη την ακραια περιπτωση, μπορει ναι. Αλλα παλι αντε να αποδειξεις οτι δεν υπαρχει καποιος ανωτερος σκοπος(εκτος αναπαραγωγης) που να σε κρατα εδω.

Elise Carrington
09-05-07, 01:51
Στον ίδιο τον προβληματισμό σου ίσως να υπάρχουν και κάποια στοιχεία που να δίνουν μια μυστική απάντηση! (ή, καθοδήγηση)
Πέρα από το παράδειγμα για τα κουτάλια που λυγίζει ο τάδε, υπάρχουν και πολλές άλλες περιπτώσεις όπου κάποιοι καταφέρνουν διαφορετικά και ασινήθιστα πράγματα με την εσωτερική δύναμή τους. Αν το ψάξουμε θα βρούμε πολύ εντυπωσιακές, αλλά κυρίως ενδιαφέρον περιπτώσεις για το τι δυνατότητες υπάρχουν.



Eννοειται!


... Εν το μεταξύ, κάποτε είχαν γίνει κάποια δημοσιεύματα από την επιστημονική κοινότητα (δεν θυμάμαι λεπτομέρειες) όπου αναφερόταν πως το γονίδιο της αθανασίας υπάρχει μέσα στο DNA του ανθρώπου, αλλά για κάποιο άγνωστο λόγο βρίσκεται ανενεργό, σε λήθη.


Aν και το πιστευω απολυτα οτι τετοιο γονιδιο υπαρχει, μου φαινεται πολυ περιεργο να το εχουν απομονωσει και μελετησει ηδη οι επιστημονες. Θελω να πω, πως μπορει να γινει μια τετοια πιστοποιηση χωρις να δουν το εν λογο γονιδιο "σε δραση"?



Και θέτω το ερώτημα: Μήπως όπως άλλες ιδιαίτερες ιδιότητες που αναπτύσουν ορισμένοι, έτσι και αυτό περιμένει εσένα να το ενεργοποιήσεις;! Χμ!;


Πολυ καλη ερωτηση~! Εχω αναρωτηθει και εγω ουκ ολιγες φορες. Παραλληλα εχω κανει και μια στοιχειωδη ερευνα και τουλαχιστον στην Ινδια και σε γειτονικες προς αυτην χωρες, υπαρχουν καποιοι πνευματικοι δασκαλοι /yogi που μιλουν και για αυτο το θεμα, δηλαδη την αθανασια του σωματος ως προεκταση της αθανασιας της ψυχης. Αλλα το να μπορεις να επιτυχεις κατι τετοιο, δεν σημαινει οτι θα θες και να μεινεις σε κατασταση φυσικη αιωνια...Οπως προαναφερε ο Ποσειδωνιος(για τον δασκαλο του Καστανεντα και τις δυνατοτητες του πνευματικα προηγμενων ψυχων), καποια στιγμη ο φωτισμενος ανθρωπος θελει να ξαναγυρισει στην αυλη μορφη/κατασταση απο την οποια προηλθε.


Αυτά τα δεδομένα μπορεί κανείς να τα αλλάξει σύμφωνα με το τι επιθυμεί, απ'ότι υποστηρίζουν και οι ίδιοι οι επιστήμονες (δεν είναι δλδ λόγια του αέρα). Αλλά αυτό απ'ότι καταλαβαίνουμε, προϋποθέτει πολύ ψάξιμο, εσωτερική αναζήτηση, υψηλούς στόχους με δυνατή θέληση και ξεκάθαρη πρόθεση, ανάμεσα σε άλλα...


Oh yes...


?Οι άνθρωποι δεν είναι αιχμάλωτοι της μοίρας, αλλά μόνον αιχμάλωτοι του δικού τους νου.?
- Franklin D Roosevelt

Το ειπε στα αληθεια αυτο ο Roosevelt? Συμφωνω και επαυξανω.

Elise Carrington
09-05-07, 01:57
Trance,

Σχετικα με τους μοναχους, τα ατομα αυτα για μενα βρισκονται( τις περισσοτερες φορες) ετη φωτος μπροστα απο τους ψυχιατρους και την ψυχιατρικη επιστημη εν γενει. Οποτε οποιαδηποτε προσπαθεια των ψυχιατρων να εξηγησουν και να κατηγοριοποιησουν τετοιες συμπεριφορες θα ελεγα οτι με βρισκη παντελως αδιαφορη.

Tranceaddict23
09-05-07, 02:14
Φιλη Elise, δεν αντιλεγω αυτο που λες,κ εγω καποτε ετσι νομιζω, ιδιως οταν βλεπω κατι τυπους να τα εχουν ολα και να μην ειναι ευχαριστημενοι με τιποτα, οταν βλεπω κοσμο να ειναι αχαριστος με αυτα που εχει και να θελει ακομα περισσοτερα, οταν βλεπω εκατομμυριουχους να καταληγουν στα ναρκωτικα, οταν βλεπω το κοσμο να καταπιαννεται με καθε ειδους μ.... και καθε ειδους ανουσια πραγματα επειδη εχει το στομαχι του γεματο, οταν βλεπω κουτσομπολες και κουτσομπολιδες να γεμιζουν τα cafe και τα μονα νεα τους ειναι τι ψωνισε η ταδε διασημη, σε πιο club θα παω το σαββατοβραδο και που θα παρκαρω το clk, κ πως να καταφερω να κερατωσω τη κοπελλα μου με τη φιλη της :( ενω παντα οι ανθρωποι που ξεφευγουν απο αυτο το προτυπο συμπεριφορας να θεωρουνται γραφικοι κ ξενερωτοι. Τοτε για μενα αυτοι οι ανθρωποι (οι μοναχοι) παρολο που δεν εχουν απολυτως τιποτα ειναι και φαινονται οι πιο ευτυχισμενοι.

Βλάχος Χρήστος
09-05-07, 09:14
Ενώ ο θάνατος επιφανειακά φαίνεται σαν τιμωρία η πραγματικότητα δεν είναι αυτή…Το να έχουμε ελευθερία κ γνώση δεν είναι απλό πράγμα ούτε θεωρητικό είναι μια κατάσταση που βιώνεις κ για να την απολαύσεις θα πρέπει να την κατανοήσεις. Το να ζούμε παντοτινά με το τρόπο που ζούνε οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει είναι μεγαλύτερη σκλαβιά με δεσμά που δεν σπάνε ποτέ! Μπορεί ο θάνατος να φαίνεται σα θηλιά αλλά είναι πραγματικά έτσι? Καλυτέρα αναρωτηθείτε προσωπικά! Έχουμε ελευθερία επιλογών κ αυτό λέει πολλά …σε όλη την ιστορία , σχεδόν κάθε άνθρωπος σκέφτεται μόνο τα υλικά αγαθά κ το προσωπικό του όφελος με κάθε τίμημα !εδώ που είμαστε παίρνουμε αποφάσεις κ καθορίζουμε την προσωπικότητα μας κ το ποιοι πραγματικά θέλουμε να είμαστε …Όσο για το θάνατο καθαυτό που τόσο φοβόμαστε μπορεί να είναι ω σαν δεσμά αλλά μπορούν να σπάσουν!
Το να φοβάσαι σημαίνει δυο πράγματα Η ότι πιστεύεις μόνο στο τώρα κ στις υλικές χαρές κ αυτές θέλεις να γεύεσαι για πάντα , οπού αυτό σημαίνει το να ζεις έτσι αλόγιστα υπακούοντας μόνο στην «ύλη» , μια αιώνια ζωή θα είναι σαν μια αιώνια φυλακή κ δυστυχία με ανθρώπους κυριολεκτικά με το πέρασμα των χρόνων χωρίς καμία συνείδηση κ ελευθερίας λόγω της κυριαρχίας που θα θέλει ο καθένας για το άτομό του!
Η άλλη περίπτωση είναι ότι φοβάσαι πως μετά θα πρέπει να κριθείς κ φοβάσαι αυτή την έννοια π.χ. της «Κόλασης» αλλά κ πάλι αυτό δεν ισχύει έτσι όπως έχουμε μάθει να το αντιλαμβανόμαστε, δηλ. μέχρι κ η «Κόλαση» δεν είναι ένα είδος αιώνιας τιμωρίας αλλά ο τρόπος που έχεις διαλέξει να υπάρχεις είναι μια κατάσταση που εναρμονίζεται όλο σου το είναι με ότι κ αν συνεπάγεται αυτό…
Οπότε όλη αυτή η κατάσταση που βιώνουμε μας βάζει σε σκέψη όπου ενεργείς κ ανάλογος κ οι ενέργειες είναι είτε για το «Καλό» είτε για το «Κακό»…Όλο αυτό είναι μια κατάσταση ελευθερίας μιας κ αν δεν σύμβαινε κάτι τέτοιο δε θα είχαμε κανένα κίνητρο , καμία σκέψη, καμία ελευθερία, ούτε λόγω ύπαρξης όλης αυτής της πολύπλοκης κατάστασης που βιώνουμε! Οπότε ο θάνατος κ ο άλλος κόσμος δεν είναι κάτι το ξεχοριστό αλλά κομμάτι της ζωής μας , ένα μέρος από το ενιαίο σύνολο….

5οος Αγγελος
09-05-07, 11:27
Δεν έχω την συγγραφική ικανότητα που έχει ο Μιχάλης και την οποία σε μέγιστο βαθμό έχει αναγνωριστεί από όλους μέσα στο forum είδα με συγκίνηση ότι μέσα από τι δικές μου σκέψεις που παρέθεσα έχει ανοιχτεί μια πολύ μεγάλη και ενδιαφέρουσα συζήτηση και αυτό με χαροποιεί ιδιετερως

Όντως φοβάμαι το θάνατο όπως έχω ήδη αναφέρει τον φοβάμαι γιατί πολύ απλά δεν ξερώ τι υπάρχει στην άλλη πλευρά υπάρχουν θεωρίες υπάρχουν απόψεις υπάρχουν ιδέες και πιστεύω αλλά κανείς μα κανείς δεν έχει γυρίσει να μας πει τι υπάρχει απέναντι…
Πολύ θα προτρέξουν να πουν ότι μεταθανάτιες εμπειρίες έχουμε τι ακούσαμε και γνωρίσαμε τα άτομα που είχαν τέτοιες εμπειρίες θα συμφωνήσω κι εγώ αλλά άλλο να περπατάς με σκοπό να φτάσεις σε ένα προορισμό κι άλλο να φτάνεις και βλέπεις το μέρος ελπίζω να με καταλαβαίνετε

Φοβάμαι το θάνατο ή καλυτέρα να πω δεν θέλω να πεθάνω και δεν θέλω να πεθάνουν όσους αγαπάν γιατί??
Γιατί είμαι νέος
Γιατί θέλω να ζήσω
Γιατί μπορεί η ζωή που έχει ο καθένας μας να μην είναι πάντα γεμάτη τριαντάφυλλα αλλά να έχει πολλές τσουκνίδες και αγκάθια αλλά δεν παύει να είναι γλυκιά.
Γιατί αγαπάν αυτούς που μου σταλθήκαν και είναι πάντα διπλά μου (πχ η μητέρα μου)
Και για πολλά αλλά γιατί τα οποία μου διαφεύγουν.

Έρχεται όμως και μια άλλη πλευρά που λέει ότι ο θάνατος είναι και μια λύτρωση μια λύτρωση για όσους παιδεύονται με αρρώστιες ή από ατυχήματα με σοβαρές επιπτώσεις για όλα αυτά τα γεροντάκια τα οποία έχουν φτάσει σε μια ηλικία που δεν μπορούν να περπατήσουν που δεν βλέπουν δεν μπορούν να φανέ καλά που πονάνε που είναι κατάκοιτα που το μονό που τους απομένει είναι ο θάνατος σαν μια λύτρωση σαν ένα δώρο…

Άρα ερχόμαστε σε δυο αντικρουόμενες πλευρές στην μια ο φόβος στην άλλη η λύτρωση το δώρο η αγωνία η ανάγκη να επιζητάς το θάνατο.

Κάποιος ανάφερε ότι χωρίς βεβαία να υπάρχει ή να υπάρξει παρεξήγηση ότι μάλλον χρειαζόμαστε κάποιοι ψυχιατρική ή ψυχολογική υποστήριξη δεν είμαι τρελός και ούτε κανείς μας εδώ μέσα είναι τρελός απλά όταν έρχεται η στιγμή να σου πάρουν τον άνθρωπο που σε ανέθρεψε που σε μεγάλωσε που μάτωσε να σε κάνει άντρα ή γυναικά τότε πραγματικά γίνεσαι άλλος άνθρωπος όχι τρελός όχι παλαβός όχι παρανοϊκός απλά αλλάζεις …
Δεν τίθεται θέμα παρεξήγησης ούτε προσβολής απλά ήθελα να δώσω μια απάντηση έστω και αργοπορημένη

Κανείς μας δεν θέλει να πεθάνει αλλά αν ζούσαμε και αιωνία μήπως θα βαριόμασταν …

Ευχαριστώ

Elise Carrington
09-05-07, 16:50
Κανείς μας δεν θέλει να πεθάνει αλλά αν ζούσαμε και αιωνία μήπως θα βαριόμασταν ?



Το θεμα ειναι να εξελισσεται η ψυχη με το περασμα του χρονου...και η εξελιξη αυτη να αντανακλαται στο σωμα. Αυτο το τελευταιο σημαινει πρακτικα το σωμα να τεινει ολο και περισσοτερο προς το Φως(και με την φυσικη και την μεταφυσικη εννοια). Ενα τετοιο σωμα θα ηταν τοσο ομορφο, αναλαφρο και προικισμενο με δυνατοτητες που τωρα ουτε καν μπορεις να φανταστεις. Εμενα προσωπικα θα μου επαιρνα παααααρα πολυ καιρο να βαρεθω μια τετοια κατασταση. Και στην τελικη αναλυση, ας αποφασιζα εγω ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ποτε να το αφησω πισω η ακομη καλυτερα να το μετουσιωσω/εξαυλωσω. Ασxημα θα ηταν;

Παντως σκεφτομουν οτι αν αρκετοι ανθρωποι αρχιζουμε να πιστευουμε στην δυνατοτητα αυτη(αθανασια του σωματος) ισως να μπορεσουμε σε επιπεδο συλλογικου υποσυνειδητου να καταφερουμε να ενεργοποιησουμε τον εν λογω γονιδιο. Κατι σαν την one hundredth monkey theory. :)

dragoness_crysta
09-05-07, 22:00
Σε μερικα πραγματα διαχωριζω την υλη με το πνευμα και σε αλλα οχι...
εδω δεν θα το διαχωρισω και θα πω το εξης..και το πνευμα και η υλη εξελισσονται ταυτοχρονα, αλλα με διαφορετικο τροπο και με διαφορετικους ρυθμους. Δεν ξερω ποιος ρυθμος ειναι πιο γρηγορος, αλλα θα υποθεσω ο πνευματικος γιατι για να εξελιχθουμε στο μυαλο πηρε σιγουρα πολυ λιγοτερο χρονο απο το να εξελιχθουμε σαν ανθρωποι με τη σημερινη μορφη.

Αν κοιταξεις γυρω σου, ολη η φυση αγγιζει την τελειοτητα, γιατι ολα τα πλασματα σηζουν σε πληρη (ε ενταξει μιλαμε παντα σε καλες περιπτωσεις, ας ξεχασουμε για λιγο το θεμα καταστροφη περιβαλλοντος και οικοσυστηματων) αρμονια και ισορροπια. Θελω να πω οτι αυτο που ειναι τελειο ειναι η ισορροπια στην οποια ζουμε ολοι μαζι και οχι το τι ειναι ο καθενας. Καθε ανρθωπος η ζωο εχει τα δικα του πλεονεκτηματα και μειονεκτηματα στην επιβιωση.

Επιπλεον, ο θανατος ειναι αναγκαιος για να συνεχιστει η ζωη. Πρεπει να τραφουν καπως και οι μυκητες και τα σκουληκια, για να τραφουν τα πουλια, και κατα συνεπεια τα μεγαλυτερα ζωα η και να καρποφορησει το εδαφος για να δωσει σοδεια. Χωρις θανατο δεν υπαρχει ζωη και χωρις ζωη δεν υπαρχει ουτε θανατος. Η τελειοτητα εγκειται στην ντελικατη ισορροπια μεταξυ αυτων των δυο. Αυτα οσον αφορα τον υλικο θανατο, γιατι πνευματικος θανατος δεν πιστευω οτι υπαρχει, μπορω να αποδεχτω οτι για καποιο λογο καποια ψυχη μπορει να εξαφανιστει, να παψει να υπαρχει λογω των "αμαρτιων" που εχει διαπρεξει στην τωρινη ζωη συμφωνα με καποια στοχεια του χριστιανισμου. Αλλα πιστευω οτι ο υλικος θανατος, οδηγει το πνευμα σε ενα νεο μονοπατι για μια αλλη καινουρια ζωη.

Το να ζεις αιωνια το θεωρω περισσοτερο καταρα παρα ευλογια. Φαντασου τον εαυτο σου αθανατο και τους υπολοιπους ολους θνητους. Πως θα σου φαινοταν να θαψεις τον καλυτερο σου φιλο, τον αντρα σου, το παιδι σου, το εγγονι σου και το δισεγγονο σου και εσυ να συνεχιζεις να ζεις? Ποσο πονο μπορεις να αντεξεις που αποχωριζεσαι ετσι τους αγαπημενους? Ξερεις η αισθηση οτι εχουμε μια υλικη παρουσια κοντα μας ειναι πολυ σημαντικη και δεν μπορει να αντικατασταθει απο την πνευματικη παρουσια που ειναι πολυ ομορφη αλλα για εναν ανθρωπο που εχει δεθει με την υλη δεν ειναι ευκολα αποδεκτη.

Αυτο που μας ποναει περισσοτερο δεν ειναι οτι εφυγε...γιατι ολοι καποια στιγμη φευγουν. Αυτο που μας ποναει, ειναι ο τροπος που εφυγε, ο χρονος και ο τοπος που εφυγε. Αυτο ειναι που θεωρουμε αδικο.
Προσφατα βιωσα τον ξαφνικο θανατο του θειου μου γιατι επεσε απο μπαλκονι του τριτου οροφου και εσκασε με το κεφαλι, σε 4 ημερες ξεψυχισε. Συνειδητοποιησα αμεσως γιατι εκλαιγα....ολα εγιναν τοσο ξαφνικα, τοσο ασχημα και τοσο απροβλεπτα...θα μπορουσε καλλιστα να αποφευχθει αυτο...λενε πως απο τη μοιρα δεν μπορει να ξεφυγει κανεις...στη συγκεκριμενη περιπτωση δεν πιστευω οτι η μοιρα διαλεξε αυτο το δρομο για αυτον. Εκεινος θελησε να την αλλαξει χωρις να το ξερει οτι δικαιουται και αλλη μια ευκαιρια γιατι ειναι ανθρωπος.

Αλλωστε η λεξη ανθρωπος προερχεται απο τη συνδεση ανω+θρωσκω=κοιταζω ψηλα. Που σημαινει οτι απο την αρχη δεν ειμασταν το τελειοτερο ον κατα το θεο, αλλα το ον με τις περισσοτερες δυνατοτητες επιβιωσης και πνευματικης εξελιξης. :o Και αυτο που μαθαμε να κανουμε ειναι να πηγαινουμε συνεχεια προς το καλυτερο (ασχετο αν δεν το κανουμε :mad: )...

Οπως ειπα και πριν ο θανατος ειναι φυσικο φαινομενο και δεν ειναι παρα αλλο ενα μονοπατι σε μια αλλη ζωη. Αν φοβασαι το θανατο θα φοβασαι ολη σου τη ζωη. Αν τον αποδεχτεις, θα ηρεμησεις και θα μπορεσεις να ζησεις με χαρα τη ζωη σου.

Tranceaddict23
09-05-07, 22:39
Διαβαζωντας το Post σου Dragoness_Crysta, οφειλω να ομολογησω οτι ειναι μια απο τις πιο δυνατες και αντικειμενικες απαντησεις που εχω παρει. Ομως μου γεννιεται τωρα ενα αλλο ερωτημα. Η αιωνιοτητα ειναι προνομιο μονο των ανθρωπων, η ακομα και ολα αυτα τα οντα του κατωτερου βασιλειου, μεχρι και οι μυκητες η τα σκουληκια, κλπ, εχουν ψυχη? Τι γινεται πχ οταν ενα σκυλος πεθανει?

5οος Αγγελος
10-05-07, 09:10
Θα συμφωνήσω κι εγώ με την Crystal ότι αν κάποια πράγματα δεν τα αποδεχτείς αν δεν τα κανείς κομμάτι του εαυτού σου δεν γίνεται να εξελιχθείς και να προχωρήσεις στη ζωή σου.
Ίσως κάποια ζητήματα να τα αποδέχεσαι με βάση τις διαφορές φάσεις που περνάς στην ζωή σου και εννοώ φάσεις απόκτησης ωριμότητας εμπειρίας και ηλικίας.
Τι εννοώ με όλα αυτά , το θέμα θάνατος το οποίο μας απασχολεί και το έχουμε αναλύσει και το συζητήσει τόσες μέρες δεν είναι δυνατόν να αρχίσει να το σκέφτεται ένα παιδί στα 20 όπως θα το σκέφτεται ένας άνθρωπος στα 70, αν το πάρεις καθαρά ηλικιακά ποιο πολλές πιθανότητες έχει ένα 70χρονος από ένα 20χρονο και άλλωστε ένα άτομο μια μεγάλης ηλικίας βλέπει διαφορετικά τη ζωή αλλά και το θάνατο αντίθετα ένα άτομο μικρής ηλικίας άπειρο γεμάτο διψά για ζωή βλέπει μονό την μια πλευρά ( το οποίο είναι και το φυσιολογικό).
Δεν μπορεί ένα άτομο να αποδεχτεί και να δει ότι ο θάνατος πέρα από την κυριολεκτική του σημασία είναι και μια μετάβαση σε μια άλλη διάσταση εάν πρώτα δεν έχει ωριμάσει μέσα του, εδώ έχει να κάνει με συνδυασμό της ηλικίας και της ωριμότητας του ατόμου και κατά ποσό έχει επεξεργαστεί το θέμα αυτό.
Και βεβαία δεν μπορεί ένα άτομο το οποίο δεν έχει βιώσει τον θάνατο (μακάρι κανείς μας αλλά δυστυχώς) να έχει τις ίδιες εμπειρίες και απόψεις με ένα άτομο που δεν γνωρίζει πως είναι να περνάς μέσα από τέτοια δοκιμασία.
Παράδειγμα ο εαυτός μου, πάντα είχα στο μυαλό μου το θάνατο ως αιτία αλλά ποτέ δεν τον είχα βιώσει προσωπικά ώσπου συνέβη , ένιωσα αυτό που ένιωθαν οι άλλοι όταν έχαναν κάποιο που αγαπούσαν πολύ, βεβαία ποτέ μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχα νιώσει την πραγματική διάσταση του πόνου όπως οι υπόλοιποι., άλλαξε η στάση μου απέναντι σε ζωή και θάνατο, απέναντι στην οικογένεια μου και στους γύρω μου οι σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου μέσα από την οδυνηρή εμπειρία ωριμάσαν, τώρα πλέον ξερώ πως είναι να πονάς μπορώ να καταλάβω τον πόνο μονό και με μια ματιά μπορώ να νιώσω και να βοηθήσω κάπως καλυτέρα έναν αντίστοιχο συνάνθρωπο μου πέρα από τα κλισέ που λεμέ όλοι «κάνε κουράγιο» «κάνε υπομονή» «θα περάσει» «έτσι το φέρε η μοίρα» «ζωή σε σας» αυτό που πραγματικά θέλουμε εκείνη τη στιγμή είναι έναν άνθρωπο ο οποίος έστω και με ένα νεύμα θα καταλάβουμε ότι μας νιώθει.

dragoness_crysta
10-05-07, 17:18
[QUOTE=5οος Αγγελος]

Δεν μπορεί ένα άτομο να αποδεχτεί και να δει ότι ο θάνατος πέρα από την κυριολεκτική του σημασία είναι και μια μετάβαση σε μια άλλη διάσταση εάν πρώτα δεν έχει ωριμάσει μέσα του, εδώ έχει να κάνει με συνδυασμό της ηλικίας και της ωριμότητας του ατόμου και κατά ποσό έχει επεξεργαστεί το θέμα αυτό.
[=QUOTE]
Ειδικα για αυτο δεν πιστευω πως παιζει ηλικιακα...γνωριζω εναν κυριο ο οποιος κοντευει να γινει 90 και φοβαται πολυ το θανατο, φυσικα δεν το λεει αλλα το δειχνει με τις πραξεις του....καθως ειναι ευπορος, αγοραζει καθε λιγο και λιγακι καινουρια αυτοκινητα, τρεχει σαν παλαβος στο δρομο, και φοβασαι που εισαι μεσα στο αμαξι...επειτα ειναι παντοτε μεσα στη χαρα και στα γλεντια, και του αρεσει πολυ να φλερταρει κυριες ανεξαρτητου ηλικιας...δεν λέω πως ειναι ολα καλα αλλα φανερωνουν τις ανασφαλειες του και τους φοβους του. Μπορει ενας νεος να εχει συνειδητοποιησει απο την αρχη οτι ο θανατος ειναι ενα φυσικο μονοπατι και δεν πρεπει να φοβαται και σε εκεινο τον τομεα να εχει ωριμασει πολυ περισσοτερο απο εναν πολυπαθο υπερηλικα η μεσηλικα.

Ας το παρουμε και διαφορετικα...αυτοι που εχουν τωρα πενηνταρισει, η ειναι μεγαλυτεροι, ειναι πολυ πιο δεμενοι με την υλη απο εμας τους νεοτερους, γιατι βιωσαν πολεμο, φτωχεια, και πεινα η ακομα και μετεπειτα δυσκολιες στην επιβιωση...για να εξασφαλισουν λοιπον λιγο φαγητο επρεπε να φτυσουν αιμα. Η δουλεια για αυτους συνδεεται αμεσα με την επιβιωση και εγινε ο πρωταρχικος τους ρολος και οχι η εκπαιδευση τοσο πολυ και να προσπαθησουν να ωριμασουν πνευματικα και να ψαξουν για παρομοιες εσωτερικες αναζητησεις. Μην ξεχναμε επισης οτι η πληροφορια τοτε δεν διαδιδεται οπως τωρα, ουτε και η γνωση ηταν κοινο αγαθο...

Ερχομαστε στη σημερινη εποχη που μαθαινουμε τα 100πλασια απο τοτε, συν το οτι καθε μερα μαθαινουμε περισσοτερα, αυτα μας κεινουν το ενδιαφερον και ψαχνουμε και αναζητουμε, ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ δεν δινουμε τοση σημασια στην υλη....και ψαχνουμε το αγνωστο.

Για τους μεγαλυτερους μας ομως, αυτο ηταν λίαν επιεικως αδυνατο, για αυτο και πιστευω οτι στερουνται εμπειριας και ωριμοτητας στο θεμα του θανατου.
Επετρεψε μου να σου πω επισης οτι με τοσα που συμβαινουν οι πιθανοτητες να πεθανει ενα νεο παιδι και ενας μεγαλος, θεωρω οτι πλεον ειναι οι ιδιες...δεν ξερεις απο που θα σου ερθει.

Για τα τελευταια σου λογια για την περιπτωση σου, οι εμπειριες μας ειναι οι ιδιες. Και αυτο γιατι πριν ουτε εγω ειχα βιωσει το θανατο τοσο δυνατα...πεθανε η προγιαγια μου αλλα δεν πονεσα, ανακουφιστηκα γιατι το να την βλεπω στο γηροκομειο αναπηρη και ανημπορη να αρθρωσει ουτε λεξη με ποναγε περισσοτερο...πεθανε ενας μακρινος μου θειος και δεν με πονεσε γιατι δεν τον ηξερα καλα καλα....
ομως φετος πεθανε ο αδερφος της μητερας μου που ειχα επαφες μαζι του...και πονεσα...οχι γιατι εφυγε, αλλα γιατι εφυγε με τετοιο τραγικο τροπο και κυριως γιατι αφησε πισω του πονο, δυσκολιες και δυστυχια στην οικογενεια του. Θα μου λειψει και εμενα η γηινη παρουσια του, αλλα ξερω οτι λειπει πιο πολυ στα παιδια του. Οσο δυστροπος και να ηταν ολοι τον αγαπουσαμε...απλα εκεινος ηταν αδυναμος να το καταλαβει. Δεν θελω να σε ζαλισω παραπερα...αυτη ειναι η αποψη μου για το θεμα ωριμοτητας λογω ηλικιας που ειπες.

Περιμενω σχολια για περαιτερω συζητηση
Φιλικα
dragoness_crysta :)

5οος Αγγελος
11-05-07, 12:46
Εν μέρει έχεις δίκιο στο θέμα της ωριμότητας αλλά ο καθένας την ωριμότητα την εκλαμβάνει διαφορετικά η ωριμότητα στον συγκεκριμένο κύριο είναι ότι σκέφτηκε η ζωή είναι λίγη και επειδή αισθάνεται ότι είναι κοντά στο μοιραίο να προλάβει να κάνει και να ευχαριστηθεί όσο μπορεί περισσότερο. Άλλος στην θέση του θα έτρεχε στις εκκλησιές και θα έκανε μετάνοιες και μεγάλους σταυρούς άλλος θα κλεινόταν στον εαυτό του και θα περίμενε και άλλος απλά θα το έπαιρνε απόφαση σαν φυσικό επακόλουθο και θα συνέχιζε την ζωή του όπως και πριν.
Εγώ αναφέρομαι λοιπόν στην τελευταία κατηγορία την κατηγορία του ατόμου που συνεχίζει την φυσιολογική ζωή χωρίς τις παραπάνω ακρότητες και έχει αποδεχθεί το θάνατο σαν μια φυσική συνεχεία.
Δεν μπορώ λοιπόν να πιστεύω ότι αυτή την ικανότητα θα την έχει ένα άτομο νεανικής ηλικίας που δεν έχει ζήσει δεν έχει φιλοσοφήσει δεν έχει αποκτήσει εμπειρίες πέρα από την εμπειρία που έχει ανάμεσα στα ποδιά του.
Δεν το κατηγορώ όλα έχουν τη σειρά τους όταν πρόκειται για φυσιολογικές καταστάσεις όταν αφορά όμως περιπτώσεις σαν τη δική μου τη δική σου και χιλιάδες άλλες η ηλικία δεν συμβαδίζει, εκεί μπαίνει η παράμετρος μυαλό και η ωριμότητα να ανταπεξέλθει σε τέτοιες δυσκολίες .

Όλοι απεχθανομαστε το θάνατο είτε μικρός είτε ενήλικος είτε μεσήλικας είτε γερός το θέμα είναι σε τι και σε ποιο βαθμό θα τον αφομοιώσουμε και δεν το πετυχαίνεις εάν δεν έχεις την ωριμότητα πρώτα από όλα να δεις κατάματα τι είναι και τι κάνει ο θάνατος (δεν αναφέρομαι σε αυτοκτονία μην παρεξηγηθώ)

Mordiel
12-05-07, 21:01
Δεν θα ήθελα να χαλάσω την πορεία του θέματος μιας και είναι έντονης προσωπικής σημασίας για τον 5οο Αγγελο που το ξεκίνησε. Ήθελα όμως να μου επιτραπεί να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις σε ορισμένα λεγόμενα μιας και πιστεύω ότι είναι καλό να μαθαίνουμε να εντοπίζουμε και άλλες πτυχές που μας διαφεύγουν και που ίσως να βοηθήσουν στο να βρούμε κάποτε κάποιο αδιέξοδο από τους εγκλωβισμούς μας.
(...prisoners of our minds...)


Elise Carrington:
Παντως σκεφτομουν οτι αν αρκετοι ανθρωποι αρχιζουμε να πιστευουμε στην δυνατοτητα αυτη(αθανασια του σωματος) ισως να μπορεσουμε σε επιπεδο συλλογικου υποσυνειδητου να καταφερουμε να ενεργοποιησουμε τον εν λογω γονιδιο. Κατι σαν την one hundredth monkey theory. Κάπως έτσι φαίνεται ότι λειτουργούν πολλά πράγματα σε αυτό που ορίζεται ως πραγματικότητα. Ακόμη και η επιστημονική κοινότητα έχει αρχίσει να το αντιλαμβάνεται αυτό. Φαίνεται ίσως, ότι όλα έχουν να κάνουνε με πιθανότητες. Και όσο περισσότερο (και όσο περισσότεροι) επικεντρώνονται σε μια τάδε πιθανότητα τόσο περισσότερο αυτή φορτίζεται και τείνει να παίρνει υπόσταση με τον καιρό ώσπου να γίνει κάποια στιγμή πραγματικότητα! Και στο πεδίο του αποκρυφισμού υπάρχει αυτή η πεποίθηση από πολύ παλιά, η οποία έχει αρχίσει να αποδυκνείεται και από την παραψυχολογία (ίσως και από την ίδια την ψυχολογία).
Όλα προέρχονται από το πεδίο της φαντασίας και από το κατά πόσο τολμάει κανείς να φαντάζεται, να επιδιώκει και να οραματίζεται κάτι. Είναι ο συντονισμός του νου με κάποια ιδέα που μπορεί να προκαλέσει φαινόμενα. Έτσι άλλωστε έχουν προκύψει και πάρα πολλές ανακαλύψεις, εφευρέσεις, εμπνεύσεις και επιτεύγματα που έχουν αλλάξει τον κόσμο αυτό επανειλημμένα. Και αυτό σαφώς και μπορεί να συνεχίσει να γίνεται. Οι αλλαγές και οι εξελίξεις δηλαδή.

Μια ωραία φράση που είχα συναντήσει κάποτε λέει:
' Where there is no vision the people perish. '

Άνετα μπορούμε να αντιληφτούμε σύμφωνα με τα δρώμενα ότι όντως ισχύει. Τα πράγματα μιλάνε από μόνα τους.

------------------------------------------------------------------------
5οος Αγγελος:
Κανείς μας δεν θέλει να πεθάνει αλλά αν ζούσαμε και αιωνία μήπως θα βαριόμασταν …Βιάζεσαι να συμπεράνεις. Αλλά πάλι, μήπως έχεις βαρεθεί ήδη την μικρή σου ζωή;
Έχεις προσπαθήσει ποτέ σου να σκεφτείς τι πιθανότητες θα σου ανοιγόντουσαν και σε τι ορίζοντες θα μπορούσες να ανοιχτείς!; Πόσα πολλά πράγματα θα μπορούσες να μάθεις και να ανακαλύψεις! Ιδιότητες και ταλέντα να αναπτύξεις! Να δημιουργήσεις να εξερευνήσεις. Υπάρχουν πολλά που δεν μπορούμε να αναλύσουμε τώρα στα γρήγορα.
- Ή μήπως πιστεύετε μερικοί ότι μόλις έρθει το τέλος της πορείας σας δεν θα αναρωτιέστε για το πόσα πολλά πράγματα έχετε χάσει και δεν θα γνωρίσετε ποτέ, καθώς και όλα αυτά που θα θέλατε να πετύχετε αλλά δεν είχατε τον κατάλληλο χρόνο ούτε τις ευκαιρίες. Και το πόσα πολλά ακόμη θα υπάρξουν στην συνέχεια τα οποία θα τα χάσετε επίσης όπως χάσατε και από τα προηγούμενα.
...Οραματίσου. Τόλμησε να σκεφτείς αυτό που δεν σκέφτονται οι άλλοι και επεδίωξε το ακατόρθωτο. Επεκτείνετε την σκέψη σας παραπέρα. Επιδιώξτε υψηλούς στόχους. Μην το φοβάστε. Αρκετά πια με την μανιώδη αρνητικότητα. (κάτι έλεγε και εκείνη η φράση στο τέλος του προηγούμενου μηνύματός μου, #74).

------------------------------------------------------------------------
dragoness crysta:
Το να ζεις αιωνια το θεωρω περισσοτερο καταρα παρα ευλογια. Φαντασου τον εαυτο σου αθανατο και τους υπολοιπους ολους θνητους. Πως θα σου φαινοταν να θαψεις τον καλυτερο σου φιλο, τον αντρα σου, το παιδι σου, το εγγονι σου και το δισεγγονο σου και εσυ να συνεχιζεις να ζεις? Ποσο πονο μπορεις να αντεξεις που αποχωριζεσαι ετσι τους αγαπημενους? Ξερεις η αισθηση οτι εχουμε μια υλικη παρουσια κοντα μας ειναι πολυ σημαντικη και δεν μπορει να αντικατασταθει απο την πνευματικη παρουσια που ειναι πολυ ομορφη αλλα για εναν ανθρωπο που εχει δεθει με την υλη δεν ειναι ευκολα αποδεκτη.Ας αφήσουμε κάποτε αυτή την χιλιομασημένη δικαιολογία περί κατάρας, που σκοπό έχει να περιορίζει - ιδιαίτερα έτσι όπως πλασσάρεται και με κάποιο 'ρομαντισμό' από ταινίες και μυθιστορήματα. Μην τα αντιμετωπίζει κανείς αυτά μονίμως από την τωρινή του στάση και αντίληψη. Κατ' αρχην, στην περίπτωση που κάποιος γίνεται αθάνατος, με το πέρασμα του καιρού θα άρχιζε κάποτε θέλοντας και μη να στρέφεται σε όλο και πιο πνευματικής φύσεως πράγματα. Αυτό είναι σαν επακόλουθη συνέχεια εξαιτίας των βαθύτερων υπαρξιακών, στοχαστικών και αναζητητικών προβληματισμών που θα αρχίσουν κάποτε να λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό του πεδίο. Τα γνωστά συναισθηματικά κόμπλεξ δεν θα μπορούν να επηρεάζουν και να κλονίζουν εκείνο το άτομο τόσο συχνά και εύκολα όπως γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις με έναν άπειρο και ανώριμο μέσο άνθρωπο.
Εκείνο το άτομο θα γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητο από τον περίγυρο και όλες τις συνήθειες που προσδιορίζουν τους υπόλοιπους. Και στην πορεία θα εξαυλώνεται και θα μετατρέπεται σε κάτι άλλο, πολύ διαφορετικό.
... Δυστυχώς αυτά δεν θέλουν να καταφέρουν να τα συλλογιστούν και να τα κατανοήσουν κάποτε οι περισσότεροι διότι είναι επηρεασμένοι και προσκολλημένοι με τον δεδομένο τρόπο που έχουν μάθει (και που τους έχει εντρυφυθεί από τον περίγυρο και το όλο σύστημα σε όλη την διάρκεια της ζωής τους).

Βέβαια, με την σταδιακή μετάβαση σε κάτι ανώτερο, πιο ισχυρό και πλεονεκτικό αρχίζουν να διαφαίνονται δύο πιθανά μονοπάτια για την μετέπειτα συνέχεια. Και θα διαβεί το ένα ή το άλλο.
Το ένα θα τείνει σε μεγαλύτερη δίψα για ισχή και δύναμη και θα περιέχει και κάποιον έντονο εγωϊσμό πολύ πιθανόν. Αυτό συνήθως οδηγεί σε μια απληστία και εκμετάλευση δύναμης. Και κάποτε θα υπάρξουν δυσάρεστες εξελίξεις. - Το άλλο θα είναι ένα μονοπάτι μέσα από το οποίο θα γίνεται μια κάθαρση και διαφώτιση τέτοια που θα μετατρέπεται το ον εκείνο σε ένα είδος άγιου ή αγγελικής οντότητας βάζοντας τους άλλους πάνω από τον εαυτό του, προσφέροντας υπηρεσίες και βοηθώντας γύρω με κάθε δυνατό τρόπο χωρίς ανταλλάγματα. Θα λειτουργεί σε μια αρμονία με τις συμπαντικές δυνάμεις που διέπουν τα πράγματα.
... Πιστεύω όμως ότι πιθανών να υπάρχει κάπου και κάποια μέση γκρίζα οδός , ...αλλά ίσως να είναι λίγοι εκείνοι που θα καταφέρνουν να ισορροπήσουν εκεί.

dragoness_crysta
13-05-07, 00:11
Ας αφήσουμε κάποτε αυτή την χιλιομασημένη δικαιολογία περί κατάρας, που σκοπό έχει να περιορίζει - ιδιαίτερα έτσι όπως πλασσάρεται και με κάποιο 'ρομαντισμό' από ταινίες και μυθιστορήματα. Μην τα αντιμετωπίζει κανείς αυτά μονίμως από την τωρινή του στάση και αντίληψη. Κατ' αρχην, στην περίπτωση που κάποιος γίνεται αθάνατος, με το πέρασμα του καιρού θα άρχιζε κάποτε θέλοντας και μη να στρέφεται σε όλο και πιο πνευματικής φύσεως πράγματα. Αυτό είναι σαν επακόλουθη συνέχεια εξαιτίας των βαθύτερων υπαρξιακών, στοχαστικών και αναζητητικών προβληματισμών που θα αρχίσουν κάποτε να λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό του πεδίο. Τα γνωστά συναισθηματικά κόμπλεξ δεν θα μπορούν να επηρεάζουν και να κλονίζουν εκείνο το άτομο τόσο συχνά και εύκολα όπως γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις με έναν άπειρο και ανώριμο μέσο άνθρωπο.
Εκείνο το άτομο θα γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητο από τον περίγυρο και όλες τις συνήθειες που προσδιορίζουν τους υπόλοιπους. Και στην πορεία θα εξαυλώνεται και θα μετατρέπεται σε κάτι άλλο, πολύ διαφορετικό.
... Δυστυχώς αυτά δεν θέλουν να καταφέρουν να τα συλλογιστούν και να τα κατανοήσουν κάποτε οι περισσότεροι διότι είναι επηρεασμένοι και προσκολλημένοι με τον δεδομένο τρόπο που έχουν μάθει (και που τους έχει εντρυφυθεί από τον περίγυρο και το όλο σύστημα σε όλη την διάρκεια της ζωής τους).

Βέβαια, με την σταδιακή μετάβαση σε κάτι ανώτερο, πιο ισχυρό και πλεονεκτικό αρχίζουν να διαφαίνονται δύο πιθανά μονοπάτια για την μετέπειτα συνέχεια. Και θα διαβεί το ένα ή το άλλο.
Το ένα θα τείνει σε μεγαλύτερη δίψα για ισχή και δύναμη και θα περιέχει και κάποιον έντονο εγωϊσμό πολύ πιθανόν. Αυτό συνήθως οδηγεί σε μια απληστία και εκμετάλευση δύναμης. Και κάποτε θα υπάρξουν δυσάρεστες εξελίξεις. - Το άλλο θα είναι ένα μονοπάτι μέσα από το οποίο θα γίνεται μια κάθαρση και διαφώτιση τέτοια που θα μετατρέπεται το ον εκείνο σε ένα είδος άγιου ή αγγελικής οντότητας βάζοντας τους άλλους πάνω από τον εαυτό του, προσφέροντας υπηρεσίες και βοηθώντας γύρω με κάθε δυνατό τρόπο χωρίς ανταλλάγματα. Θα λειτουργεί σε μια αρμονία με τις συμπαντικές δυνάμεις που διέπουν τα πράγματα.
... Πιστεύω όμως ότι πιθανών να υπάρχει κάπου και κάποια μέση γκρίζα οδός , ...αλλά ίσως να είναι λίγοι εκείνοι που θα καταφέρνουν να ισορροπήσουν εκεί.

Αυτα που λες φιλτατε παρα ειναι ουτοπικα....το οτι θελουμε να αγγιξουμε το θειο δυστυχως δεν σημαινει οτι το κανουμε διβαζωντας και μορφωνοντας τον εαυτο μας και ψαχνοντα για πνευματικης φυσεως αγαθα...οπως ειπες θα στραφει σε αυτα αλλα οσο περναει ο καιρος, θα απομονωνεται απο τους υπολοιπους ανθρωπους. Και μονος του ο ανθρωπος δεν μπορει να ζησει γιατι ειναι κοινωνικο ον. Συνηθως αυτοι που ειναι μονοι τους, καταληγουν να εχουν εναν δυστροπο χαρακτηρα....και εφοσον μιλαμε για την αθανασια της υλης, πως ειναι δυνατον να εξαυλωνεται μετα απο βαθυ στοχασμο και αναζητηση του πνευματικου εαυτου μας? Αν παψει να υπαρχει η υλη, τοτε η αθανασια δεν υφισταται..στην συγκεκριμενη περιπτωση λεμε απλα οτι εγινε μια μεγαλη παραταση της ζωης..η οποια ομως δεν οδηγει στην Αθανασια....

Δες το και πιο λογικα....πως θα ενιωθες ψυχολογικα, αν βιωνες θανατους σε περιοδους πολεμου αλλα και ειρηνης???? Στην αρχη θα πονουσε πολυ, πιο μετα θα προσπαθουσες να τον αποφυγεις, μενοντας μονος χωρις να ξερεις τι γινεται στον εξω κοσμο, μετα θα αποκτουσες "ανοσια" και δεν θα σε ενοιαζε...θα γινοσουν μετα συγχωρησεως αναισθητος. Συν το οτι θα εχεις αποτραβηχτει απο τους αλλους ανθρωπους...η μοναχικη αυτη πορεια ελαχιστες φορες οδηγει προς το καλυτερο.
Και οι λεγομενοι αγγελοι που λες, η οι αγιοι, προηλθαν απο ανθρωπους (συμφωνα με το Χριστιανισμο) οι οποιοι ολοι τους τη ζωη εκαναν καλες πραξεις. Δεν χρειαζεται λοιπον να εισαι αθανατος για να πεις οτι εχεις ανωτερες δυναμεις και βοηθας τον κοσμο.


Ολοι οι ανθρωποι, χρειαζομαστε ο ενας τον αλλον για να επιβιωσουμε, τα γονιδια μας μας υπαγορευουν την αλληλοβοηθεια για την επιβιωση. Ετσι μας δειχνουν και το ποσο σημαντικη ειναι η αλλη ζωη. Αν ειχες να επιλεξεις μεταξυ αθανασιας και κανονικης ζωης πιο απο τα δυο θα διαλεγες?
Σε μερικες ταινιες δεν ειναι τυχαιο που τα προικισμενα πλασματα αλλων διαστασεων καταληγουν να δωσουν την αθανασια τους για να ζησουν με θνητους ανθρωπους.Περνιεται ενα μηνυμα το οποιο δειχνει ποσο ωραια ειναι αυτη η ζωη η μικρη και ομως τοσο μεγαλη. Εμεις οι ιδιοι την μεγαλωνουμε και την μικραινουμε οσο θελουμε με τις πραξεις μας. Επισης στις ταινιες οσοι ηρωες επιζητουσαν την αθανασια, ηταν κακοι, μωροφιλοδοξοι και το μονο που ζητουσαν ειναι εξουσια.
Γενικα οι δυναμεις περαν του φυσικου, μπορει να προκαλεσουν τετοιες καταστασεις. Δεν πιστευω οτι ειναι για εμας τους ανθρωπους, παρα μονο για λιγους, οι οποιοι ειτε ειναι προικισμενοι, ειτε η ζωη τους εχει διδαξει να χειριζονται τις ανωτερες δυναμεις με φειδω και σοφια.

Οπως ειπα και πριν τα λογια σου φανερωνουν μια ουτοπια η οποια δεν υπαρχει...η αληθεια ειναι οτι θελω να πιστευω οτι υπαρχει...αλλα με βαση τα δεδομενα τα οποια λαμβανω καθημερινα η απαντηση ειναι οχι.

Φιλικα
Crysta

Mordiel
13-05-07, 03:51
Δεν μιλάω για καμία απολύτως ουτοπία.
Βλέπεις στα λεγόμενά μου αυτά που θέλεις και όχι αυτά που λέω τόση ώρα. Πρόσεξέ το αυτό.
...
Επίσης, βλέπω ότι και πάλι κάνεις αυτό που ανέφερα στο περασμένο μου μήνυμα. (κάνω απλώς παρατήρηση, δεν προσβάλλω καθόλου.) Δηλαδή, το αναμενόμενο λάθος να κρίνεις τα πράγματα σύμφωνα όπως σου υποδεικνύει το σύστημα το οποίο έχει σκοπό να σε διαμορφώνει με περιορισμένες δυνατότητες και αντιληπτικότητα. Γιατί παίρνεις δεδομένα τα όσα δείχνουν πχ οι ταινίες ανάμεσα σε άλλα μέσα, και από εκεί βγάζεις τα συμπεράσματά σου; Για να μην πω πως οι ταινίες χρησιμοποιούνται και αυτές όπως πολλά άλλα γύρω μας για την διαμόρφωση των συνειδήσεων των ανθρώπων με στόχο την διαστρεύλωση και τον περιορισμό. :
" Μην επιδιώκεις να υπερβείς τον εαυτό σου, μην αναπτυχθείς, μην ξεπεράσεις τα όρια που σου επιβάλλονται, μην ανακαλύψεις, μην επινοήσεις, μην πετύχεις στόχους πέρα από αυτούς που ορίζουμε εμείς. Γιατί τότε, πώς θα σε χειραγωγούμε, πώς θα σε κουμαντάρουμε, πώς θα συνεχίζει να υπάρχει το όλο σύστημα που χειριζόμαστε και είμαστε άρχοντες του κόσμου και απομυζούμε το κάθε πρόβατο και σκλάβο σαν εσένα; Ε; Πώς; "

- Και αυτά περί απομόνωσης που θίγεις τα οποία τα συναντάω πολύ συχνά από πολλούς είναι επίσης λάθος. Το ότι δεν μπορεί να ζήσει κανείς μόνος όπως υποστηρίζεις, εύχομαι κάποτε να διαπιστώσεις πόσο λάθος σκεπτικό είναι. Όπως και το πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ένας τέτοιος χαρακτήρας από αυτό που πιστεύεις εσύ, γιατί πιθανόν να πήρες για παράδειγμα κάποιους ούτος ή άλλως δύστροπους και μίζερους χαρακτήρες που έχεις συναντήσει από δω κι εκει. Εγώ δεν αναφέρομαι σε τέτοια προβληματικά και απροσάρμοστα άτομα.
- Και όσον αφορά τις ενστάσεις σου στην εξαύλωση, υφίσταται κι ας διαφωνείς όσο θέλεις. Δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο έτσι απλά και σύντομα αλλά θα πάρει μερικούς αιώνες πιθανόν, όμως στην πορεία θα διαφαίνεται ήδη κάτι το τελείως διαφορετικό στην όψη και την εντύπωση που θα εκπέμπει ένα τέτοιο άτομο. Είναι όπως συμβαίνει και με την αύρα. Όσο αλλάζει η εσωτερική κατάσταση επηρεάζεται και το έξω, το φυσικό πεδίο, μιας και από το μέσα προέρχονται αυτά που εκδηλώνονται στο έξω (όπως συμβαίνει και με τις ασθένειες). Το ένα είναι μια αντανάκλαση του άλλου.
Στους χώρους του αποκρυφισμού είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια γνωστό το ότι:
'Όπως μέσα έτσι και έξω.' 'Όπως επάνω έτσι και κάτω.'

Δες το και πιο λογικα....πως θα ενιωθες ψυχολογικα, αν βιωνες θανατους σε περιοδους πολεμου αλλα και ειρηνης???? Στην αρχη θα πονουσε πολυ, πιο μετα θα προσπαθουσες να τον αποφυγεις, μενοντας μονος χωρις να ξερεις τι γινεται στον εξω κοσμο, μετα θα αποκτουσες "ανοσια" και δεν θα σε ενοιαζε...θα γινοσουν μετα συγχωρησεως αναισθητος. Συν το οτι θα εχεις αποτραβηχτει απο τους αλλους ανθρωπους...η μοναχικη αυτη πορεια ελαχιστες φορες οδηγει προς το καλυτερο. Εσύ εδώ μιλάς για φυγή. Εγώ δεν αναφέρθηκα καθόλου σε φυγή. Τον θάνατο δεν προσπαθώ να τον αποφύγω έτσι όπως το νομίζεις. Μάλιστα επιδιώκω να τον αντιμετωπίζω και να τον ξεπερνάω (και όχι απλά τον ήπιο θάνατο αλλά κυρίως για θανάτους τόσο άσχημους που μπορούν να σε κάνουν και να παρανοήσεις από την φρίκη), σε αντίθεση με τους περισσότερους που κάνουν κυρήγματα σαν αυτά που συναντάω σε παρόμοιες συζητήσεις σαν αυτές εδώ και που όπως ισχυρίζονται ακράδαντα, δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με τον θάνατο, πως τον έχουν αποδεχτεί και τον θεωρούν κάτι το φυσικό και normal και σαν μετάβαση σε ένα ανώτερο επίπεδο κλπ (παρόλο που δεν είναι τίποτα αποδεδειγμένο για την μετάβαση εκείνη, ούτε και για αθανασία της ψυχής).
Θα σας ήθελα λοιπόν μερικούς να τα πείτε αυτά στην περίπτωση που θα σας διαγνωστεί πχ ένας καρκίνος με περιορισμένο χρονικό όριο ζωής, ή ακόμη και σε ένα ενδεχόμενο όπου θα περιμένατε θανατική ποινή (ακόμη και με τον ορό εκείνο όπου δεν καταλαβαίνεις τίποτα). Θα ήθελα να σας δω τότε κατά πόσο ψύχραιμα θα 'αποδέχεστε' την όλη κατάσταση, πόσο θα συμφωνείτε με αυτά που ισχυρίζεστε τώρα και θα περιμένετε την...'μετάβαση'.
- Τα περί συναισθηματισμών τα έχω συζητήσει και με άλλους παλιότερα σε παρόμοιες συζητήσεις και έχω βαρεθεί να λέω τα ίδια πράγματα - ανέφερα εν συντομία παραπάνω ότι δεν θα υπόκειται τόσο σε συναισθηματισμούς κάποιος που θα έχει προχωρήσει σε κάποια προχωρημένα στάδια στην πορεία της εξέλιξής του.
Βέβαια όπως το περίμενα, μιας και είναι έτσι κι αλλιώς η γνωστή δεδομένη αντίδραση του κόσμου, ο νους σου πήγε κατευθείαν στο θέμα αναισθησίας. Δηλαδή σύμφωνα με την μονοκόμματη κυριαρχούσα ιδεολογία, ή θα είσαι συναισθηματικός, ή αναίσθητος.
Δυστυχώς, δεν παίζει καθόλου το ότι είναι σημαντικό να μαθαίνει ο άνθρωπος με τον καιρό να ελέγχει τα συναισθήματά του και να τα υπερβαίνει, μιας και εξαιτίας αυτών υποφέρει ασταμάτητα και μάλιστα φτάνει ακόμη και σε ακραίες εκδηλώσεις και αντιδράσεις χειροτερεύοντας ακόμη περισσότερο τα πράγματα. (Φτάνει ακόμη και σε παρανοϊκά σύνδρομα.)
Πόσες φορές ένα σωρό σοφοί έκαναν λόγο για όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, μιας και όλα αλληλοσυνδέονται... Και μιλάμε για πράγματα επιβεβαιωμένα μέσα από πείρα, όχι λόγια του αέρα. Αλλά ποιός τελικά έδωσε ποτέ σημασία...
Όπως έλεγα πιο πριν, οι άνθρωποι φοβούνται μην τυχόν και ξεκολλήσουν από τις προβληματικές τους προσκολλήσεις τις οποίες έχουν πάρει ως τον 'σωστό' και 'κανονικό' τρόπο ζωής. ...Αλλά και πάλι θα παρεξηγηθώ.

- Και για το ότι η μοναχική πορεία ελλάχιστες φορές οδηγεί προς το καλύτερο όπως ισχυρίζεσαι, μην είσαι τόσο σίγουρη. Το κοιτάζεις πολύ εξωτερικά. Μάλιστα εκείνο το μοναχικό άτομο έτσι όπως το βλέπεις εσύ σαν κάποιον κακομοίρη, ελεεινό και δύστυχο και απομακρυσμένο από τον υπόλοιπο κόσμο και ότι δεν γνωρίζει τι συμβαίνει παραπέρα... Εγώ μπορώ να σου πω πως αντιλαμβάνεται πολύ περισσότερα και σε μεγαλύτερο εύρος απ' ότι ο περύγυρος των 'κοινωνικών' και 'τετραπέρατων', οι οποίοι δεν σκαμπάζουν από τίποτα το ιδιαίτερο πέραν του εγωκεντρισμού τους για το πόσο ειδικοί και σωστοί είναι σε όλα τους και παραμένουν συνασπισμένοι σαν ένα τεράστιο κοπάδι λιβανίζοντας τα διάφορα κλισέ τους ως την σωστή στάση ζωής.
Και ούτε βιώνει την μοναξιά όπως την βιώνει η πλειοψηφία. Ίσα ίσα, που επικοινωνεί με όλα αυτά που οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται ούτε στο ελλάχιστο.
Φαντάζομαι ότι πολύ πιθανόν η ιδέα του να περάσεις μια περίοδο της ζωής σου μόνη θα σε κάνει να αισθάνεσαι αρκετά ανασφαλής. Υπάρχει φόβος από τους περισσότερους γιατί όταν αναγκαστούν να μείνουν κάποτε μόνοι, θα τους φέρει αντίκρυ με τις άσχημες και ελαττωματικές πτυχές του εαυτού τους, αντιμέτωπους με τα ελλατώματά τους, με το πόση άγνοια έχουν για τα πάντα και το πόσο μόνοι είναι έτσι κι αλλιώς σε όλη τους την ύπαρξη κι ας προσπαθούν να ξεγελιούνται με βιτρίνες και παραισθήσεις κοινωνικότητας, γιατί διαφορετικά θα καταρρεύσουν. Θα βρεθούν αντιμέτωποι με όλα αυτά που δεν θέλουν ποτέ να συνειδητοποιήσουν και που επιμελημένα αποφεύγουν. (Αυτό δεν θα το αναπτύξω τώρα γιατί θα στείλει το παρόν θέμα προς άλλη κατέυθυνση.)

Και οι λεγομενοι αγγελοι που λες, η οι αγιοι, προηλθαν απο ανθρωπους (συμφωνα με το Χριστιανισμο) οι οποιοι ολοι τους τη ζωη εκαναν καλες πραξεις. Δεν χρειαζεται λοιπον να εισαι αθανατος για να πεις οτι εχεις ανωτερες δυναμεις και βοηθας τον κοσμο.Δεν αναφερόμουνα σώνει και καλά σε άγιους. Προσωπικά δεν πιστεύω καθόλου σε άγιους και άγγελους.
Έκανα απλώς μια συγκριτική αναφορά - ένα παράδειγμα. Και ούτε εννοούσα ότι ένας αθάνατος απαραίτητα διαθέτει ειδικές δυνάμεις και ότι μόνο εκείνος είναι ικανός να προσφέρει κάτι καλό γύρω.
Μην κολλάει κανείς σώνει και καλά στο κάθε παράδειγμα που αναφέρεται. Τα παραδέιγματα χρησιμοποιούνται προκειμένου να εξηγήσουμε καλύτερα κάτι που είναι δύσκολο να εξηγηθεί με άλλα λόγια. Και ο λόγος που έκανα σε εκείνη την παράγραφο, ήταν ξεκάθαρα για τις δύο πιο πιθανές προοπτικές που υπάρχουν μετά την επίτευξη μιας αθανασίας μιας και από εκεί και μετά αρχίζουν να ανοίγονται νέες δυνατότητες για τον άνθρωπο.


Όπως προανέφερα, οι περισσότεροι μονίμως κρίνουν τα πράγματα από την κατεστημένη επικρατούσα νοοτροπία που τους εντρυφεί το περιοριστικό καθεστώς στο οποίο μεγαλώνουν και διαμορφώνονται. Ως αποτέλεσμα... η οποιαδήποτε διαφορετική προσέγγιση και άλλου τύπου ιδέες, τους φαίνονται λοξές, ελαττωματικές, παράξενες και αφύσικες.
Άνθρωπος, σου λέει μετά. Ότι είναι το πιο εξελιγμένο ον.
Μάλιστα ...άνθρωπος
Βασικά, κρίνοντας από τα δρώμενα τόσων αιώνων, δεν πιστεύω ότι υπάρχει καμία ιδιαίτερη σχέση μεταξύ ανθρώπου και εξέλιξης.
Ας αποφασίσουμε να κοιτάξουμε τα πράγματα κάποτε με μια σαφή ειλικρίνεια. Δεν νομίζω ότι έιμαι παράλογος.

(Συγνώμη αν έγινα κουραστικός.)

Mordiel
13-05-07, 03:54
Δεν μιλάω για καμία απολύτως ουτοπία.
Βλέπεις στα λεγόμενά μου αυτά που θέλεις και όχι αυτά που λέω τόση ώρα. Πρόσεξέ το αυτό.
...
Επίσης, βλέπω ότι και πάλι κάνεις αυτό που ανέφερα στο περασμένο μου μήνυμα. (κάνω απλώς παρατήρηση, δεν προσβάλλω καθόλου.) Δηλαδή, το αναμενόμενο λάθος να κρίνεις τα πράγματα σύμφωνα όπως σου υποδεικνύει το σύστημα το οποίο έχει σκοπό να σε διαμορφώνει με περιορισμένες δυνατότητες και αντιληπτικότητα. Γιατί παίρνεις δεδομένα τα όσα δείχνουν πχ οι ταινίες ανάμεσα σε άλλα μέσα, και από εκεί βγάζεις τα συμπεράσματά σου; Για να μην πω πως οι ταινίες χρησιμοποιούνται και αυτές όπως πολλά άλλα γύρω μας για την διαμόρφωση των συνειδήσεων των ανθρώπων με στόχο την διαστρεύλωση και τον περιορισμό. :
" Μην επιδιώκεις να υπερβείς τον εαυτό σου, μην αναπτυχθείς, μην ξεπεράσεις τα όρια που σου επιβάλλονται, μην ανακαλύψεις, μην επινοήσεις, μην πετύχεις στόχους πέρα από αυτούς που ορίζουμε εμείς. Γιατί τότε, πώς θα σε χειραγωγούμε, πώς θα σε κουμαντάρουμε, πώς θα συνεχίζει να υπάρχει το όλο σύστημα που χειριζόμαστε και είμαστε άρχοντες του κόσμου και απομυζούμε το κάθε πρόβατο και σκλάβο σαν εσένα; Ε; Πώς; "

- Και αυτά περί απομόνωσης που θίγεις τα οποία τα συναντάω πολύ συχνά από πολλούς είναι επίσης λάθος. Το ότι δεν μπορεί να ζήσει κανείς μόνος όπως υποστηρίζεις, εύχομαι κάποτε να διαπιστώσεις πόσο λάθος σκεπτικό είναι. Όπως και το πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ένας τέτοιος χαρακτήρας από αυτό που πιστεύεις εσύ, γιατί πιθανόν να πήρες για παράδειγμα κάποιους ούτος ή άλλως δύστροπους και μίζερους χαρακτήρες που έχεις συναντήσει από δω κι εκει. Εγώ δεν αναφέρομαι σε τέτοια προβληματικά και απροσάρμοστα άτομα.
- Και όσον αφορά τις ενστάσεις σου στην εξαύλωση, υφίσταται κι ας διαφωνείς όσο θέλεις. Δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο έτσι απλά και σύντομα αλλά θα πάρει μερικούς αιώνες πιθανόν, όμως στην πορεία θα διαφαίνεται ήδη κάτι το τελείως διαφορετικό στην όψη και την εντύπωση που θα εκπέμπει ένα τέτοιο άτομο. Είναι όπως συμβαίνει και με την αύρα. Όσο αλλάζει η εσωτερική κατάσταση επηρεάζεται και το έξω, το φυσικό πεδίο, μιας και από το μέσα προέρχονται αυτά που εκδηλώνονται στο έξω (όπως συμβαίνει και με τις ασθένειες). Το ένα είναι μια αντανάκλαση του άλλου.
Στους χώρους του αποκρυφισμού είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια γνωστό το ότι:
'Όπως μέσα έτσι και έξω.' 'Όπως επάνω έτσι και κάτω.'

Δες το και πιο λογικα....πως θα ενιωθες ψυχολογικα, αν βιωνες θανατους σε περιοδους πολεμου αλλα και ειρηνης???? Στην αρχη θα πονουσε πολυ, πιο μετα θα προσπαθουσες να τον αποφυγεις, μενοντας μονος χωρις να ξερεις τι γινεται στον εξω κοσμο, μετα θα αποκτουσες "ανοσια" και δεν θα σε ενοιαζε...θα γινοσουν μετα συγχωρησεως αναισθητος. Συν το οτι θα εχεις αποτραβηχτει απο τους αλλους ανθρωπους...η μοναχικη αυτη πορεια ελαχιστες φορες οδηγει προς το καλυτερο. Εσύ εδώ μιλάς για φυγή. Εγώ δεν αναφέρθηκα καθόλου σε φυγή. Τον θάνατο δεν προσπαθώ να τον αποφύγω έτσι όπως το νομίζεις. Μάλιστα επιδιώκω να τον αντιμετωπίζω και να τον ξεπερνάω (και όχι απλά τον ήπιο θάνατο αλλά κυρίως για θανάτους τόσο άσχημους που μπορούν να σε κάνουν και να παρανοήσεις από την φρίκη), σε αντίθεση με τους περισσότερους που κάνουν κυρήγματα σαν αυτά που συναντάω σε παρόμοιες συζητήσεις σαν αυτές εδώ και που όπως ισχυρίζονται ακράδαντα, δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με τον θάνατο, πως τον έχουν αποδεχτεί και τον θεωρούν κάτι το φυσικό και normal και σαν μετάβαση σε ένα ανώτερο επίπεδο κλπ (παρόλο που δεν είναι τίποτα αποδεδειγμένο για την μετάβαση εκείνη, ούτε και για αθανασία της ψυχής).
Θα σας ήθελα λοιπόν μερικούς να τα πείτε αυτά στην περίπτωση που θα σας διαγνωστεί πχ ένας καρκίνος με περιορισμένο χρονικό όριο ζωής, ή ακόμη και σε ένα ενδεχόμενο όπου θα περιμένατε θανατική ποινή (ακόμη και με τον ορό εκείνο όπου δεν καταλαβαίνεις τίποτα). Θα ήθελα να σας δω τότε κατά πόσο ψύχραιμα θα 'αποδέχεστε' την όλη κατάσταση, πόσο θα συμφωνείτε με αυτά που ισχυρίζεστε τώρα και θα περιμένετε την...'μετάβαση'.
- Τα περί συναισθηματισμών τα έχω συζητήσει και με άλλους παλιότερα σε παρόμοιες συζητήσεις και έχω βαρεθεί να λέω τα ίδια πράγματα - ανέφερα εν συντομία παραπάνω ότι δεν θα υπόκειται τόσο σε συναισθηματισμούς κάποιος που θα έχει προχωρήσει σε κάποια προχωρημένα στάδια στην πορεία της εξέλιξής του.
Βέβαια όπως το περίμενα, μιας και είναι έτσι κι αλλιώς η γνωστή δεδομένη αντίδραση του κόσμου, ο νους σου πήγε κατευθείαν στο θέμα αναισθησίας. Δηλαδή σύμφωνα με την μονοκόμματη κυριαρχούσα ιδεολογία, ή θα είσαι συναισθηματικός, ή αναίσθητος.
Δυστυχώς, δεν παίζει καθόλου το ότι είναι σημαντικό να μαθαίνει ο άνθρωπος με τον καιρό να ελέγχει τα συναισθήματά του και να τα υπερβαίνει, μιας και εξαιτίας αυτών υποφέρει ασταμάτητα και μάλιστα φτάνει ακόμη και σε ακραίες εκδηλώσεις και αντιδράσεις χειροτερεύοντας ακόμη περισσότερο τα πράγματα. (Φτάνει ακόμη και σε παρανοϊκά σύνδρομα.)
Πόσες φορές ένα σωρό σοφοί έκαναν λόγο για όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, μιας και όλα αλληλοσυνδέονται... Και μιλάμε για πράγματα επιβεβαιωμένα μέσα από πείρα, όχι λόγια του αέρα. Αλλά ποιός τελικά έδωσε ποτέ σημασία...
Όπως έλεγα πιο πριν, οι άνθρωποι φοβούνται μην τυχόν και ξεκολλήσουν από τις προβληματικές τους προσκολλήσεις τις οποίες έχουν πάρει ως τον 'σωστό' και 'κανονικό' τρόπο ζωής. ...Αλλά και πάλι θα παρεξηγηθώ.

- Και για το ότι η μοναχική πορεία ελλάχιστες φορές οδηγεί προς το καλύτερο όπως ισχυρίζεσαι, μην είσαι τόσο σίγουρη. Το κοιτάζεις πολύ εξωτερικά. Μάλιστα εκείνο το μοναχικό άτομο έτσι όπως το βλέπεις εσύ σαν κάποιον κακομοίρη, ελεεινό και δύστυχο και απομακρυσμένο από τον υπόλοιπο κόσμο και ότι δεν γνωρίζει τι συμβαίνει παραπέρα... Εγώ μπορώ να σου πω πως αντιλαμβάνεται πολύ περισσότερα και σε μεγαλύτερο εύρος απ' ότι ο περύγυρος των 'κοινωνικών' και 'τετραπέρατων', οι οποίοι δεν σκαμπάζουν από τίποτα το ιδιαίτερο πέραν του εγωκεντρισμού τους για το πόσο ειδικοί και σωστοί είναι σε όλα τους και παραμένουν συνασπισμένοι σαν ένα τεράστιο κοπάδι λιβανίζοντας τα διάφορα κλισέ τους ως την σωστή στάση ζωής.
Και ούτε βιώνει την μοναξιά όπως την βιώνει η πλειοψηφία. Ίσα ίσα, που επικοινωνεί με όλα αυτά που οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται ούτε στο ελλάχιστο.
Φαντάζομαι ότι πολύ πιθανόν η ιδέα του να περάσεις μια περίοδο της ζωής σου μόνη θα σε κάνει να αισθάνεσαι αρκετά ανασφαλής. Υπάρχει φόβος από τους περισσότερους γιατί όταν αναγκαστούν να μείνουν κάποτε μόνοι, θα τους φέρει αντίκρυ με τις άσχημες και ελαττωματικές πτυχές του εαυτού τους, αντιμέτωπους με τα ελλατώματά τους, με το πόση άγνοια έχουν για τα πάντα και το πόσο μόνοι είναι έτσι κι αλλιώς σε όλη τους την ύπαρξη κι ας προσπαθούν να ξεγελιούνται με βιτρίνες και παραισθήσεις κοινωνικότητας, γιατί διαφορετικά θα καταρρεύσουν. Θα βρεθούν αντιμέτωποι με όλα αυτά που δεν θέλουν ποτέ να συνειδητοποιήσουν και που επιμελημένα αποφεύγουν. (Αυτό δεν θα το αναπτύξω τώρα γιατί θα στείλει το παρόν θέμα προς άλλη κατέυθυνση.)

Και οι λεγομενοι αγγελοι που λες, η οι αγιοι, προηλθαν απο ανθρωπους (συμφωνα με το Χριστιανισμο) οι οποιοι ολοι τους τη ζωη εκαναν καλες πραξεις. Δεν χρειαζεται λοιπον να εισαι αθανατος για να πεις οτι εχεις ανωτερες δυναμεις και βοηθας τον κοσμο.Δεν αναφερόμουνα σώνει και καλά σε άγιους. Προσωπικά δεν πιστεύω καθόλου σε άγιους και άγγελους.
Έκανα απλώς μια συγκριτική αναφορά - ένα παράδειγμα. Και ούτε εννοούσα ότι ένας αθάνατος απαραίτητα διαθέτει ειδικές δυνάμεις και ότι μόνο εκείνος είναι ικανός να προσφέρει κάτι καλό γύρω.
Μην κολλάει κανείς σώνει και καλά στο κάθε παράδειγμα που αναφέρεται. Τα παραδέιγματα χρησιμοποιούνται προκειμένου να εξηγήσουμε καλύτερα κάτι που είναι δύσκολο να εξηγηθεί με άλλα λόγια. Και ο λόγος που έκανα σε εκείνη την παράγραφο, ήταν ξεκάθαρα για τις δύο πιο πιθανές προοπτικές που υπάρχουν μετά την επίτευξη της αθανασίας μιας και από εκεί και μετά αρχίζουν να ανοίγονται νέες δυνατότητες για τον άνθρωπο.


Όπως προανέφερα, οι περισσότεροι μονίμως κρίνουν τα πράγματα από την κατεστημένη επικρατούσα νοοτροπία που τους εντρυφεί το περιοριστικό καθεστώς στο οποίο μεγαλώνουν και διαμορφώνονται. Ως αποτέλεσμα... η οποιαδήποτε διαφορετική προσέγγιση και άλλου τύπου ιδέες, τους φαίνονται λοξές, ελαττωματικές, παράξενες και αφύσικες.
Άνθρωπος, σου λέει μετά. Ότι είναι το πιο εξελιγμένο ον.
Μάλιστα ...άνθρωπος
Βασικά, κρίνοντας από τα δρώμενα τόσων αιώνων, δεν πιστεύω ότι υπάρχει καμία ιδιαίτερη σχέση μεταξύ ανθρώπου και εξέλιξης.
Ας αποφασίσουμε να κοιτάξουμε τα πράγματα κάποτε με μια σαφή ειλικρίνεια. Δεν νομίζω ότι έιμαι παράλογος.

(Συγνώμη αν έγινα κουραστικός.)

Mordiel
13-05-07, 03:55
Δεν μιλάω για καμία απολύτως ουτοπία.
Βλέπεις στα λεγόμενά μου αυτά που θέλεις και όχι αυτά που λέω τόση ώρα. Πρόσεξέ το αυτό.
...
Επίσης, βλέπω ότι και πάλι κάνεις αυτό που ανέφερα στο περασμένο μου μήνυμα. (κάνω απλώς παρατήρηση, δεν προσβάλλω καθόλου.) Δηλαδή, το αναμενόμενο λάθος να κρίνεις τα πράγματα σύμφωνα όπως σου υποδεικνύει το σύστημα το οποίο έχει σκοπό να σε διαμορφώνει με περιορισμένες δυνατότητες και αντιληπτικότητα. Γιατί παίρνεις δεδομένα τα όσα δείχνουν πχ οι ταινίες ανάμεσα σε άλλα μέσα, και από εκεί βγάζεις τα συμπεράσματά σου; Για να μην πω πως οι ταινίες χρησιμοποιούνται και αυτές όπως πολλά άλλα γύρω μας για την διαμόρφωση των συνειδήσεων των ανθρώπων με στόχο την διαστρεύλωση και τον περιορισμό. :
" Μην επιδιώκεις να υπερβείς τον εαυτό σου, μην αναπτυχθείς, μην ξεπεράσεις τα όρια που σου επιβάλλονται, μην ανακαλύψεις, μην επινοήσεις, μην πετύχεις στόχους πέρα από αυτούς που ορίζουμε εμείς. Γιατί τότε, πώς θα σε χειραγωγούμε, πώς θα σε κουμαντάρουμε, πώς θα συνεχίζει να υπάρχει το όλο σύστημα που χειριζόμαστε και είμαστε άρχοντες του κόσμου και απομυζούμε το κάθε πρόβατο και σκλάβο σαν εσένα; Ε; Πώς; "

- Και αυτά περί απομόνωσης που θίγεις τα οποία τα συναντάω πολύ συχνά από πολλούς είναι επίσης λάθος. Το ότι δεν μπορεί να ζήσει κανείς μόνος όπως υποστηρίζεις, εύχομαι κάποτε να διαπιστώσεις πόσο λάθος σκεπτικό είναι. Όπως και το πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ένας τέτοιος χαρακτήρας από αυτό που πιστεύεις εσύ, γιατί πιθανόν να πήρες για παράδειγμα κάποιους ούτος ή άλλως δύστροπους και μίζερους χαρακτήρες που έχεις συναντήσει από δω κι εκει. Εγώ δεν αναφέρομαι σε τέτοια προβληματικά και απροσάρμοστα άτομα.
- Και όσον αφορά τις ενστάσεις σου στην εξαύλωση, υφίσταται κι ας διαφωνείς όσο θέλεις. Δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο έτσι απλά και σύντομα αλλά θα πάρει μερικούς αιώνες πιθανόν, όμως στην πορεία θα διαφαίνεται ήδη κάτι το τελείως διαφορετικό στην όψη και την εντύπωση που θα εκπέμπει ένα τέτοιο άτομο. Είναι όπως συμβαίνει και με την αύρα. Όσο αλλάζει η εσωτερική κατάσταση επηρεάζεται και το έξω, το φυσικό πεδίο, μιας και από το μέσα προέρχονται αυτά που εκδηλώνονται στο έξω (όπως συμβαίνει και με τις ασθένειες). Το ένα είναι μια αντανάκλαση του άλλου.
Στους χώρους του αποκρυφισμού είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια γνωστό το ότι:
'Όπως μέσα έτσι και έξω.' 'Όπως επάνω έτσι και κάτω.'

Δες το και πιο λογικα....πως θα ενιωθες ψυχολογικα, αν βιωνες θανατους σε περιοδους πολεμου αλλα και ειρηνης???? Στην αρχη θα πονουσε πολυ, πιο μετα θα προσπαθουσες να τον αποφυγεις, μενοντας μονος χωρις να ξερεις τι γινεται στον εξω κοσμο, μετα θα αποκτουσες "ανοσια" και δεν θα σε ενοιαζε...θα γινοσουν μετα συγχωρησεως αναισθητος. Συν το οτι θα εχεις αποτραβηχτει απο τους αλλους ανθρωπους...η μοναχικη αυτη πορεια ελαχιστες φορες οδηγει προς το καλυτερο. Εσύ εδώ μιλάς για φυγή. Εγώ δεν αναφέρθηκα καθόλου σε φυγή. Τον θάνατο δεν προσπαθώ να τον αποφύγω έτσι όπως το νομίζεις. Μάλιστα επιδιώκω να τον αντιμετωπίζω και να τον ξεπερνάω (και όχι απλά τον ήπιο θάνατο αλλά κυρίως για θανάτους τόσο άσχημους που μπορούν να σε κάνουν και να παρανοήσεις από την φρίκη), σε αντίθεση με τους περισσότερους που κάνουν κυρήγματα σαν αυτά που συναντάω σε παρόμοιες συζητήσεις σαν αυτές εδώ και που όπως ισχυρίζονται ακράδαντα, δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με τον θάνατο, πως τον έχουν αποδεχτεί και τον θεωρούν κάτι το φυσικό και normal και σαν μετάβαση σε ένα ανώτερο επίπεδο κλπ (παρόλο που δεν είναι τίποτα αποδεδειγμένο για την μετάβαση εκείνη, ούτε και για αθανασία της ψυχής).
Θα σας ήθελα λοιπόν μερικούς να τα πείτε αυτά στην περίπτωση που θα σας διαγνωστεί πχ ένας καρκίνος με περιορισμένο χρονικό όριο ζωής, ή ακόμη και σε ένα ενδεχόμενο όπου θα περιμένατε θανατική ποινή (ακόμη και με τον ορό εκείνο όπου δεν καταλαβαίνεις τίποτα). Θα ήθελα να σας δω τότε κατά πόσο ψύχραιμα θα 'αποδέχεστε' την όλη κατάσταση, πόσο θα συμφωνείτε με αυτά που ισχυρίζεστε τώρα και θα περιμένετε την...'μετάβαση'.
- Τα περί συναισθηματισμών τα έχω συζητήσει και με άλλους παλιότερα σε παρόμοιες συζητήσεις και έχω βαρεθεί να λέω τα ίδια πράγματα - ανέφερα εν συντομία παραπάνω ότι δεν θα υπόκειται τόσο σε συναισθηματισμούς κάποιος που θα έχει προχωρήσει σε κάποια προχωρημένα στάδια στην πορεία της εξέλιξής του.
Βέβαια όπως το περίμενα, μιας και είναι έτσι κι αλλιώς η γνωστή δεδομένη αντίδραση του κόσμου, ο νους σου πήγε κατευθείαν στο θέμα αναισθησίας. Δηλαδή σύμφωνα με την μονοκόμματη κυριαρχούσα ιδεολογία, ή θα είσαι συναισθηματικός, ή αναίσθητος.
Δυστυχώς, δεν παίζει καθόλου το ότι είναι σημαντικό να μαθαίνει ο άνθρωπος με τον καιρό να ελέγχει τα συναισθήματά του και να τα υπερβαίνει, μιας και εξαιτίας αυτών υποφέρει ασταμάτητα και μάλιστα φτάνει ακόμη και σε ακραίες εκδηλώσεις και αντιδράσεις χειροτερεύοντας ακόμη περισσότερο τα πράγματα. (Φτάνει ακόμη και σε παρανοϊκά σύνδρομα.)
Πόσες φορές ένα σωρό σοφοί έκαναν λόγο για όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, μιας και όλα αλληλοσυνδέονται... Και μιλάμε για πράγματα επιβεβαιωμένα μέσα από πείρα, όχι λόγια του αέρα. Αλλά ποιός τελικά έδωσε ποτέ σημασία...
Όπως έλεγα πιο πριν, οι άνθρωποι φοβούνται μην τυχόν και ξεκολλήσουν από τις προβληματικές τους προσκολλήσεις τις οποίες έχουν πάρει ως τον 'σωστό' και 'κανονικό' τρόπο ζωής. ...Αλλά και πάλι θα παρεξηγηθώ.

- Και για το ότι η μοναχική πορεία ελλάχιστες φορές οδηγεί προς το καλύτερο όπως ισχυρίζεσαι, μην είσαι τόσο σίγουρη. Το κοιτάζεις πολύ εξωτερικά. Μάλιστα εκείνο το μοναχικό άτομο έτσι όπως το βλέπεις εσύ σαν κάποιον κακομοίρη, ελεεινό και δύστυχο και απομακρυσμένο από τον υπόλοιπο κόσμο και ότι δεν γνωρίζει τι συμβαίνει παραπέρα... Εγώ μπορώ να σου πω πως αντιλαμβάνεται πολύ περισσότερα και σε μεγαλύτερο εύρος απ' ότι ο περύγυρος των 'κοινωνικών' και 'τετραπέρατων', οι οποίοι δεν σκαμπάζουν από τίποτα το ιδιαίτερο πέραν του εγωκεντρισμού τους για το πόσο ειδικοί και σωστοί είναι σε όλα τους και παραμένουν συνασπισμένοι σαν ένα τεράστιο κοπάδι λιβανίζοντας τα διάφορα κλισέ τους ως την σωστή στάση ζωής.
Και ούτε βιώνει την μοναξιά όπως την βιώνει η πλειοψηφία. Ίσα ίσα, που επικοινωνεί με όλα αυτά που οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται ούτε στο ελλάχιστο.
Φαντάζομαι ότι πολύ πιθανόν η ιδέα του να περάσεις μια περίοδο της ζωής σου μόνη θα σε κάνει να αισθάνεσαι αρκετά ανασφαλής. Υπάρχει φόβος από τους περισσότερους γιατί όταν αναγκαστούν να μείνουν κάποτε μόνοι, θα τους φέρει αντίκρυ με τις άσχημες και ελαττωματικές πτυχές του εαυτού τους, αντιμέτωπους με τα ελλατώματά τους, με το πόση άγνοια έχουν για τα πάντα και το πόσο μόνοι είναι έτσι κι αλλιώς σε όλη τους την ύπαρξη κι ας προσπαθούν να ξεγελιούνται με βιτρίνες και παραισθήσεις κοινωνικότητας, γιατί διαφορετικά θα καταρρεύσουν. Θα βρεθούν αντιμέτωποι με όλα αυτά που δεν θέλουν ποτέ να συνειδητοποιήσουν και που επιμελημένα αποφεύγουν. (Αυτό δεν θα το αναπτύξω τώρα γιατί θα στείλει το παρόν θέμα προς άλλη κατέυθυνση.)

Και οι λεγομενοι αγγελοι που λες, η οι αγιοι, προηλθαν απο ανθρωπους (συμφωνα με το Χριστιανισμο) οι οποιοι ολοι τους τη ζωη εκαναν καλες πραξεις. Δεν χρειαζεται λοιπον να εισαι αθανατος για να πεις οτι εχεις ανωτερες δυναμεις και βοηθας τον κοσμο.Δεν αναφερόμουνα σώνει και καλά σε άγιους. Προσωπικά δεν πιστεύω καθόλου σε άγιους και άγγελους.
Έκανα απλώς μια συγκριτική αναφορά - ένα παράδειγμα. Και ούτε εννοούσα ότι ένας αθάνατος απαραίτητα διαθέτει ειδικές δυνάμεις και ότι μόνο εκείνος είναι ικανός να προσφέρει κάτι καλό γύρω.
Μην κολλάει κανείς σώνει και καλά στο κάθε παράδειγμα που αναφέρεται. Τα παραδέιγματα χρησιμοποιούνται προκειμένου να εξηγήσουμε καλύτερα κάτι που είναι δύσκολο να εξηγηθεί με άλλα λόγια. Και ο λόγος που έκανα σε εκείνη την παράγραφο, ήταν ξεκάθαρα για τις δύο πιο πιθανές προοπτικές που υπάρχουν μετά την επίτευξη της αθανασίας μιας και από εκεί και μετά αρχίζουν να ανοίγονται νέες δυνατότητες για τον άνθρωπο.


Όπως προανέφερα, οι περισσότεροι μονίμως κρίνουν τα πράγματα από την κατεστημένη επικρατούσα νοοτροπία που τους εντρυφεί το περιοριστικό καθεστώς στο οποίο μεγαλώνουν και διαμορφώνονται. Ως αποτέλεσμα... η οποιαδήποτε διαφορετική προσέγγιση και άλλου τύπου ιδέες, τους φαίνονται λοξές, ελαττωματικές, παράξενες και αφύσικες.
Άνθρωπος, σου λέει μετά. Ότι είναι το πιο εξελιγμένο ον.
Μάλιστα ...άνθρωπος
Βασικά, κρίνοντας από τα δρώμενα τόσων αιώνων, δεν πιστεύω ότι υπάρχει καμία ιδιαίτερη σχέση μεταξύ ανθρώπου και εξέλιξης.
Ας αποφασίσουμε να κοιτάξουμε τα πράγματα κάποτε με μια σαφή ειλικρίνεια. Δεν νομίζω ότι έιμαι παράλογος.

(Συγνώμη αν έγινα κουραστικός.)

dragoness_crysta
13-05-07, 15:08
.
Φαντάζομαι ότι πολύ πιθανόν η ιδέα του να περάσεις μια περίοδο της ζωής σου μόνη θα σε κάνει να αισθάνεσαι αρκετά ανασφαλής. Υπάρχει φόβος από τους περισσότερους γιατί όταν αναγκαστούν να μείνουν κάποτε μόνοι, θα τους φέρει αντίκρυ με τις άσχημες και ελαττωματικές πτυχές του εαυτού τους, αντιμέτωπους με τα ελλατώματά τους, με το πόση άγνοια έχουν για τα πάντα και το πόσο μόνοι είναι έτσι κι αλλιώς σε όλη τους την ύπαρξη κι ας προσπαθούν να ξεγελιούνται με βιτρίνες και παραισθήσεις κοινωνικότητας, γιατί διαφορετικά θα καταρρεύσουν. Θα βρεθούν αντιμέτωποι με όλα αυτά που δεν θέλουν ποτέ να συνειδητοποιήσουν και που επιμελημένα αποφεύγουν. (Αυτό δεν θα το αναπτύξω τώρα γιατί θα στείλει το παρόν θέμα προς άλλη κατέυθυνση.)


Κουραστικος οχι, τα διαβασα ολα καλα και θα παρεξηγηθω μονο με ενα πραγμα... :p επιδιωκω οποτε βρω την ευκαιρια να μενω μονη μου και οσο το δυνατον περισσοτερο γινεται.
Φυσικα αυτο δεν ειναι ευκολο καθως ειμαι υποχρεωμενη να περιτριγυριζομαι απο ανθρωπους ειδικα αυτην την περιοδο...
η μοναξια που βιωνω προσωπικα ειναι αναζωογονητικη. Δεν νιωθω μοναχη, ειμαι μοναχικο ατομο. Εχω μαθει σε αυτο.
Και αυτα που ειπα ΔΕΝ αποτελουν την δικη μου αποψη, αλλα αυτη που επικρατει στην πλειοψηφια.
Οσον αφορα το θεμα της εξαυλωσης το υποστηριζω γιατι εχει αποδειχθει και επιστημονικα. Ομως δεν μπορω να συσχετισω αθανασια με εξαυλωση....αυτα τα δυο τα θεωρω ασυμβατα...

Mordiel
13-05-07, 18:26
Εαν όπως λες, βιώνεις την μοναξιά και ηθελημένα, τότε έπεσα έξω. Και καλά κάνεις γιατί οι περισσότεροι το φοβούνται αυτό και το καταπολεμάνε. Προτιμάνε την ροή του κοπαδιού και της μάζας, της υπερκινητικότητας και της φασαρίας και την ενασχόληση με κάθε λογής ανουσιότητες μιας και κάτι τέτοια έχουν μάθει να θεωρούν σωστές δραστηριότητες και σωστό τρόπο αντιμετώπισης της ζωής.
Αυτή η στάση όμως δεν μπορεί να δώσει την ευκαιρία να στραφεί κανείς στο μέσα του και να φιλοσοφήσει, να συντονιστεί με κάποιες λεπτοφυείς 'ενέργειες' και διαδικασίες, να διαλογιστεί επάνω σε κάποια πράγματα και να λάβουν χώρα στην πορεία κάποιες συνειδητοποιήσεις, οι οποίες μπορούν να επιφέρουν παρακάτω και κάποια εξέλιξη.
Η μοναξιά και η σιωπή μπορούν να μας διδάξουν πράγματα που δεν φαντάζεται ο πολύς κόσμος. Εξωτερικά, για τον κάθε αδαή βέβαια δείχνει σαν μια ελαττωματική και λάθος στάση. Όμως για αυτόν που κινείται στο εσωτερικό εκείνο πεδίο είναι κατανοητό το τι λαμβάνει χώρα με τον καιρό.
- Να κάνω και μια επιπλέον παρατήρηση. Δεν είναι τυχαίο πως όλα με τον καιρό έχουν καταλήξει όλο και πιο φρενητικά, γρήγορα, χαοτικά, συγχυτικά και τελείως αποπροσανατολιστικά ώστε ο άνθρωπος να είναι διαρκώς σε κατάσταση έντασης και πανικού με την προσοχή του διασκορπισμένη παντελώς σε πολλές καυτευθύνσεις, χωρίς να καταφέρνει ποτέ να συγκεντρώνεται και να σκέφτεται. Του είναι τελείως αδύνατο να εστιάσει την σκέψη του σε ένα πράγμα για παραπάνω από μερικά μηδαμινά δευτερόλεπτα. Πόσο μάλλον να σκεφτεί. Απλώς αντιδράει. Έχει γίνει έρμαιο των παρακμιακών του εξαρτήσεων, στον υπερκαταναλωτισμό και την ηλιθιότητα, την απερισκεψία και τον ανεγκέφαλο αυθορμητισμό. Δεν υπάρχει καθόλου επίγνωση.
Βέβαια όλα αυτά επιδιώκονται εσκεμμένα από εκείνους που διαμορφώνουν το όλο παιχνίδι.
Αυτά τα χάλια και άλλα πολλά, γιατί δεν μαθαίνει ποτέ του πια να περνάει κάποιο χρόνο με τον εαυτό του.

Ελπίζω όμως να καταλαβαίνει κανείς ότι η επιδίωξη μιας απομόνωσης (η οποία δεν σημαίνει ότι είναι οριστική για πάντα) μπορεί να έχει διάφορους λόγους μακρυνούς από αυτόν στον οποίο αναφέρομαι εγώ.
Δηλαδή: Επιδιώκεις κάποιες φορές την μοναξιά ως μια φυγή από κάποια προβλήματα; Για να μελετήσεις λόγω εξετάσεων μήπως; Γιατί έχεις κάποιο κόμπλεξ και δεν καταφέρνεις να αντιμετωπίζεις τον γύρω κόσμο ο οποίος σε φοβίζει; Γιατί εκνευρίζεσαι εύκολα με τον καθένα;
Μπορεί να υπάρχουν τέτοιοι λόγοι που να μην αποσκοπούν καθόλου σε εσωτερικές αναζητήσεις και έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης και να μην είναι ηθελημένη, συνειδητοποιημένη δική σου επιλογή, οπότε τότε δεν έχεις κανένα ιδιαίτερο όφελος.
...
Τέλος πάντων, το θέμα τελικά έχει φύγει από την αρχική του πορεία ... Εν τούτοις, όπως όλα, έτσι και μια συζήτηση και οι σκέψεις που προκύπτουν από αυτή, εξελίσσονται. Δεν μπορούν να παραμένουν κολλημένα στην ίδια πορεία.


Και αυτα που ειπα ΔΕΝ αποτελουν την δικη μου αποψη, αλλα αυτη που επικρατει στην πλειοψηφια. Σίγουρα; Γιατί το γυρίζεις τώρα έτσι; _ Αλλά και πάλι, τι μας ενδιαφέρει για το τι επικρατεί στην πλειοψηφία;
Δηλαδή δεν έχεις μια δική σου κρίση και προτιμάς να εκφράζεις το τι υποστηρίζει η μάζα;! Για ποιό λογο. Και αυτά που σηζητάμε σε έναν χώρο όπως εδώ για ποιόν λόγο τα λέμε αν δεν εκφραζόμαστε οι ίδιοι προσωπικά;! Αν δεν εκφράζουμε δικούς μας προβληματισμούς, αν δεν ψαχνόμαστε και δεν αναζητάμε, αν δεν επιδιώκουμε μια θετική εξέλιξη, αν δεν στοχαζόμαστε επάνω σε ιδέες που δεν έχουμε περιεργαστεί προηγουμένως ...
Τότε ποιό το όφελος!;

dragoness_crysta
13-05-07, 18:54
Σίγουρα; Γιατί το γυρίζεις τώρα έτσι; _ Αλλά και πάλι, τι μας ενδιαφέρει για το τι επικρατεί στην πλειοψηφία;
Δηλαδή δεν έχεις μια δική σου κρίση και προτιμάς να εκφράζεις το τι υποστηρίζει η μάζα;! Για ποιό λογο. Και αυτά που σηζητάμε σε έναν χώρο όπως εδώ για ποιόν λόγο τα λέμε αν δεν εκφραζόμαστε οι ίδιοι προσωπικά;! Αν δεν εκφράζουμε δικούς μας προβληματισμούς, αν δεν ψαχνόμαστε και δεν αναζητάμε, αν δεν επιδιώκουμε μια θετική εξέλιξη, αν δεν στοχαζόμαστε επάνω σε ιδέες που δεν έχουμε περιεργαστεί προηγουμένως ...
Τότε ποιό το όφελος!;

Θα σε φαω...γιατι πας να μου βγαλεις κουσουρι??? :( :p την δικη μου κριση φυσικα και την εχω αλλα αν καταλαβες ΔΕΝ ειμαι υποχρεωμενη και επισης δεν ειναι η καταλληλη στιγμη να την πω τωρα...λεω την δικη μου αποψη μονο οταν το κρινω απαραιτητο.
Δεν το θεωρω ελαττωμα να λες αυτο που επικρατει στην πλειοψηφια...ισα ισα ετσι μαζευεις αντιδρασεις και γνωμες που δεν μαζευες αν ελεγες απο την πρωτη φορα την πραγματικη σου αποψη. :)

No offence...
Αλλα εμεις οι δυο ξεφυγαμε απο το θεμα...αφηνω λοιπον αυτα για να επανελθουμε και να διαβασουμε και αλλες γνωμες για την εμπειρια του θανατου. :)

Ποσειδώνιος
28-07-07, 03:38
Ο θάνατος είναι ανήθικος, είναι αφύσικος…
Ο σαρκικός θάνατος δεν είναι παρά η υλοποίηση εκατομμυρίων θανάτων που καθημερινά επαληθεύονται μέσα μας, είναι η κρυσταλλοποίηση μιας πίστης, που δανειστήκαμε από μια ανθρωπότητα που επαναπαύεται στον πόνο και αγαπάει να υποφέρει.
Οι άνθρωπο μετέτρεψαν το θάνατο σε διέξοδο φυγής τους. Ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν για να αφανιστούν… γνωρίζουν όλες τις τεχνικές….
Το σώμα είναι άτρωτο !...Κι όμως το αδύνατο το έκαναν αναπόφευκτο… Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να πεθάνει, μπορεί μόνο να αυτοκτονήσει! Για να τα καταφέρει πρέπει να κάνει μεγάλη προσπάθεια και να μετατρέψει το μοιρολόι και την υπονόμευση του εαυτού του σε full time εργασία.
Αυτή τη στιγμή δισεκατομμύρια άνθρωποι σκέφτονται και αισθάνονται αρνητικά, παγιδευμένοι σαν εσένα, στην ίδια τους την αγανάκτηση. Αυτή είναι η ψυχική κατάσταση του Είναι που εμποδίζει την ανθρωπότητα να ξεφύγει από τους πιο επώδυνους κύκλους της ύπαρξης. Οι άνθρωποι λατρεύουν το θάνατο και δεν θα τον καταργούσαν ποτέ, ακόμα κι αν μπορούσαν γιατί τον θεωρούν λύση στο κάθε πρόβλημα τους, λήξη κάθε δεινοπαθήματος και των χιλιάδων ψυχολογικών θανάτων που επιβάλλουν στον εαυτό τους από μόνοι τους … αλλά ο θάνατος δεν είναι ποτέ η λύση!
Dreamer

Η Σχολή των Θεών
Stefano Elio D’ Anna

Eagle's Ascension
29-07-07, 19:57
Λίγο ακραία άποψη αγαπητέ Ποσειδώνιε. Αλλά με πολλά στοιχεία αλήθειας.
Ο θάνατος, η μάλλον η σκεπτομορφή του θανάτου είναι μία από αυτές τις ακραίες νοοτροπίες που μας διέπουν.. και
μας 'κλειδώνουν' σε μία περιορισμένη ζωή. Ο θάνατος, μαζί με τις σκεπτομορφές τις λαγνείας, απληστίας, πόνου, φόβου, κριτικής..
είναι αυτά τα 7 κατώτερα επίπεδα του αστρικού όπως λένε. Επίπεδα πραγματικότητας, χαμηλής δόνησης που κάνουν κουμάντο στην ανθρωπότητα.
Νομίζω ότι ο θάνατος θα είναι και το τελευταίο εμπόδιο. Λένε ότι όταν μορφή(ύλη) και ψυχή φτάσουν να δονούνται μαζί σας Ενα, τότε
είναι εφικτό αυτό που ονομάζουν Ανάληψη, δηλαδή η μετάβαση στην επόμενη διάσταση, ή η επιστροφη στην πηγή... Είθε να φτάσουμε και εκεί.
Προς το παρών ας συμφιλιώθουμε με τον θάνατο και ας μην τον φοβόμαστε.. η συνείδηση δεν χάνετε.

5οος Αγγελος
04-12-07, 15:16
Έχω καιρό να γράψω σε αυτό το θέμα ένα θέμα που το ξεκίνησα μέσα από μια τραγική στιγμή για τη ζωή μου, το θάνατο του πατερά μου.
Διάβασα όσες περισσότερες απόψεις μπορούσα κατά καιρούς και απάντησα σε κάποιες από αυτές.
Έχει περάσει καιρός από τότε και όπως όλα τα πράγματα έτσι και αυτό το θέμα έχει κάνει το κύκλο ζωής του. Μπορεί να έχει λήξει αλλά εγώ έχω ανάγκη να μεταφέρω κάποιες σκέψεις μου, είδα ότι από κάποιο σημείο και μετά πιάσατε ένα πιο φιλοσοφημένο τρόπο εξήγησης του θανάτου κάτι που ήταν αναμενόμενο όσο και αν ήθελα να το πάω σε προσωπικό επίπεδο αλλά είναι λογικό ότι κάποια στιγμή τα μακροσκελή θέματα ξεφεύγουν από την αρχική τους θέση.
Αυτό που ακόμα πλανάτε στο μυαλό μου όχι πάντα αλλά στιγμές στην καθημερινότητα μου είναι ο θάνατος αν και έχουν περάσει κοντά 3 χρονιά ακόμα υπάρχει το αίσθημα του φόβου του ανεξήγητου του αγνώστου βεβαία δεν χρειαζόταν να συμβεί εκείνο το γεγονός για να ξεκινήσω να το σκέφτομαι. Δεν τα έχω μηδενίσει όλα αλλά νοιάζομαι και φοβάμαι για τα άτομα που είναι διπλά μου δεν θέλω να τα χάσω εκλιπαρώ να μην τα χάσω.
Δεν μπορώ να κάτσω να σκεφτώ για φιλοσοφίες και τρόπους προσέγγισης του όλου θέματος.
Για μένα είναι θάνατος και τίποτα άλλο κάτι κρύο κάτι παγωμένο κάτι τρομαχτικό δεν μπορώ να σκεφτώ άλλες ζωές άλλες φάσεις. Όταν συμβεί και θα κλάψω και θα πονέσω . Όλοι μας ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι ακόμα και αυτοί που έχουν ή πιστεύουν ότι έχουν δεχτεί το θάνατο φοβόμαστε...

Μιχάλης
04-12-07, 15:49
Αυτό που ακόμα πλανάτε στο μυαλό μου όχι πάντα αλλά στιγμές στην καθημερινότητα μου είναι ο θάνατος αν και έχουν περάσει κοντά 3 χρονιά ακόμα υπάρχει το αίσθημα του φόβου του ανεξήγητου του αγνώστου βεβαία δεν χρειαζόταν να συμβεί εκείνο το γεγονός για να ξεκινήσω να το σκέφτομαι. Δεν τα έχω μηδενίσει όλα αλλά νοιάζομαι και φοβάμαι για τα άτομα που είναι διπλά μου δεν θέλω να τα χάσω εκλιπαρώ να μην τα χάσω.
Δεν μπορώ να κάτσω να σκεφτώ για φιλοσοφίες και τρόπους προσέγγισης του όλου θέματος.
Για μένα είναι θάνατος και τίποτα άλλο κάτι κρύο κάτι παγωμένο κάτι τρομαχτικό δεν μπορώ να σκεφτώ άλλες ζωές άλλες φάσεις.

Αγαπημένε 5ε Άγγελε... ξέρω πως ό,τι κι αν πούμε εμείς, ο πόνος θα παραμένει. Εμείς, όσες παρόμοιες εμπειρίες και αν έχουμε, δεν παύουμε να είμαστε παρατηρητές αυτού που γράφεις. Εσύ το βιώνεις, εμείς το αναπαριστούμε μέσα μας με βάση τις εικόνες που μας δίνεις και μέσα από την προσωπική εμπειρία και τα βιώματα του καθενός μας.
Έχουν πει και άλλοι φίλοι παραπάνω πως ο θάνατος έχει διάφορες όψεις και έτσι ακριβώς αντιμετωπίζεται και από τη φιλοσοφία και από τις θρησκείες. Από τη μία είναι το τέρμα της διαδρομής, από την άλλη, για μερικούς ανθρώπους είναι η αρχή μιας άλλης. Δεν μπορώ να σου πω ποιά όψη του από τις δύο θα πρέπει να δεχτείς. Δεν υπάρχει πρέπει σε μια τέτοια εμπειρία.
Είναι δικαιολογημένος ο φόβος σου για τα άτομα που αγαπάς, όταν έχεις περάσει κάτι τέτοιο είναι ακόμα πιο δικαιολογημένος. Όταν αρρώστησα από κατάθλιψη, φοβόμουν διαρκώς το ίδιο πράγμα, ξυπνούσα τα βράδια και περπατώντας στις μύτες των ποδιών πήγαινα επάνω από τους γονείς και τον αδερφό μου, για να δω αν αναπνέουν, αν ζουν. Αυτό μου είχε μείνει κατάλοιπο από ένα αδερφάκι που έχασα πριν πολλά χρόνια.
Αργότερα έγινα καλά από την κατάθλιψη και έπαψα να το κάνω αυτό. Από τότε, όμως, κάθε φορά που θα μου περάσουν οι ίδιες σκέψεις από το μυαλό, καταλαβαίνω πως η κατάθλιψη έχει αρχίσει και υποτροπιάζει ξανά, αφού δεν είναι ίωση να περάσει μέσα σε μια εβδομάδα. Τώρα μάλιστα είναι μια από εκείνες τις ειδεχθείς περιόδους της υποτροπής.
Μη νομίζεις πως το διάστημα των 3 ετών είναι μεγάλο. Δεν είναι. Να είσαι βέβαιος πως δεν θα πονάς για πάντα κι ούτε και θα νιώθεις έτσι. Ο χρόνος, θα κάνει αυτό που πρέπει. Όμως, με όλο το θάρρος και το σεβασμό, μήπως θα ήταν καλύτερα να μιλούσες και με έναν ψυχολόγο; Δεν θα φέρει πίσω την απώλειά σου, σίγουρα, αλλά θα σε βοηθήσει...

the_black_planet
04-12-07, 17:00
Φίλε μου 5ε άγγελε να ξέρεις πως έχεις την αμέριστη κατανόηση και συμπαράσταση και τη δική μου και των περισσότερων παιδιών σ'αυτό το φόρουμ.Μόνο όποιος ζήσει μια τέτοια κατάσταση μπορεί να καταλάβει,από την πρώτη φορά που θα σου κάνει την επίσκεψη του ο θάνατος,η ζωή σου αλλάζει μια και καλή,ο ουρανός πλέον έχει άλλο χρώμα...Αυτός είναι και για μένα ο ένας και μοναδικός λόγος που ασχολούμε με το μεταφυσικό,η ελπίδα δηλαδή να μπορέσω κάποια μέρα να έχω επαφή με την άλλη μεριά.Γιατί ακόμα δεν έχω χάσει την ελπίδα μου.Δεν με ενδιαφέρει να υπάρχει παράδεισος και τα σχετικά,αρκεί κάποια στιγμή να ξαναβρω αυτούς που έχω χάσει,ακόμα και στην κόλαση.Αν δεν είχα την παραμικρή ελπίδα δεν θα είχε και νόημα η ζωή.Γι'αυτό σου ελπίζω και για σένα να μην χάσεις την ελπίδα ποτέ...

5οος Αγγελος
05-12-07, 11:53
Καλημέρα σε όλους,

να πω την μαύρη μου αλήθεια από το πρωί προσπαθώ να γράψω την απάντηση μου σε αυτά που διάβασα και τρεις φορές έχω μείνει στο καλημέρα γιατί λόγω φόρτο εργασίας δεν προλαβαίνω.
Ελπίζω τώρα να με αφήσουν λίγο ήσυχο (καταραμένοι υπολογιστές).
Λοιπόν, όπως πάντα έκανα το πρωί την καθιερωμένη μου βόλτα στα στέκια του μεταφυσικού και κοίταξα να δω εάν κάποιος έγραψε κάτι σε αυτό το θέμα, προς μεγάλη μου και συνάμα ευχάριστη έκπληξη είδα ότι υπήρχαν απόψεις.
Θέλω να ευχαριστήσω τόσο εσένα Μιχάλη όσο και σένα black planet για το χρόνο σας.
Χαίρομαι και λυπάμαι ταυτόχρονα γιατί είδα ότι τελικά ο ξένος ίσως σου δείξει λίγο παραπάνω ενδιαφέρον από τον συγγενή σου, δεν θα το αναλύσω γιατί είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνεται πολύ καλά τι εννοώ.
Όσον αφορά για τα λόγια σας θα ήθελα να πω ότι όταν βιώνεις μια τέτοια κατάσταση και την βιώνεις μονός είναι ότι πιο τραγικό αλλά και παράλληλα εκπαιδευτικό για τον εαυτό σου.
Τραγικό γιατί χάνεις κάτι που πολύ αγαπάς.
Εκπαιδευτικό γιατί συνειδητοποιείς κάποια πράγματα και κάποιες αλήθειες και μάλιστα αλήθειες που πονάνε.
1. Συγγενείς (δεν θέλω το αναλύσω είναι μεγάλο κεφαλαίο)
2. Μοναξιά
3. ΓΙΑΤΙ
4. Δύναμη-Θέληση
5. Φίλοι – ξένοι
6. ΥΓΕΙΑ

Η ζωή είναι ωραία η ζωή είναι και άδικη όλα έχουν τον κύκλο τους και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι αυτό, όταν βιώνει κάποιος τρίτος τέτοιες καταστάσεις δεν μπορείς να τον νιώσεις στο βαθμό και δεν θέλω να παρεξηγηθώ και προς θεού όλη μας να έχουμε πάνω από όλα την υγειά μας που θα ένιωθες εάν δεν συμβεί σε σένα.

Μέσα από τον θάνατο έμαθα πολλά μπορεί να πονάω που έχασα τον πατερά μου αλλά πονώ και για την μητέρα μου εκείνος έφυγε και δεν μπορώ να κάνω κάτι, εκείνη είναι εδώ διπλά μου και με και την στηρίζω.

Αλλά όσο και να εκπαιδευτείς όσα και να μάθεις ο θάνατος είναι θάνατος είναι κάτι που πιστεύω είναι κάτι που θα το λέω, ότι είναι άγνωστο μας φοβίζει, ότι αποτέλεσμα προκύπτει από αυτό το γεγονός μας τρομάζει, και τίποτα μα τίποτα δεν μπορεί να μας κάνει να το αποδεχθούμε 100%.

Μιχάλη πιστεύω ότι ένα φίλος ισούται με 1000 ψυχολόγους ένας γιατρός δεν θα με συμπονήσει ένας φίλος ίσως ναι. Κι αυτό το λέω γιατί γνωρίζω και ξερώ τι θα πει να είσαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης δεν την θεωρώ αρρώστια ούτε τρελά απλά είναι κάτι το οποίο αυτός που το βιώνει δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να ξεφύγει από αυτό δυστυχώς και ιδίως εάν είναι υπερευαίσθητος ...
Ελπίζω να κατάλαβες τι εννοώ οπότε θες είμαι στην διάθεση σου να το συζητήσουμε οπότε θες.

the_black_planet
05-12-07, 13:20
Φίλε μου 5ε άγγελε θέλω να σε ευχαριστήσω από καρδιάς που μοιράζεσαι μαζί μας αυτά τα συναισθήματα σου.Πίστεψε με φίλε μου,μακάρι να μπορούσαμε να σε βοηθήσουμε,να μοιραστούμε τον πόνο σου αλλά όπως είπες και εσύ δεν γίνεται να ξεπεράσει κανείς(ευαίσθητος) άνθρωπος τον θάνατο ενός αγαπημένου του προσώπου,ούτε καν να μειωθεί έστω λίγο ο πόνος.Είναι αδύνατον.Η μητέρα σου και πιθανόν κάποια ακόμα λίγα άτομα που αγαπάς και σε αγαπάνε πραγματικά καταλαβαίνω ότι είναι αυτοί που σε κρατάνε στη ζωή,γιατί είναι υποχρέωση μας να μην τους κάνουμε να πονέσουν και για τον δικό μας χαμό,ο ίσκιος όμως της απώλειας είναι παντού γύρω μας.Είπες κάτι πολύ σωστό και λογικό που διαφεύγει όμως σε πολλούς.Η ζωή είναι ωραία και ταυτόχρονα άδικη.Πολλοί άνθρωποι παρατηρώ πως έχουν την τάση κάποιες στιγμές να εζωραΐζουν τα πάντα,ίσως λόγω εσωτερικής ανάγκης βέβαια,και κάποιες άλλες να τα βλέπουν όλα μαύρα.Δεν είναι όμως μόνο το ένα ή το άλλο,η φύση περιλαμβάνει όλα τα αντίθετα στοιχεία.Εγώ το μόνο που απομένει να σου πω όπως και πριν,μην χάνεις τελείως την ελπίδα σου,δεν λέω να είσαι αισιόδοξος αλλά ειλικρινά εύχομαι μέσω της ενασχόλησης σου με το μεταφυσικό και το θείο να υπάρχει τρόπος και να τα καταφέρεις να ξανασυναντήσεις τον πατέρα σου μια μέρα.Δεν πρέπει ούτε να είμαστε αναίτια υπεραισιόδοξοι σαν κάποιους αλλά ούτε και να το αποκλείουμε,το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ψαχτούμε όσο το δυνατόν περισσότερο!Να'σαι καλά! :)

THE KEEPER OF SECRET
06-12-07, 14:51
Πριν μερικά χρόνια έχασα τον αδελφό μου ο οποίος ηταν 19 ετών.
Το περιστατικό αυτο με έκανε να δώ με διαφορετικό μάτι οχι τον Θανατο
αλλα τη Ζωή.
Δεν φοβάμαι πλέον το θανατο αλλα το να πεθάνω χωρίς να έχω ΖΗΣΕΙ...!

5οος Αγγελος
06-12-07, 15:39
Πριν μερικά χρόνια έχασα τον αδελφό μου ο οποίος ηταν 19 ετών.
Το περιστατικό αυτο με έκανε να δώ με διαφορετικό μάτι οχι τον Θανατο
αλλα τη Ζωή.
Δεν φοβάμαι πλέον το θανατο αλλα το να πεθάνω χωρίς να έχω ΖΗΣΕΙ...!

Πολύ σωστό και πολύ μεγάλη κουβέντα αυτό που είπες τουλάχιστον όταν έρθει η ώρα να πεθάνεις να ξέρεις ότι στην ζωή ότι κι αν έκανες δεν μετάνιωσες για τίποτα( δεν μιλάμε για ακραία πράγματα όπως φόνοι ή βιασμοί) και ότι κατάφερες να κανείς στη ζωή σου όσα περισσότερα μπορούσες.
Άλλωστε ποτέ δεν τα κανείς όλα αλλά τουλάχιστον τα περισσότερα. Τουλάχιστον ξέρω ότι ο πατέρας μου γλέντησε χάρηκε δεν ήταν ποτέ μίζερος και ποτέ φιλοχρήματος αλλά ούτε και σκορποχέρης απλά του άρεσε πάντα το καλό (είτε σε φαγητό είτε σε ρούχα ) και η διασκέδαση και σε αυτό δεν πάω πίσω άλλωστε το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει :D.

Λυπάμαι για τον αδερφό σου πάντα η απώλεια ενός νέου ανθρώπου είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη από έναν άλλον θάνατο.
Το μόνο που σου εύχομαι είναι να έχεις εσύ και η οικογένεια σου υγειά το οποίο είναι το παν στην ζωή, και να ξέρουμε ότι κάπου είναι και είτε μας βλέπουν είτε περιμένουν καρτερικά να έρθει η στιγμή να ανταμώσουμε γιατί κάποτε θα ανταμώσουμε…

THE KEEPER OF SECRET
08-12-07, 19:54
Πολύ σωστό και πολύ μεγάλη κουβέντα αυτό που είπες τουλάχιστον όταν έρθει η ώρα να πεθάνεις να ξέρεις ότι στην ζωή ότι κι αν έκανες δεν μετάνιωσες για τίποτα( δεν μιλάμε για ακραία πράγματα όπως φόνοι ή βιασμοί) και ότι κατάφερες να κανείς στη ζωή σου όσα περισσότερα μπορούσες.
Άλλωστε ποτέ δεν τα κανείς όλα αλλά τουλάχιστον τα περισσότερα. Τουλάχιστον ξέρω ότι ο πατέρας μου γλέντησε χάρηκε δεν ήταν ποτέ μίζερος και ποτέ φιλοχρήματος αλλά ούτε και σκορποχέρης απλά του άρεσε πάντα το καλό (είτε σε φαγητό είτε σε ρούχα ) και η διασκέδαση και σε αυτό δεν πάω πίσω άλλωστε το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει :D.

Λυπάμαι για τον αδερφό σου πάντα η απώλεια ενός νέου ανθρώπου είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη από έναν άλλον θάνατο.
Το μόνο που σου εύχομαι είναι να έχεις εσύ και η οικογένεια σου υγειά το οποίο είναι το παν στην ζωή, και να ξέρουμε ότι κάπου είναι και είτε μας βλέπουν είτε περιμένουν καρτερικά να έρθει η στιγμή να ανταμώσουμε γιατί κάποτε θα ανταμώσουμε…

Ευχαριστώ για τίς ευχές σου Φίλε μου.
Ολα τα παραπάνω που αναφέρεις για τον πατερα σου συνοψιζονται απο την λαική σοφία στην προταση, ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΑΣ ΠΑΜΕ ΧΟΡΤΑΤΟΙ.

ioanna73
14-12-07, 14:03
Το περασμενο Μαρτιο πεθανε ο μεγαλος γιος της αδερφης μου 29 ετων. Ο θανατος του ειναι σαν ενα μαυρο συννεφο εγκαταστημενο πανω απο το κεφαλι μας μονιμα.
Τον Απριλιο του 2000 πεθανε ο πατερας μου και ολη η οικογενεια το αντιμετωπισε οσο ψυχραιμα μπορεις να το αντιμετωπισεις. Ημασταν ολη προετοιμασμενοι ψυχολογικα καθως ηταν μεγαλης ηλικιας και βαρια αρρωστος.

Σκεφτομενη το πως αντιμετωπιζει η οικογενεια μου και εγω την καθε απωλεια καταληγω οτι η βιωση(??? υπαρχει αυτη η λεξη???) του θανατου στη ζωη μου εχει να κανει με το ποιος ειναι αυτος που φευγει και τη σχεση που εχει ο καθενας μας μαζι του.

Ο θανατος του πατερα μου ηταν μια "ανακουφιση" καθως ειχε ταλαιπωρηθει πολυ τον τελευταιο χρονο. Ο θανατος του ανιψιου μου ομως ειναι μια ατελειωτη στενοχωρια και θυμος που χαθηκε αδοξε!

Ophelia
14-12-07, 15:08
Πολύ ωραίο θέμα!
Μη έχοντας χάσει κάποιον πολύ κοντινό μου άνθρωπο, το μόνο που μπορώ να πω είναι οτι αυτό που με φόβιζε πάντα, και εξακολουθεί να με φοβίζει, δεν είναι ο θάνατος αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα πεθάνω (εγώ αλλά και άλλα άτομα κοντινά μου). Όπως και να το κάνουμε άλλο να πεθαίνεις στον ύπνο σου ή απο πυροβολισμό, και άλλο απο λυντσάρισμα ή να καείς ζωντανός! Με τρόμάζει πάρα πολύ ο αφόρρητος πόνος, ο πανικός, η μοναξιά που φαντάζομαι οτι θα αισθάνεται και θα βιώνει ένα άτομο σε μια τέτοια κατάσταση. Άπαξ και τελειώσει αυτό, τα υπόλοιπα μου φαίνονται σαν μια φυσική και επιθυμητή μετάβαση...

5οος Αγγελος
31-12-07, 10:30
Kαλημερα και χρονια πολλα

Αυριο γιορταζει ο πατερας μου εχουν περασει 2 1/2 χρονια και ακομα μου φαινεται σαν ψεμα ειναι σαν να εχει φυγει και εχει παει σε ταξειδι και περιμενω να γυρισει να τον παρω αγκαλια και να του πω οτι τον αγαπω και μου ελειψε κατι που δεν το εκανα ποτε οσο ζουσε ...

Ειναι ασχημο πολλες φορες να μετανειωνεις για πραγματα που δεν προλαβες να κανεις ή να πεις

Καλη χρονια με υγεια και υπομονη σε ολους...

Witch Shadow
31-12-07, 12:55
Ο Θανατος δεν πρεπει να φοβιζει, πιστευω, κανεναν μας....Προσωπικα εζησα αρκετους θανατους στην οικογενεια μου και σημερα ειναι η σειρα μου....Απο την ωρα που εχασα τους δυο καλους μου φιλους επαψα πια να φοβαμαι τον θανατο...(ειδικα οταν εχεις ενα χαρισμα-καταρα σκετη, αρχιζεις να κοιτας τα πραγματα με αλλο ματι).Δεν ξερω αν θα καταφερω να παραμεινω μεχρι την αλλαγη του χρονου ουτε και με απασχολει...ουτε εχω αναγκη τα λογια που λενε συνεχεια..."μη σκεφτεσαι τετοια πραγματα", "εισαι νεος για τετοια" κτλ...παρολο που μπορω να "δω" εναν θανατο, δεν μπορω παντα να αλλαξω τη μοιρα και να το σταματησω...ξερω ακουγονται λιγο ακραια αλλα αυτος ειμαι και δεν αλλαζει τπτ...δεν εχω την απαιτηση να γινω αποδεκτος απο ολους...δεν ειναι ο σκοπος μου αυτος αλλα να πω τη δικη μου γνωμη για το θανατο...αυτα και μακαρι να γινει και σε μενα ενα θαυμα ειδικα για σημερα...
με εκτιμηση
Witch Shadow :) :o

Jovitaki
31-12-07, 12:55
Μεγαλο θεμα αυτο...προσωπικα παντα φοβουμουν υπερβολικα τον θανατο,ομως απο τοτε που εχασα για πρωτη φορα κοντινα προσωπα , το ενα μαλιστα φετος το καλοκαιρι (μεγαλης ηλικιας αλλα αυτο δεν εχει καμια σημασια) αρχισα να πιστευω οτι ολοι αυτοι που φευγουν ειναι παντα διπλα μας και το δειχνουν με καθε τροπο.Οι συχνες επισκεψεις σε νεκροταφειο πολλες φορες με ηρεμουν αλλα και με γειωνουν(ειδικα οταν βλεπεις ταφους παιδιων με παιχνιδια πανω...)Με κανουν να συνειδητοποιω ποσο ομορφη ειναι η ζωη και ποσο ολοι μας οφειλουμε να την ζουμε με δραση και παθος και οχι σαν απλοι θεατες.Με κανουν να σκεφτομαι δυο φορες πριν αρχιζω να γκρινιαζω , με κανουν να σκεφτομαι οτι ειναι καλο να χαιρομαστε ολοι με τα απλα καθημερινα πραγματα να λεμε πιο συχνα σ αγαπω , ευχαριστω και συγνωμη σε ανθρωπους που αγαπαμε οσο ειναι υγιεις και ζωντανοι...οπως ειχα διαβασει και καπου..."δεν με φοβιζει ο θανατος γιατι με απορροφα η λαχταρα για ζωη"

Wizen
31-12-07, 18:11
Δεν υπάρχει θάνατος, δεν υπάρχει τέλος, μόνον αλλαγή, εξέλιξη...
Τουλάχιστον, έτσι το βλέπω εγώ.

Ευρυνοος
28-10-08, 18:28
Θάνατος..
θέμα που ήθελα να ανοίξω, αλλά μια και υπάρχει ας το συνεχίσω απο εδώ..

να ξεκινήσω με τα λόγια που παρέθεσε ο teoilio

“όσο ζει ένας άνθρωπος δεν υπάρχει ο θάνατος, κι όταν υπάρχει ο θάνατος ο άνθρωπος αυτός δεν ζει πια”.
είναι απλά και μόνο μια στιγμή..
μάλλον είναι πιό τρομερή η αγωνία του θανάτου, παρά αυτός καθ'εαυτός..

άλλωστε κανείς δεν γύρισε, άρα δεν θα είναι τόσο χάλια..
ξεκινώ λίγο ελαφρά, αν και βαρύ το θέμα..

θα έλεγα οτι ο θάνατος δεν υφίσταται..
πώς να το δικαιολογήσω, θα προσπαθήσω να βρώ τρόπους, βέβαια μην με κρίνετε, διότι ένας απλός άνθρωπος είμαι κι εγώ..
καταθέτω τις σκέψεις μου κι αν θέλετε το συζητάμε..

μέσω του απογόνου μου, δεν πεθαίνω..
αφήνω κάτι (τον σπόρο μου) πίσω μου..
όπως ένα δένδρο,εξίσου ζωντανό και παραγωγικό με μένα ρίχνει σπόρους και ας έχει ημερομηνία λήξης η ζωή του..

ειπώθηκε κάτι για την πνευματικότητα του ανθρώπου, και την ικανότητά του να πιστεύει σε θρησκείες, και να του επιτρέπεται η ''μνήμη'' του θανάτου..
να με συγχωρείτε, αλλά είμαστε μακριά νυχτωμένοι..
γιατί το λέω?
οι άνθρωποι, ελάχιστοι από αυτούς καταλαβαίνουν την ώρα που θα φύγουν..
οι ελέφαντες, ξέρουν ακριβώς, και ταξιδεύουν στο συγκεκριμένο μέρος που θα αφήσουν την τελευταία τους πνοή..
σκεφτόμαστε πολύ ανθρωποκεντρικά, χωρίς να μπορούμε κάν να φανταστούμε τί σκέφτονται τα ζώα, αν φιλοσοφούν, πόσο σέβονται την ιεραρχία στις κοινωνίες τους κτλ.

ο θάνατος στοιχειώνει τους ανθρώπους απο την στιγμή της γέννησης..
έχει άμεση σχέση με τον φόβο, ως αρχέγονο συναίσθημα..
όπως ο φόβος υπάρχει γιατί υπάρχει η απώλεια, ΑΚΡΙΒΩΣ γι αυτό ο θάνατος και η απώλεια πονάει..

η οδύνη ως λέξη μοιάζει πολύ, ηχητικά, με την ηδονή, αναγραμματισμένα..
τα πιό δυνατά, τα πιό ακραία..
δηλώνουν ΤΕΛΟΣ και ΑΡΧΗ..
Ο Ερωτας γεννά, ο Θάνατος συλλέγει..

όπως έγραψα και περί φόβου, κανένα βρέφος δεν βγήκε απο την μήτρα χωρίς να κλαίει.. επειδή βγήκε σε μια άγνωστη κατάσταση ως τότε..
έτσι και οι άνθρωποι όταν (ονομαστικά) πεθαίνουν, όλοι κλαίνε, μη γνωρίζοντας που πάει ο ταξιδεύων..

γίνεται μια μετάβαση.. άλλωστε και το βρέφος πρίν βγεί σε τούτο τον κόσμο, υπήρχε, άρα μετάβαση έχει υποστεί κι εκείνο..

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ..

Ευρυνοος
28-10-08, 19:02
θα έλεγα, σε τούτο τον κόσμο, πως έζησα δέκα Ζωές και Σκοτώθηκα άλλες τόσες..

το γιατί συνεχίζω, προφανώς οφείλεται, στο οτι είναι τμήμα του σχεδίου του Θείου..
κάθε ένας που έρχεται σε τούτη την ζωή, έρχεται να πληρώσει αυτό που έχει κληθεί..
σκοπός-πλήρωση-αναχώρηση..

άλλωστε κάθε μέρα ζούμε κι έναν μικρό ή μεγάλο θάνατο..
θα επαναλάβω τα λόγια του φίλου μου Λουδοβίκου των Ανωγείων, που μου είπε ένα βράδυ..
''εμείς οι άνθρωποι, κάνουμε πρόβα θανάτου κάθε βράδυ, όταν κοιμόμαστε, όμως κάνουμε πρόβα αθανασίας όταν ονειρευόμαστε''.

και ή μέρα πεθαίνει κάθε βράδυ, και η νύχτα κάθε πρωί, όμως επανέρχονται πάντα..
τα λεπτά περνούν.. να μόλις πέρασε ένα και δεν πρόκειται να το προλάβω.. ή μήπως γελιέμαι?
μήπως επιστρέφει το ίδιο και το ίδιο με αλλαγμένες ιδιότητες, για να μην το αναγνωρίσω?
ποιός μπορεί να το απαντήσει?

γιατί να μην είναι έτσι και με τους ανθρώπους?
αφού οτι πάνω έτσι και κάτω, ότι μέσα έτσι κι έξω..

ο θάνατος σε καιρό πολέμου..

αντί τα παιδιά να θάβουν τους ηλικιωμένους γονείς
θάβουν οι γονείς τα παιδιά τους..

άδικο?
ίσως, ίσως όχι..
με την έννοια οτι όταν κάποιος δίνει-προσφέρει την πολύτιμη ζωή του για κάποιες αξίες, τότε γίνεται ήρωας..
του προσφέρεται η αθανασία..
αλήθεια, θα με τρόμαζε ένας αργός και βασανιστικός θάνατος, αν δεν είχε ΤΙΜΗ και ΑΞΙΑ..
ακόμη μια εκδοχή είναι οτι ο άνθρωπος γίνεται αθάνατος όταν αφήνει έργο πίσω του..
αλήθεια ποιός δεν πιστεύει οτι μεγάλοι συγγραφείς, ηθοποιοί (ποιών το ήθος, όχι σαν κάποιους σημερινούς), φιλόσοφοι, επιστήμονες, δεν έγιναν αθάνατοι μέσω των έργων τους?

οι νέοι στην ηλικία, έχουν σχετικά κενό τον ''σκληρό'' τους δίσκο, οι ηλικιωμένοι πάλι είναι με ''γεμάτο'' δίσκο δεδομένων..
είναι φυσικό να βλέπουν με διαφορετικό μάτι τον θάνατο..
νιώθουν διαφορετικά απέναντί του..
άλλος τον βλέπει με ανακούφιση, άλλος με τρόμο..
άλλος είναι πλήρους χρόνου, άλλος θεωρεί οτι δεν αρκούσε..
η απώλεια είναι ένα συναίσθημα για αυτούς που μένουν πίσω, περισσότερο..

ήρθαν στιγμές που ήθελα να έχω τους γονείς μου, να τους πώ,
που είσαι πατέρα? ντράπηκα πατέρα, σε έχω ανάγκη μάνα, να είσασταν εδώ να χαρείτε μαζί μου,να λυπηθείτε, να με καμαρώσετε ή να με φτύσετε..

παρατηρήστε και κάτι άλλο που συμβαίνει..
κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για κάποιον που πέθανε το προηγούμενο λεπτό, ή τούτο που γράφω ή τούτο που διαβάζετε αυτές τις γραμμές..
κάθε δυτερόλεπτο πεθαίνει 1,79 άνθρωποι..

είναι πολύ προσωπική υπόθεση ο θάνατος,..
δεν ξέρω όταν έρθει η στιγμή μου αν θα ήθελα κάποιον στο πλάι μου..

το μόνο που θα ζητούσα είναι να πεθάνω με τιμή..

φιλικά, ευρύνοος.

Νηρηιδα
28-10-08, 19:37
Ευρυνοε πολυ ενδιαφεροντα τα οσα μολις διαβασα.Καποια δεν μπορω να τα κατανοησω γιατι οπως ειπες ο θανατος ειναι προσωπικη υποθεση και καποια τα καταλαβαινω απολυτα...
Θα φανω λιγο ανοητη αλλα εμενα ερχεται στο μυαλο μου η φραση του Γουντι Αλεν"Δεν με τρομαζει ο θανατος απλα δε θελω να ειμαι εκει οταν ερθει."

Κατα εναν περιεργο τροπο μαλλον δεν ειμαστε "εκει" οταν ερχεται.
Η αλη8εια ειναι πως αυτο που με τρομαζει στον θανατο ειναι η μοναξια του.Ο,τι κι αν υπαρχει μετα, το περασμα το βιωνουμε μονοι.Λενε πως ισως δεν ειμαστε μονοι, απο προσωπικη εμπειρια νομιζω οτι το πιστευω αυτο, ομως και παλι, ακομη κι αν ειναι διπλα σου ενας αγγελος οδηγος, ενας δικο σου που ειναι ηδη στην αλλη πλευρα, μια οντοτητα σαν φωτεινη ενεργεια, εισαι μονος,Γιατι σε αντι8εση με εκεινη δεν ξερεις που πας.
Επισης το χειροτερο για μενα στον θανατο ειναι η μοναξια που αφηνεις πισω. Εσυ οσο κι αν φοβηθεις, οσο μονος κι αν εισαι, ξερεις που εισαι,τι σου συμβαινεί.Αλλα ειναι ο πονος που εστω και αθελα σου προκαλεις σε οσους αφηνεις πισω.
Ειναι ανοητο αλλα πριν λιγο πε8ανε το ψαρακι που ειχα.Αν με στεναχωρει τοσο η απωλεια ενος πλασματος που απλα υπηρχε στον ιδιο χωρο μαζι μου...Ποσες ενοχες μπορει να σε γεμιζει ακομη και ο ιδιος σου ο θανατος;

Ευρυνοος
28-10-08, 19:58
Ευρυνοε πολυ ενδιαφεροντα τα οσα μολις διαβασα.Καποια δεν μπορω να τα κατανοησω γιατι οπως ειπες ο θανατος ειναι προσωπικη υποθεση και καποια τα καταλαβαινω απολυτα...
Θα φανω λιγο ανοητη αλλα εμενα ερχεται στο μυαλο μου η φραση του Γουντι Αλεν"Δεν με τρομαζει ο θανατος απλα δε θελω να ειμαι εκει οταν ερθει."

Κατα εναν περιεργο τροπο μαλλον δεν ειμαστε "εκει" οταν ερχεται.
Η αλη8εια ειναι πως αυτο που με τρομαζει στον θανατο ειναι η μοναξια του.Ο,τι κι αν υπαρχει μετα, το περασμα το βιωνουμε μονοι.Λενε πως ισως δεν ειμαστε μονοι, απο προσωπικη εμπειρια νομιζω οτι το πιστευω αυτο, ομως και παλι, ακομη κι αν ειναι διπλα σου ενας αγγελος οδηγος, ενας δικο σου που ειναι ηδη στην αλλη πλευρα, μια οντοτητα σαν φωτεινη ενεργεια, εισαι μονος,Γιατι σε αντι8εση με εκεινη δεν ξερεις που πας.
Επισης το χειροτερο για μενα στον θανατο ειναι η μοναξια που αφηνεις πισω. Εσυ οσο κι αν φοβηθεις, οσο μονος κι αν εισαι, ξερεις που εισαι,τι σου συμβαινεί.Αλλα ειναι ο πονος που εστω και αθελα σου προκαλεις σε οσους αφηνεις πισω.
Ειναι ανοητο αλλα πριν λιγο πε8ανε το ψαρακι που ειχα.Αν με στεναχωρει τοσο η απωλεια ενος πλασματος που απλα υπηρχε στον ιδιο χωρο μαζι μου...Ποσες ενοχες μπορει να σε γεμιζει ακομη και ο ιδιος σου ο θανατος;


προσωπική υπόθεση εννοώ, αφού το ταξίδι, είναι προσωπικό, μοναχικό..
ερχόμαστε, γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι..
αυτό είναι κανόνας..
ακόμη κι αν πεθάνουν ταυτόχρονα κάποιοι, ας πούμε σε ένα δυστύχημα, δεν πάνε παρέα..
το ταξίδι, είναι μιά μύηση.. δεν πρέπει να τρομάζει κανέναν..
και δεν πρέπει να γεμίζει ενοχές ασφαλώς για κάτι το οποίο δεν ορίζουμε οι ίδιοι..

ο φιλόσοφος πρέπει να αναζητά τον θάνατο, όχι όμως να τον προκαλεί..
λόγια κάποιου αρχαίου φιλοσόφου, που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο..

η αναζήτηση, που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μόδα και καραμέλα στο στόμα πολλών, αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να μας εκπαιδεύει..

εν τέλει αφου είμαστε ενέργεια, δηλαδή ας το παρουσιάσουμε σαν τον ηλεκτρισμό,
ας λάβουμε ως συσκευή το σώμα-ύλη μας..
όταν η συσκευή χαλάσει, η ενέργεια δεν χάνεται..
επιστρέφει στην αρχική πηγή (ενεργειακό χυλό) το ονομάζω εγώ..
περιστρέφεται, ώσπου να βρεί καινούρια συσκευή να ενεργοποιήσει..
πού θα βρίσκεται η νέα συσκευή, και σε ποιόν κόσμο θα υπάρχει, δεν γνωρίζω, όμως έτσι το βλέπω εγώ, με την φτωχή μου αντίληψη..

για το ψαράκι σου μην λυπάσαι.. πήρε τον γυρισμό του για την πηγή..

όπως και όλα τα πλάσματα..

έπαψα να λυπάμαι για αυτόν που ταξιδεύει πιά..
μόνο για αυτόν πού μένει, και νοσταλγεί, και νιώθει την απώλεια..

φιλικά, ευρύνοος.

agaliarep
29-10-08, 11:38
Αυτό που γράφεις για επιστροφή στην πηγή, είναι ακριβώς αυτό που δείχνει το Matrix στο δεύτερο μέρος. Υπήρξε μια επιστροφή στην πηγή, για να μπορέσει να πάει μπροστά…

Συγχωρήστε με αλλά πρέπει να μιλήσω για την ζωή.
Πως μπορούμε να περιγράψουμε τον Θάνατο όταν δεν μπορούμε να περιγράψουμε ασφαλώς την ζωή? Πες μου τι είναι η ζωή για να σου πω τι είναι ο θάνατος…
Απλά η απουσία της…

Νομίζω ότι θα έκανα απλούστερο αυτό που λέει ο Ευρύνοος «το μόνο που θα ζητούσα είναι να πεθάνω με τιμή…» και θα μπορούσα να το μεταποιήσω σε «το μόνο που ζητώ είναι να πεθάνω με αξιοπρέπεια…»

Το ταξίδι του θανάτου καθώς και η γέννηση είναι μοναχικό, αλλά αλήθεια, έτσι δεν είναι και η ίδια η ζωή? Μόνοι μας ζούμε, μόνοι μας αναπτυσσόμαστε, μόνοι μας αγαπάμε και εάν είμαστε τυχεροί υπάρχει και κάποιος άλλος που μας αγαπάει, που μοιραζόμαστε μια κοινή πορεία. Κοινή πορεία που μοιραζόμαστε… όχι που ζούμε μαζί. Ο καθένας ζει, βλέπει, ονειρεύεται, σκέφτεται διαφορετικά, ξεχωριστά. Ένα γεγονός, το ίδιο γεγονός, το ζει ο καθένας από την μεριά του, ο καθένας από την δική του οπτική γωνία, σκεπτόμενος διαφορετικά πράγματα. Η ζωή είναι ένα μοναχικό ταξίδι, που οι άλλοι περνούν, φεύγουν, έρχονται άλλοι. Αλλά ακόμα και ένα λεπτό να μείνεις στην σιωπή, όλοι οι άλλοι φεύγουν και μένεις με το μόνο που έχεις. Εσένα.

Πες μου τι είναι η ζωή, να σου πω τι είναι ο θάνατος. Η απουσία της…
Είναι περίεργο πως φοβόμαστε, το μοναδικό πράγμα που είναι σίγουρο ότι θα μας συμβεί.
Είχα έναν συγγενή, που έφυγε για ώρες και μετά μέσα σε ένα κρύο νεκροτομείο ξαναήρθε. Δεν ξέρω που ήταν όλες αυτές τις ώρες, δεν ξέρω τι είδε, άκουσε, ένοιωσε, αλλά ήταν εκεί, μπροστά μας και έζησε πολλά, πολλά χρόνια μέχρι να ξαναφύγει. Δεν θυμόταν κάτι, δεν είπε τουλάχιστον κάτι. Αλλά έζησε πιο καλά από πριν, πιο έντονα από πριν και σίγουρα, έπαψε να φοβάται…

Ευρυνοος
29-10-08, 12:57
ακριβώς αυτό είναι φίλε μου..
και η ζωή είναι η απουσία του θανάτου..
βέβαια είναι λογοπαίγνιο και πραγματικότητα μαζί..
όταν δεν υπάρχει εμπειρία κάποιας έννοιας-πραγματικότητας προσπαθούμε με λόγια να εξηγήσουμε το ΑΓΝΩΣΤΟ..

κάθε εγκέφαλος, έχει τα δικά του βιώματα, οπότε ζεί την δική του πραγματικότητα, άρα στον δικό του μικρόκοσμο, άρα μόνος.. ΠΑΝΤΑ

και όσο για αυτό που έγραψα, μην το απλοποιείς, γιατί είναι αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που έγραψα..

εν καιρώ ειρήνης, ναι, θα ήθελα με αξιοπρέπεια όπως λές..
άσχετα με το τί θα ήθελα εγώ, σε καιρό αναταραχών ;)

και οτι λες για τον συγγενή σου, τον καταλαβαίνω απόλυτα, γιατί όταν νιώσεις την ανάσα του θανάτου και γλυτώσεις, τότε εκτιμάς την κάθε μικρή στιγμούλα τούτης της ζωής, κάθε μυρωδιά, κάθε φιλί, κάθε ηλιοβασίλεμα, κάθε συναίσθημα, κάθε τί που σου χαρίζεται..

ευχαριστώ.

Εθνάρχης
12-12-08, 13:40
Εγώ τον σκέφτομε κάθε μέρα . Μάλιστα αυτό με εμποδίζει να κάνω σχέδια . Με εμποδίζει να ξαλαφρώσω . Ξέρω ότι ο κόσμος θα υπάρχει για δισσεκατομύρια χρόνια και εγώ θα ζω μόνο για άλλα 50 , ή και λιγότερα . Μπορεί και τώρα που γράφω αυτό το ποστ να πέσει ένα αεροπλάνο στο σπίτι μου και να γίνω κομμάτια . Δύο είναι οι καλύτεροι θάνατοι : 1 ) Στα 80 σου , 2 ) Ορμώντας από το χαράκωμα κρατώντας την σημαία και το ak-47 .

Σήμερα πέθανε ένας μακρινός θείος μου στα 71 . Στην ουσία στα 58 σταμάτησε η ζωή του . Είχε πάθει ένα βαρύ εγκεφαλικό και δεν είχε συνείδηση . Μόνο πρόσωπα θυμόταν . Κατουρούσε δημόσια , πήγαινε με τις πιτζάμες στα μαγαζιά , έβαλε φωτιά με το τσιγάρο στο κρεβάτι του . Τώρα με ένα εγκεφαλικό τελείωσε εντελώς .
Επίσης ένας φίλος του πατέρα μου έπαθε καρκίνο του πνεύμονος . 50-50 είναι οι πιθανότητες επιβίωσης . 52 χρονών .
Ο πατέρας μου , στα 50 που είναι τώρα , έπαθε ανακοπή και του βάλαν μπαλονάκι . Νιώθει ξένο σώμα μέσα του . Πόσο θα αντέξει ; Πέντε ; Δέκα χρόνια ; Δουλεύει και πολύ .
Ξέρω ότι κάποτε θα πεθάνουν όσοι ξέρω . Οι παπούδες μου , οι γιαγιάδες μου , οι γονείς μου . Ακόμη και φίλοι μου . Και κάποτε θα πεθάνω και εγώ . Αυτό με φοβίζει περισσότερο . Ναι . Θέλω να ζήσω την ζωή μου . Να περάσω τα 60 .Είμαι 20 ετών , δηλαδή το download βρίσκετε στο 30 % . Και μπορεί άνα πάσα στιγμή να κοπεί η σύνδεση . Αλλά και να μην γίνει αυτό , θα ολοκληρωθεί . Το σκέφτομε και πετάγομε στον αέρα . Γιατί γεννήθηκα ; Γιατί ; Γιατί μου δίνετε την γλύκα αφού θα μου την πάρετε ;


Δεν πιστεύω στα μεταφυσικά . Κρυπτοζωολογία και συνομωσίες ίσως . Η ψυχή , το εγώ , είναι ο εγκέφαλος όπως διαμορφώνετε . Στον θάνατο , ο εγκέφαλος παύει να λειτουργεί . Δεν πας πουθενά .

no slave
12-12-08, 14:22
Δεν πιστεύω στα μεταφυσικά . Κρυπτοζωολογία και συνομωσίες ίσως . Η ψυχή , το εγώ , είναι ο εγκέφαλος όπως διαμορφώνετε . Στον θάνατο , ο εγκέφαλος παύει να λειτουργεί . Δεν πας πουθενά

αυτη η σκεψη σου,ειναι που σε κανει να αγχωνεσαι και να πεταγεσαι στον αερα,οπως λες.

το τι υπαρχει και τι δεν υπαρχει δεν το γνωριζει κανενας.αυτος ομως που πιστευει οτι κατι υπαρχει,ειναι πιο αισιοδοξος απο εσενα,πιο ηρεμος και γεματος ελπιδα.στον χαμο καποιου,η στεναχωρια περιοριζεται στην απουσια του στην καθημερινοτητα.υπαρχει ομως η πεποιθηση οτι σε λιγα χρονια θα υπαρξει νεα και αιωνια συναντηση.

καλο θα ηταν να αρχισεις να ασχολεισαι με τα μεταφυσικα.αρχικα θα βρεις στοιχεια τα οποια θα σε τσιγκλισουν στο να αρχιζεις να τα πιστευεις και κατ επεκταση θα προσθεσεις λιγο μαγεια στην ξενερωτη πραγματικοτητα.ξερεις τωρα,ετσι οπως ηταν παλια,που πιστευαμε στον αγιο βασιλη και στους καλικατζαρους.αυτο κανει τα παιδακια ευτυχισμενα,η μαγεια.ο θανατος για εκεινα, ειναι ενα ταξιδι καπου εκει στα αστερια

Άρτεμις
13-12-08, 13:57
αυτη η σκεψη σου,ειναι που σε κανει να αγχωνεσαι και να πεταγεσαι στον αερα,οπως λες.

το τι υπαρχει και τι δεν υπαρχει δεν το γνωριζει κανενας.αυτος ομως που πιστευει οτι κατι υπαρχει,ειναι πιο αισιοδοξος απο εσενα,πιο ηρεμος και γεματος ελπιδα.στον χαμο καποιου,η στεναχωρια περιοριζεται στην απουσια του στην καθημερινοτητα.υπαρχει ομως η πεποιθηση οτι σε λιγα χρονια θα υπαρξει νεα και αιωνια συναντηση.


Η αγωνία, το άγχος και ο φόβος των ανθρώπων για τον θάνατο προέρχονται από την πλήρη άγνοιά τους για αυτόν. Είναι το άγνωστο του θανάτου που μας κάνει να τρομάζουμε και μόνο στην σκέψη ότι κάποτε θα φύγουμε από αυτή την ζωή.
Το ίδιο ήρεμος και γεμάτος ελπίδα με αυτόν που πιστεύει σε μια αιώνια μετά θάνατον ζωή είναι και εκείνος που πιστεύει στην μετενσάρκωση και την μετεμψύχωση, καθώς γνωρίζει ότι η ψυχή του θα "ζει" αιώνια σε έναν αέναο κύκλο ζωής και θανάτου.

Mallen
14-12-08, 16:29
Η αγωνία, το άγχος και ο φόβος των ανθρώπων για τον θάνατο προέρχονται από την πλήρη άγνοιά τους για αυτόν. Είναι το άγνωστο του θανάτου που μας κάνει να τρομάζουμε και μόνο στην σκέψη ότι κάποτε θα φύγουμε από αυτή την ζωή.
Το ίδιο ήρεμος και γεμάτος ελπίδα με αυτόν που πιστεύει σε μια αιώνια μετά θάνατον ζωή είναι και εκείνος που πιστεύει στην μετενσάρκωση και την μετεμψύχωση, καθώς γνωρίζει ότι η ψυχή του θα "ζει" αιώνια σε έναν αέναο κύκλο ζωής και θανάτου.

Συνεπώς, η όλη ουσία του παρόντος θρεντ μπορεί να συνοψιστεί στο εξής:"ο θάνατος είναι ο ατομικός και ξεχωριστός τρόπος αντιμετωπισής του"... :confused:

Indigocy
14-12-08, 19:47
Θανατος... Σαν λεξη ξερουμε τι σημαινει. Αλλα πραγματικα ξερουμε? Πως να ξερουμε αφου ειμαστε ακομα ζωντανοι? Το μονο σιγουρο ειναι πως καποτε θα μαθουμε. Γι'αυτο μη σκατε. Ζηστε οσο καλυτερα μπορειτε και ειναι εφικτο, παλεψτε για να ζησετε καλυτερα. Τιποτα δεν ειναι τυχαιο, και εμεις οι ιδιοι χαραζουμε την πορεια μας. Τοσο απλα. Ο θανατος ειναι οταν η "ζωη" τελειωνει. Το πνευμα/ψυχη/αστρικο σωμα - οπως θελετε πειτε το - ειναι που δεν πεθαινει ποτε.

WATCHER
10-02-09, 09:58
Γειά σου άγγελε . Αν πιστευεις σε πνευματα ή εχεις δει ποτε σου βρηκες την απάντηση σου. Όταν κάποιος νεκρός ; σου εμφανίζεται τι σημαίνει;. Υπάρχει και μετά φίλε .

ΕΛΙΣΑΙΟΣ
29-05-09, 12:14
Ο Θάνατος δεν είναι κάτι το επώδυνο. Δεν αλλάζει κάτι από την ηθική και νοητική φύση του ανθρώπου, απλά είναι από ένα κόσμο σε έναν άλλον και το μόνο που χάνουν οι άνθρωποι είναι το φυσικό τους σώμα.
Κατά το θάνατο λοιπόν επιστρέφουν στη Γη τα υλικά που είχαμε δανειστεί, ενώ η υπόλοιπη ύπαρξη μένει αμετάβλητη.
Έτσι εισέρχεστε στο αστρικό πεδίο, εκτός από τους εξελιγμένους πνευματικά ανθρώπους που διέρχονται αυτό το πεδίο με όραμα ή όνειρο φθάνοντας στα ανώτερα πεδία, ανάλογα το βαθμό εξέλιξής τους.
Η οντότητα στο αστρικό παραμένει τον περισσότερο χρόνο της μεταθανάτιας εμπειρίας της.
Συνεχίζει να διατηρεί τα αισθητήρια όργανά της. Βλέπει τις φιλοδοξίες της, τις προσπάθειές της, τις αποτυχίες της, τις έχθρες, τα μίση και τις αγάπες της. Σαν Πανόραμα ξετυλίγεται μπροστά της ολόκληρη η ζωή της.
Η αποχώρηση του ανθρώπου από το διπλό αιθερικό έχει σαν αποτέλεσμα, και την αποχώρηση της ψυχής του που ξαναγυρίζει στην Ουράνια Ζωή.
Το αστρικό σώμα του ανθρώπου, τότε, μετασχηματίζεται σε ένα σύνολο επτά στρωμάτων, όπου το ένα είναι πάνω στο άλλο. Εκεί ο άνθρωπος μένει φυλακισμένος μέχρι να διαλυθούν και να λυτρωθεί.
Αν λοιπόν το άτομο έχει αναπτύξει πνευματική ζωή και έχει πατάξει τα πάθη του, θα περάσει τον αστρικό κόσμο συνειδητά ή σε όραμα και θα παραμείνει λίγο, ανάλογα με το βαθμό της εξέλιξής του.
Αν πρόκειται για ένα παιδί, θα προστατευτεί και θα κοιμηθεί ειρηνικά, μέχρι τον καιρό που ήταν να τελειώσει κανονικά με φυσική ζωή.
Αν ο άνθρωπος δεν έχει παρατήσει τα γήινα, εξακολουθεί να είναι βυθισμένος στα συμφέροντά του, και να νιώθει πως κάποιος τον σπρώχνει να βάλει τα δυνατά του για να επηρεάσει τις υποθέσεις του. Είναι δεμένος στα πάθη του, στερούμενος όμως των οργάνων της ενέργειας.
Κανείς δεν μπορεί να κρύψει εδώ τις ακάθαρτες σκέψεις και την κτηνωδία του. Σε κάθε πράξη σημαντικό ρόλο παίζει η συμμετοχή και η επιθυμία. Αλλά ας εξετάσουμε τις υποδ/σεις του χώρου:
πρώτη: Εδώ βρίσκονται όλα τα σκουπίδια της γης. Οι μορφές αυτών συχνά επισκέπτονται την γη με σκοπό να αποτελειώσουν τα μίση τους, τα πάθη τους και την ακόρεστη εκδίκησή τους.
Επισκέπτονται χώρους χαμηλής κραδασμικότητας και καταλαμβάνουν σώματα ανθρώπων, σπρώχνοντάς τους στην ακολασία και την τρέλα.
Δεύτερη: Η ύλη εδώ είναι η ίδια των υλικών αντικειμένων των περισσοτέρων ανθρώπων. Το μεγαλύτερο μέρος των ψυχών εδώ είναι με ξυπνημένη συνείδηση. Πολλές μακραίνουν την παραμονή τους από επιθυμία να επικοινωνήσουν με τη γη για τα γήινα συμφέροντά τους.
Η τρίτη και η τέταρτη υποδιαίρεση είναι περίπου τα αιθερικά της δεύτερης.
Η πέμπτη υποδιαίρεση είναι ξάστερη και ακτινοβόλα, αυτό το πεδίο είναι το καθαρά αιθερικό. Από εδώ τα πνεύματα οδηγοί αρκετών μέντιουμ, ικανοποιούν την προσωπική τους ευαρέσκεια και φιλοδοξία.
Το έκτο πεδίο μοιάζει με το πέμπτο, μόνο που εδώ οι ψυχές είναι πιο εξελιγμένες και βρίσκονται στο τέλος της φθοράς του τελευταίου περιτυλίγματος της ψυχής τους.
Το έβδομο και τελευταίο επίπεδο περιτυλίγματος κατοικούν ψυχές διανοούμενων, επιστημόνων, παραμένουν εδώ μεγάλο χρονικό διάστημα σε τεράστιες βιβλιοθήκες γοητευμένοι από τον πλούτο των γνώσεων που αποκτούν.
Από αυτές τις ψυχές, αργά ή γρήγορα σπάει το τσόφλι και η ψυχή ελευθερώνεται, χάνει για λίγο τη συνείδηση του περίγυρου και στη συνέχεια ξυπνάει στον ουράνιο κόσμο, που είναι και η αληθινή φύση της.
Η πνευματική εικόνα μας είναι διαμορφωμένη στα επίπεδα αυτά μετά την ενέργεια που συγκεντρώσαμε από την προσφορά μας σε όλη την διαδρομή των διαδοχικών γεννήσεών μας.
Η εικόνα μας αυτή έχει χρώματα, ήχους και κραδασμούς που συντονίζουν την εμφάνισή μας στην Καρμική Επιτροπή για να πάρουμε το φάκελο οδηγιών για την κάθοδό μας στη Γη.
Αυτή η προσφορά μας θα εξελίξει τον ίδιο τον άνθρωπο και θα τον οδηγήσει στους πνευματικούς κόσμους.
Έτσι, καλούμεθα εδώ στη Γη να αυξήσουμε τα χρώματά μας και την κραδασμικότητά μας με τα έργα και τις πράξεις μας.
Για τούτα και μόνο για τούτα, θα λογοδοτήσει ο κάθε άνθρωπος ενώπιον της Καρμικής Επιτροπής μετά την αποβολή του σαρκικού φορέα του.
Αν δηλαδή και κατά πόσο προσέφερε η Οντότητα στην εξυπηρέτηση της παγκόσμιας Ζωής και στον Εαυτό της.
Ο έλεγχος του αισθηματικού κόσμου είναι η αιτία των αλλεπάλληλων ενσωματώσεων στη Γη. Εκεί ξεπλένονται οι Καρμικές Ευθύνες και είναι η μεγαλύτερη μύηση της εξελισσόμενης ανθρώπινης Θεϊκής Οντότητας.
Πέρα απ' όλα αυτά εκείνο που θα ήθελα να τονίσω είναι ότι οι νεκρώσιμες τελετές θα πρέπει να διέπονται από μορφές σκέψεων ειρήνης, αγάπης, με ευχές για συντόμευση της διαδικασίας στον αστρικό χώρο και την διάλυση των περιτυλιγμάτων, που κρατούν την ψυχή φυλακισμένη για αιώνες. Γι' αυτό όταν οι ψυχές αναπαύονται, τα αγαπημένα πρόσωπα αυτών προσφέρουν κακή υπηρεσία, με τη μεγάλη λύπη τους.
Διότι οι σκεπτομορφές που εκπέμπονται από τους αγαπημένους τους διαταράσσουν την ειρήνη της ψυχής, εξαναγκάζοντάς την με βίαιο τρόπο, να επιστρέψει στη Γη, αντί να απομακρύνεται, η ψυχή απολυτρωμένη.
Η καθ' εαυτή φύση της ψυχής είναι η "Εγώ Ειμί Παρουσία" που ο Θεός προίκισε τον άνθρωπο όταν κατέβηκε στον υλικό κόσμο.
Ο άνθρωπος με τις συνεχείς διαβιώσεις του στη Γη, προσπαθεί να έρθει σε επαφή με την "Εγώ Ειμί", ώστε να βρει το δρόμο της Επιστροφής στον Οίκο του Πατέρα.
Σημαντικό είναι να γνωρίζεις ότι ο καθημερινός διαλογισμός φέρνει την δεξιότητα στον μηχανισμό εξαπολύσεως των δυνάμεων και η μαγνήτισή τους που παίζουν κυρίαρχο ρόλο, αλλά και η σταθερή επικοινωνία με την "Εγώ Ειμί Παρουσία". Η εξάσκηση δηλαδή φέρνει την τελειότητα.
Η εξιλέωση των καρμικών ευθυνών και η κυριαρχία στον Κατώτερο Εαυτό είναι οι βασικές προϋποθέσεις για την Ανάληψη.
Αυτό μην το ξεχνάς ποτέ, η Ανάληψη είναι η υπέρτατη προσπάθεια του ανθρώπου να εισέλθει στις ανώτερες σφαίρες, η δε ψυχή απολύεται των επίγειων δεσμών και των κυκλικών επαναγεννήσεων.
Ο μοναδικός σκοπός του Ιησού Χριστού ήταν να διδαχτεί ο κόσμος την Ανάληψη. Βέβαια δεν μπορεί να είναι εύκολη η Ανάληψη για τον καθημερινό άνθρωπο, αν και ο ίδιος ο Ιησούς δίδασκε ότι δύνασθε να κάνετε έργα σαν τα δικά μου και ακόμη μεγαλύτερα.

Trithemius
29-05-09, 20:29
Μπορείς να μας αναφέρεις τις πηγές όλων όσων παραθέτεις; Μερικές θέσεις χρήζουν μεγαλύτερης ανάλυσης, ενώ άλλες αρνούμαι να τις αποδεχτώ...

koni
29-05-09, 21:46
καλλησπέρα σε όλους,καθώς είμαι νέο μέλος..........
αγαπητοι......νομίζω οτι όταν φοβόμαστε κατι.......όπως το θάνατο για παράδειγμα, ουσιαστικά χάνουμε ένα μέρος του εαυτού μας.......
φοβάσαι,έτσι αρνείσαι κάτι......όταν αρνείσαι, χάνεισ μια πολύτιμη ευκαιρία να ζήσεις κάτι μοναδικό..........ασε τον εαυτό σου ελεύθερο να ζησει..........
όσο για το θανατο........δεν είναι ο ίδιοσ ο θάνατος που φοβόμαστε αλλά το άγνωστο...........γιατί να φοβάσαι λοιπόν κάτι που μπορεί και να είναι καλό; κανείσ δεν γύρισε να μασ πει οτι εκεί που πήγε πέρασε άσχημα.........άρα υπάρχει παντα περίπτωση το μετά να είναι κατι καλό...ή τουλάχιστον ενδιαφέρον..........
αυτές ειναι οι δικές μου απόψεις..............ελπίζω να βοήθησα...........

Miltos01
30-05-09, 17:16
Όσο ΛΙΓΟΤΕΡΟ (ποιοτικά) ζούμε τόσο ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ φοβούμαστε το Θάνατο...

BlackPanos
06-10-09, 16:00
Καλησπέρα!
Είναι γεγονός ότι ο θάνατος είναι κάτι που βασάνιζε και θα βασανίζει την σκέψη του ανθρώπου. Ο φόβος που κυριεύει τον περισσότερο κόσμο, προκαλείτε γιατί δεν γνωρίζουμε τι υπάρχει μετά την ζωή. Μπορεί οι θρησκείες να λένε ότι η μεταθανάτια ζωή είναι πολύ καλύτερη αλλά ο άνθρωπος φοβάται γιατί κανείς δεν του έχει πει σίγουρα τι υπάρχει μετά, θα πονέσει ο θάνατος, θα μπορώ να θυμάμαι την ζωή που έκανα, τα αγαπημένα μου πρόσωπα; …
Εγώ προσωπικά δεν φοβάμαι τον θάνατο (ή μάλλον δεν τον σκέφτομαι). Ζω την στιγμή σαν να ήταν η τελευταία μου. Κάνω σχέδια για το μέλλον μου, προσπαθώ να πραγματοποιήσω τους στόχους που έχω θέσει στην ζωή μου και διώχνω από το μυαλό μου το ότι κάποια μέρα όλοι θα φύγουμε από αυτόν τον σκληρό κόσμο!
Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί «παύουν» κάποτε να λειτουργούν. Είναι η φύση που το έχει κάνει να γίνετε έτσι. Η φύση έμαθα στο δημοτικό ότι έχει προνοήσει για τα πάντα, άρα θα έχει προνοήσει και για μετά το τέλος της ζωής. Δεν θέλω να πιστεύω ότι μετά τον θάνατο υπάρχει το αιώνιο σκοτάδι. Πιστεύω ότι απλά πεθαίνει το σώμα μας αλλά όχι ό εαυτός μας (ψυχή) .
Ο θάνατος όπως προανέφερα είναι κάτι το αναπόφευκτο. Είναι σίγουρο ότι κάποτε θα μπούμε στο χώμα θα μας λυθούν όλες οι απορίες και θα γελάμε με όλους αυτούς που θα γράφουν στο metafysiko οτι φοβούνται τον θάνατο. :)

Φιλικά BlackPanos

ευαγγελια
30-03-10, 22:14
ναι ισως να φαινεται απαισιο οτι απο τη στιγμη που γεννιομαστε να ειναι σιγουρο πως θα πεθανουμε ακομα και στα επομενα πεντε λεπτα!οπως ακομα πιο απαισιο ειναι να ξερουμε πως δεν μπορουμε να το αλλαξουμε αυτο!πριν ομως ερθει ο θανατος(οποια στιγμη και αν ερθει)υπαρχει κατι που το λενε ζωη και η οποια σου δινει την δυνατοτητα αναλογα με τισ επιλογες σου κυριως, να ζεις στιγμες που σου προκαλουν τετοια συναισθηματα πουσε κανουν να χαιρεσαι που γενηθηκες και οχι να νιωθεις λαθος ολη σου τη ζωη επειδη ξερεις πως θα πεθανεις!κανε την ζωη σου να εχει αξια και να χαιρεσαι που σου δοθηκε η ευκαιρια να ζησεις ακομα και αν καποια στιγμη πεθαινεις...αλλωστε επειδη ακριβως η ζωη ειναι μικρη ειναι και πολιτυμη και πρεπει να τη ζησεις ωστε οταν θα φτανει το τελος να κοιτας πισω και να χαμογελας!φαντασου να μην υπειρχες ποτε και να μαν ζουσες ολες αυτες τις στιγμες που τωρα τις σκεφτεσαι και χαμογελας!να μη ζουσες τον ερωτα την αγαπη την φιλια....και αφου τον θανατο δεν μπορουμε να τον αποφυγουμε ασ τον αποδεχτουμε και που ξερετε μπορει να κρυβει μια ευχαριστη εκπληξη απο πισω!:)

paula
12-09-13, 16:21
Φίλε μου 5ε άγγελε να ξέρεις πως έχεις την αμέριστη κατανόηση και συμπαράσταση και τη δική μου και των περισσότερων παιδιών σ'αυτό το φόρουμ.Μόνο όποιος ζήσει μια τέτοια κατάσταση μπορεί να καταλάβει,από την πρώτη φορά που θα σου κάνει την επίσκεψη του ο θάνατος,η ζωή σου αλλάζει μια και καλή,ο ουρανός πλέον έχει άλλο χρώμα...Αυτός είναι και για μένα ο ένας και μοναδικός λόγος που ασχολούμε με το μεταφυσικό,η ελπίδα δηλαδή να μπορέσω κάποια μέρα να έχω επαφή με την άλλη μεριά.Γιατί ακόμα δεν έχω χάσει την ελπίδα μου.Δεν με ενδιαφέρει να υπάρχει παράδεισος και τα σχετικά,αρκεί κάποια στιγμή να ξαναβρω αυτούς που έχω χάσει,ακόμα και στην κόλαση.Αν δεν είχα την παραμικρή ελπίδα δεν θα είχε και νόημα η ζωή.Γι'αυτό σου ελπίζω και για σένα να μην χάσεις την ελπίδα ποτέ...

θα συμφωνησω απολυτα μαζι σου!!!

Brain games!
19-10-13, 22:26
Ένα πολύ μεγάλο λάθος που κάνετε οι περισσότεροι που αναφέρεται τέτοιου είδους ερωτήματα,είναι ότι συνδέεται τον θάνατο με κάτι το κακό!Έχει μείνει στην αντίληψη του ανθρώπου ότι ο θάνατος είναι κάτι το μειονεκτικό,το σκοτάδι,το άδικο τέλος!Πόσο μεγάλο λάθος...

Εγώ δεν φοβάμαι καθόλου τον θάνατο και ούτε και κάποια ανύσηχη ιδέα για το πως θα είναι η ημέρα που θα έρθει-αν θα είναι αύριο μεθαύριο ή σε πενήντα χρόνια ή το πως θα πεθάνω!Στο κάτω κάτω,ας μην γινόμαστε παρανοηκοί,αφού το ξέρουμε ότι ο θάνατος θα έρθει που θα έρθει,γιατί να καθόμαστε να απελπιζόμαστε με το πως θα είναι μετά απο αυτόν και το θα υπάρχει "συνέχεια" και ύπαρξη ψυχής κλπ κλπ;

Εμείς καλά καλά δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε ούτε το τι είναι ζωή και το <<γιατί ζούμε?>>,γιατί καθόμαστε και τρελαινόμαστε με κάτι ακόμα πιο μυστηριώδες και σίγουρα αδύνατον να εξηγήσουμε,τον θάνατο;

Κατά την γνώμη μου,είμαστε πολύ τυχεροί που υπάρχει θάνατος και μετά απο κάποια ηλικία πεθαίνουμε...Για φανταστείται δηλαδή,να ζούσαμε σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι να ζούσαν αιώνια!1ον)Τι την θέλετε την αιώνια ζωή;Θεωρώ ότι μόνον σε πολύ μεγάλα μυαλά και προσωπικότητες της ιστορίας(Αινστάιν,Μέγας Αλέξανδρος κλπ)άξιζε μια "παράταση" απο τον θάνατο και 2ον)θα είχαμε κατακλύσει ολόκληρον τον πλανήτη απο τον υπερπληθωρισμό(ήδη σε καλό δρόμο είμαστε)...

Δεν φοβάμαι την ημέρα που θα πάψω να σκέφτομαι και να αισθάνομαι,στο κάτω κάτω σκεφτήται το ακόλουθο <καλύτερα να έχεις έναν ανώδυνο θάνατο παρά μια επώδυνη ζωή>>!Θεωρώ ότι ο θάνατος είναι η αιτία που αγαπάμε την ζωή,μια παράμετρος που μας ωθεί να πασχίζουμε στην ζωή μας(για φανταστήται πόσο "φτωχή" θα έμοιαζε μια ζωή δίχως τέλος)!

Εγώ είμαι μεταξύ δύο επικρατούμενων απόψεων σχετικά με τον θάνατο!Κατά την μιά άποψη-η μόνη επιστημονική που υπάρχει-ο θάνατος είναι το βιολογικό τέλος απο τον οποίον δεν δημιουργήται ξανά ζωή!Δηλαδή ζούμε μόνο μια φορά και απο εκεί και πέρα δεν υπάρχει συνέχεια!Κατά την άλλην εκδοχή,ίσως όταν ένας οργανισμός πεθαίνει,να επανέρχεται στον κόσμο,έχοντας κάποια άλλη μορφή...Ναι μεν,η μετενσάρκωση δεν είναι διόλου επιστημονικό θέμα,αλλά σχετικά με το θέμα του θανάτου είναι πιο αισιόδοξο μπορούμε να σκεφτούμε...


ΥΓ:Παρεπιμπτόντως για αυτούς που ακόμη φοβούνται τον θάνατο και πονοκεφαλιάζουν άδικα για την τελευταία τους ημέρα,σκεφτήται την αλματώδη πρόοδο της μοριακής βιολογίας!Μόλις πριν λίγα χρόνια αποδείχτηκε ότι η αιτία που γερνάμε και τελικά πεθαίνουμε είναι η μείωση του μήκους του τελομερούς(δομή νουκλεοπρωτείνης)στα άκρα των χρωμμοσωμάτων μας και ότι αν μπορούμε να αυξήσουμε το μήκος αυτού θα μπορούσαμε να μείνουμε στάσιμοι στην ηλικία μας...Η αιτία του θανάτου και(θεωρητικά)ο τρόπος αποφυγής του δεν είναι πιά ανεξήγητα,τώρα όσον αφορά το τι επακολουθεί απο εκεί και πέρα,θεωρώ ότι είναι σαν να καθόμαστε να αναλύουμε το τι υπάρχει στα βάθη της θάλασσας,δίχως να βρεθούμε πρώτα σε αυτά!Τουναντίον,μόνον οι νεκροί "ξέρουν" το τι επακολουθεί μετά τον θάνατο...Μια "ευθεία" ή ένας "κύκλος"...