PDA

Επιστροφή στο Forum : Βία και άνθρωπος στον 21ο αιώνα


beetlejuice
01-04-07, 14:50
Βρισκομαστε στον 21ο αιωνα. Χιλιαδες χρονια αφοτου ο ανθρωπος κυνηγουσε με τα τοξα τη λεια του και την εσερνε στις σπηλιες, εκατονταδες χρονια μετα τις σταυροφοριες και το μεσαιωνα.

Μελετωντας το φαινομενο της βιας και του ανθρωπινου πονου στο διαβα των αιωνων οι συγχρονοι αναλυτες υποστηριζουν πως ο συγχρονος homo sapiens αποτελει ενα πληρως εκπολιτισμενο ον. Η τεχνολογια και η επιστημη εχουν προοδευσει τοσο πολυ, η ιστορια πλεον καταγραφεται, ειμαστε ετοιμοι και εχουμε τα μεσα να αποκαλυψουμε ολες τις λυσεις σε καθε αινιγμα του συμπαντος... Με λιγα λογια, εχουμε ξεχασει τι θα πει βια, συνενοουμαστε μεσω του διαλογου ηρεμα κι ωραια.

Καποτε ο Ρον Χαμπαρντ ειχε πει πως "σε μια κοινωνια απολυτης ειρηνης, η πτωση μιας καρφιτσας θα ισοδυναμουσε με εκρηξη πυρηνικης βομβας". Τα λογια του δε φαινεται να απεχουν πολυ απο την "προδιαγεγραμμενη" πραγματικοτητα μας. Το πιο χαρακτηριστικο παραδειγμα ειναι η εκφραση "ακραιο καιρικο φαινομενο" που εχει υιοθετηθει εδω και μερικα χρονια απο τα ΜΜΕ, στην προσπαθεια τους να περιγραψουν ουτε λιγο ουτε πολυ μια ξαφνικη μπορα πανω απο τον αττικο ουρανο.

Μας λενε οτι τα βιαια ενστικτα των ανθρωπων του μεσαιωνα με εκεινα τα απιστευτα βασανιστηρια (ας βρει οποιος εχει χρονο μια φωτογραφια με τις κακουχιες που περνουσαν εκεινοι οι ανθρωποι) εχουν παρελθει ανεπιστρεπτι. Κι ομως εγω βλεπω μικρα παιδια να παθιαζονται με το χειριστηριο στο χερι προσπαθωντας να πετσοκοψουν τον αντιπαλο παικτη. Βλεπω πως σταματα ξαφνικα η κυκλοφορια στις λεωφορους οταν ολοι συνωστιζονται για να δουν τα αιματα και τα εντοσθια του νεκρου μοτοσυκλετιστη, βλεπω τη βια που ξεσπα καθε τοσο στα γηπεδα, καθως επισης και την ανοδο των ονομαζομενων "extreme sports" που ανεβαζουν την αδρεναλινη στα υψη και μας κανουν να "ξεφευγουμε απο την καθημερινοτητα και τη ρουτινα".

Ολα τα παραπανω δεν αντανακλουν κατι το διαφορετικο. Προκειται για την εξωτερικευση των ιδιων ανθρωπινων βιαιων ενστικτων που συνεχιζουν να εκδηλωνονται αιωνες τωρα, εστω και κατω απο την ομπρελα του καθωσπρεπισμου και του υψηλου πολιτισμου μας...

agaliarep
02-04-07, 09:06
"Μια ζωή προσπαθούσε απλά να επιβιώσει. Απλά να καταφέρει να βγάλει τα προς το ζην για να ζήσει αξιοπρεπώς. Και ξαφνικά, μια μέρα, κάϊκε. Μια μέρα κάποιος βρέθηκε και το αφαίρεσε ότι πιο πολύτιμο υπάρχει, την ίδια του την ζωή. Ο λόγος για τον αστυνομικό στην Ιταλία.
Ζούσε μια ζωή μέσα στην ανέχεια, μια ζωή με διαφορετικές αντιλήψεις, προκαταλήψεις, μια ζωή που την χαιρόταν όπως μπορούσε, επειδή κάποιοι αποφάσισαν μια μέρα ότι η χώρα του αποτελεί κίνδυνο. Ώσπου μια μέρα, μια βόμβα τον έκοψε στα δύο. Ο λόγος για έναν νεαρό Ιρακινό που έχασε την ζωή του επίπεδη κάποιοι παίζουν ένα παιχνίδι δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ήταν μια κοπέλα που μεγάλωσε στην Ελλάδα, είχε όλη την ζωή της μπροστά και έχει όλη την ζωή μπροστά, απλά δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια, επειδή κάποιος αποφάσισε να της πετάξει οξύ στο πρόσωπο, αφαιρόντας της όχι μόνο αυτό που βλέπανε οι γύρω της σε αυτήν, αλλά ένα κομμάτι του εαυτού της που όχι κατά πάσα πιθανότητα, όχι μόνο πληγώθηκε, αλλά πέθανε εκείνο το βράδι.

Ο συνδετικός κρίκος σε όλα αυτά και σε πάρα πολλά άλλα, η βία.
Υπάρχουν πάρα πολλά είδη βίας και τα περισσότερα από αυτά τα δέχονται δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την γη. Από την σωματική, μέχρι την ψυχολογική βία, όλος ο κόσμος γίνεται πομπός αλλά και αποδέχτης αυτής κάθε μέρα, κάθε λεπτό. Πολύ βία, τόση που νομίζεις ότι τίποτα άλλο δεν υπάρχει πια εκεί έξω, αλλά και εδώ μέσα στο μυαλό μας, εκτός από την βία. Βία που την ασκούμε αλλά και την δεχόμαστε.
Η ίδια η γέννηση εκ του μηδενός ή όπως αλλιώς το λέει ο καθένας, άρχισε με ένα βίαιο τρόπο. Μια μεγάλη και βίαιη έκρηξη. Είμαστε αποτέλεσμα μιας μεγάλης βίαιης πράξης που έγινε πριν ακόμα υπάρξει οτιδήποτε. Είμαστε τα παιδιά της βίας και με αυτή πορευόμαστε σε όλη μας την ζωή. Τα παιδιά της βίας.
Όλο το σύμπαν είναι μια ατελείωτη βίαιη σκηνή, αστέρια γεννιονται και πεθαίνουν, καταπίνονται αργοπεθαίνοντας από μαύρες τρύπες, μετεωρίτες προκαλούν εκρήξεις, όλο το σύμπαν είναι μια αγωνιώδη πράξη βίας αλλά και εξέλιξης. Και κάπου μέσα σε όλη αυτή ην βία, όπου εμείς την αποκαλούμε βία, εμείς της δώσαμε ορισμό και την προσδιορίσαμε, υπάρχει η γη. Η μικρή γη, όπου κατά λάθος επιβιώνει και πάνω σε αυτή κάτι πλάσματα περίεργα. Κάτι πλάσματα που αποκαλούν τους εαυτούς τους ανθρώπους. Και αυτοί οι άνθρωποι έχουν σαν φυσικό περιβάλλον από την εμφανιση τους μέχρι τώρα, την βία. Θα μπορούσα να πω, ότι η ζωή η ίδια είναι μια τεράστια πράξη βίας. Τα ζώα με βίαιο τρόπο αφαιρούν το ένα την ζωή του άλλου για να επιβιώσουν, με βίαιο τρόπο ένα δέντρο σκίζει το έδαφος για να βγει στον ήλιο, με βίαιο τρόπο γίνονται όλα. Όλα, απλά δεν μας απασχολούν γιατί πολύ απλά δεν είμαστε έδαφος για να μας απασχολεί, αλλά είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μια βία που ασκείτε πάνω σε κάτι άλλο, απλά και μόνο για να επιβιώσει. Όλα, ακόμα και τα χρυσόψαρα είναι βίαια απέναντι σε κάτι. Σε κάτι, που βίαια το χρησιμοποιεί για το πιο βασικό πράγμα, την επιβίωση.
Επιβίωση… αυτή είναι η μαγική λέξη και απάντηση στην βία. Επιβίωση.
Είναι όμως αυτή η βία του ανθρώπου θέμα επιβίωσης; Είναι όλη αυτή η βία που ασκούμε κάθε μέρα, θέμα επιβίωσης; Επιβίωσης από τι; Επιβίωσης από τους υπολοίπους; Επιβίωση από εμάς τους ίδιους; Από την αλλοτρίωση; Από την βία των άλλων; Υπάρχει πραγματικά τέλος σε όλη αυτή την βία ή απλά κρυβόμαστε πίσω από τα ιδεολογικά μας παραμύθια, για να πούμε ότι μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς βία; Γιατί πάντα σε όλα τα μέρη του κόσμου, ανεξαρτήτως θρησκείας, κουλτούρας, πολιτισμού, εξέλιξης, υπάρχει βία; Μήπως απλά σαν παιδιά της βίας, απλά έχουμε ένα κομμάτι από αυτή και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς αυτή; Μήπως απλά η βία είναι ένα απαραίτητο συστατικό, για να μπορέσουμε να πούμε ότι υπάρχουμε; Τελικά την βία, την επιλέγουμε; Την γεννάμε; Ή μας γεννάει αυτή; Θα ήμασταν παράταιροι στο σύμπαν ή ακόμα στο περιβάλλον μας, εάν δεν την είχαμε; Και που είναι τα όρια αυτής της βίας; Είμαστε το μόνο είδος στον κόσμο μαζί με τα δελφίνια, που κάνουν σεξ για την ευχαρίστηση και όχι για την αναπαραγωγή. Και όμως είμαστε το μόνο είδος που απλά ασκεί βία, γιατί απλά μπορεί, γιατί απλά πολλές φορές βρίσκει ευχαρίστηση σε αυτό και είμαστε το μόνο είδος που ασκούμε τόση βία, χωρίς πάντα να υπάρχει η δικαιολογία της επιβίωσης. Βία για την βία. Βία στην βία. Και το παιχνίδι συνεχίζεται. Και το παιχνίδι αν και πάντα μοιάζει ότι έχει βγει από τον έλεγχο, πάντα υπάρχει ένα ακόμα κατώτερο σημείο να πάει. Πάντα υπάρχει ένας νέος τρόπος να βιοπραγίσεις πάνω σε κάποιον. Και το παιχνίδι μοιάζει να μην ελέγχεται από κανέναν. Ένα παιχνίδι βίας, που μοιάζει να είναι ένα με εμάς. Μήπως τελικά δεν μπορούμε να βγούμε από αυτή την βία και απλά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, ότι μπορούμε; Μήπως τελικά η βία είναι ένα από τα συστατικά μας; Μήπως τελικά η βία είναι ο μόνος δρόμος που είμαστε άξιοι, ικανοί να βιώσουμε; Μήπως είναι η μόνη επιλογή μας; Πως μπορεί να είναι η μόνη επιλογή μας και να διεκδικούμε ότι μπορεί να είμαστε παιδιά κάποιου ανώτερου όντος; Και εάν ναι, τότε σημαίνει ότι αυτό το ανώτερο ον είναι βίαιο;
Λίγες σκέψεις και ερωτήματα που δεν νομίζω ότι μπορώ να πάρω πειστικές απαντήσεις. Ή τουλάχιστον δεν μπορώ να δώσω εγώ τέτοιες απαντήσεις. Αλλά καλό θα είαι να τελειώσω εδώ και να σκεφτώ όλη την βία που έχω προσφέρει εγώ στους γύρω μου. Ίσως καταφέρω να γίνω καλύτερος, εάν αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι.

Η βία, είναι κομμάτι μου και μάλιστα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι μου, που νομίζω ότι το αποδέχομαι. Προσπαθώ να την χαλιναγωγήσω, προσπαθώ να της επιβληθώ, με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και εάν είναι η ίδια.
Η βία, είναι ένα μεγάλο κομμάτι μου που όσο και εάν την αποδέχομαι, νοιώθω ότι δεν είναι αρκετό.
Η βία που είναι μέσα μου, με τρομάζει και ακόμα δεν έχω βρει πειστικές απαντήσεις γιατί υπάρχει, απλά με τρομάζει ότι κάποια μέρα μπορεί να ξεσπάσει. Και μακάρι αν γίνει ποτέ αυτό να μην είμαι μπροστά. Μακάρι να μπορούσα να γίνω, γκουρού και να την καταλαγιάσω. Μακάρι να μπορούσα να πω ότι θα τα καταφέρω.
Τρομάζω με την βία, γιατί έχω τόση. Τόση που φτάνει για πολλές ζωές ακόμη.
Είναι μια βία που δεν φαίνεται, μια βία που ασκώ σε κάποιον που δύσκολα μιλάει, σε κάποιον που δύσκολα μπορεί να με αντιμετωπίσει, στον ίδιο μου τον εαυτό.
Είμαι παιδί της βίας και δεν ξέρω εάν μπορώ να την αποβάλω. Βία, στην βία και όλοι εσείς που τα λόγια μου κάνετε μπροσούρες… βία με βία, στην βία και συνεχίζω να λέω ότι υπάρχω, προσπαθώντας.
Ελπίζω να μην ξεσπάσει, εάν γίνει ποτέ όμως θα ήθελα να μην είμαι εκεί…"

February 5, 2007 απο το mantri (http://tsopanis.wordpress.com/)

Βλάχος Χρήστος
03-04-07, 19:25
Κάποτε έσφαζαν με το τσεκούρι τώρα σφάζουν με το ΄΄γάντι΄΄ !έχει βγει κ στα βιβλιοπωλεία η στρατηγική της βίας ! τρέξτε να το πάρετε! Είναι αλήθεια δυστυχώς ότι η βία στις μέρες μας είναι μεγάλη αλλά είναι κ αλήθεια ότι έχει αλλάξει κ μορφή! είναι πιο ύπουλη από τα παλιά τα χρόνια! Σήμερα χρειάζονται δυο ειδών άνθρωποι για αυτό το είδος της βίας που βιώνουμε! τα όργανα όπου είναι άνθρωποι χωρίς προσωπικότητα όπου έχουν αποβλακωθεί κ πιστεύουν ότι με τη βία αυτόεπιβεβαιώνονται κ δεν έχουν φυσικά καμία επίγνωση του τι ακριβώς πράττουν ! κ το δεύτερο είδος είναι αυτό που στην ουσία κυβερνά! Τον νοιάζει μόνο η θέση του κ η επίτευξη των στόχων του με οποιοδήποτε μέσο ή κόστος ,άνθρωποι χωρίς συνείδηση που δεν διαφέρουν σε τίποτα π.χ. με τον Χίτλερ, με αυτούς που έδωσαν την εντολή για το Χιροσίμα κ το Ναγκασάκι ή ένα απλού τρελού φονιά! αλλάζει μόνο ο τόπος κ ο χρόνος που υπάρχουν! ¶ρα δεν πιστεύω ότι έχουμε τη βία μέσα μας αλλά ότι άλλοι μας τη βάζουν , εξάλλου ποιοι από εσάς έχουν αποφασίσει για την κοινωνία που ζούμε αυτή τη στιγμή ? ζούμε μέσα σε αυτή κ είναι για εμάς αλλά δεν μας ρώτησαν ποτέ πως θα θέλαμε να είναι! Ψηφίζουμε νόμους κ αυτοί δεν τηρούνται, γιατί?! Έχουμε γίνει γρανάζι κ το λάθος είναι που το υπομένουμε έτσι φτάνουμε κ μείς να αφομοιωθούμε στο βίαιο περιβάλλον που μας περιβάλει κ έχει κατασκευαστεί από άτομα που αυτά τα προβλήματα δε τα αγγίζουν κ πιστέψτε με ζουν μια χαρά! Χάρη σε μας…

the_black_planet
03-04-07, 20:38
Η βία αναμφισβήτητα έχει σχέση με την πρωτόγονη,ζωώδη ή τιτανική φύση του ανθρώπου.Θα μπορούσα να χωρίσω τον βίαιο άνθρωπο σε 2 κατηγορίες,σε αυτόν που εκδηλώνει μια απάθεια απέναντι στα φαινόμενα βίας και σ’αυτόν που νιώθει ηδονή από τη βία.Και οι 2 περιπτώσεις πρόκειται για πάθη ή ψυχικές νόσους,στην πρώτη περίπτωση πρόκειται απλά για έλλειψη ευαισθησίας απέναντι στην ουσία αυτού του φαινομένου και πιθανότατα για απουσία ταύτισης με τον συνάνθρωπο,δηλαδή οπωσδήποτε χαρακτηρίζει άτομο εγωιστή.Στη δεύτερη περίπτωση παρατηρείται πλήρης διαστροφή της έννοιας του καλού και του κακού.

Το πως γεννιούνται η βία ως πάθος,νομίζω ότι είναι πολύ κοντά στην αλήθεια το ρητό, «η βία γεννάει βία».Ένα άτομο δηλαδή που είναι εκτεθειμένο συνεχώς στη βία και ταυτόχρονα δεν έχει γνωρίσει το αγαθό στη ζωή του,κατά πάσα πιθανότητα θα εκδηλώσει μια από τις παραπάνω συμπεριφορές.Το αν αυτά τα πάθη ανήκουν στη φύση του ανθρώπου,εγώ πιστεύω ότι η απάντηση είναι ορισμένες φορές ναι και ορισμένες όχι.Είναι αποδεδειγμένο ότι ο όταν γεννιέται ένας άνθρωπος κουβαλάει γονιδιακή μνήμη στο ασυνείδητο του που διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό,μαζί φυσικά με τις μνήμες που προέρχονται από τις εμπειρίες αυτής της ζωής τον χαρακτήρα,τις έξεις και τα πάθη του.¶ρα ανάλογα με τις μνήμες που κουβαλάει κάποιος,άλλος θα έχει αυτό το πάθος από τη φύση του και άλλος όχι.Στις περισσότερες περιπτώσεις πάντως τα πάθη αυτά είναι άμεσα συνηφασμένα με την κατώτερη πνευματική φύση του ανθρώπου,υπάρχουν δηλαδή αυτά τα έμφυτα ένστικτα αφού γεννιούνται από τις κοινωνίες.Βέβαια πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι και αυτός που δεν έχει αυτό το πάθος από τη φύση του μπορεί να το αποκτήσει στην πορεία,ενώ αυτός που το έχει μπορεί να το αποβάλει μέσω του καθαρμού.

Εμένα λοιπόν δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο που η βία εξακολουθεί να βρίσκεται στην φύση του ανθρώπου,όσο υπάρχουν φαινόμενα βίας παντού στη φύση,αλλά και στις ανθρώπινες κοινωνίες,λογικό είναι πολλοί άνθρωποι να είναι επιρεασμένοι από αυτά.¶λλωστε ο καθαρμός από τα πάθη και η ανέλιξη σε κάποιο υψηλότερο πνευματικό επίπεδο γίνεται μόνο μέσω της κατάλληλης παιδείας,και με την παιδεία που υπάρχει σήμερα,δεν περιμένω τίποτα καλύτερο.Η πρόοδος της τεχνολογίας και τα σχετικά δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με τη βία και την καταπολέμιση της,είναι παντελώς άσχετα σαν έννοιες.

Μάλιστα για μένα οι σημερινές κοινωνικές συνθήκες δεν διαφέρουν και πολύ από αυτές της ζούγκλας,ζούμε σε μια κοινωνία που η επαφή με τη βία είναι κάτι συνηθισμένο,ενώ το αγαθό το ψάχνουμε...με το κυάλι,και υπό αυτές τις συνθήκες είναι απόλυτα λογικό να δημιουργούνται τέτοιες προσωπικότητες!

Candela
02-05-07, 14:19
Πολλες φορες η βια δεν ειναι μονο σωματικη αλλα και ηθικη. Ηθικη εξοντωση. Δλδ χωρις να προκαλεσεις καμια σωματικη βλαβη σε εναν ανθρωπο. Ειναι η πραξη (προδοσια, αδιαφορια, κτλπ), λεξη..

dragoness_crysta
03-05-07, 15:58
Βια υπηρχε, υπαρχει και παντα θα υπαρχει..απλα αλλαζει ο τροπος με τον οποιο την ασκουμε....αν νομιζουμε οτι εχουμε εξαλειψει τη βια επειδη δεν επαναλαμβανονται τα βασανιστηρια του μεσαιωνα τοτε ειμαστε γελασμενοι.
Οι ανακρισεις στις μυστικες υπηρεσιες πως γινονται???
Τα επεισοδια στα γηπεδα τι ειναι?
Το βραδυ στα στενα σοκακια ποιος τολμαει να κυκλοφορησει μονος?
Ο ξυλοδαρμος των αστυνομικων τι ειναι?
Οι πολεμοι που συμβαινουν συνεχεια στη Μεση Ανατολη δεν ειναι βια???

Ακομα και το να μειωσει κανεις τη βια θεωρειται σχεδον αδυνατο. Γιατι απο παλια, η βια πουλουσε (βλεπε Ρωμη-Κολοσσαιο). Η βια βοηθαει αυτους που εχουν στοχο να εκμεταλλευτουν χρηματικα οφελη και τα οφελη της εξουσιας. Γιατι αλλωστε γινεται ολο αυτο το παιχνιδι?

Mordiel
12-05-07, 20:12
Με καλύπτουν οι απαντήσεις που δωθήκανε και ο agaliarep έκφρασε αυτά που θα έγραφα κι εγώ.

Ωστόσο...
Μελετωντας το φαινομενο της βιας και του ανθρωπινου πονου στο διαβα των αιωνων οι συγχρονοι αναλυτες υποστηριζουν πως ο συγχρονος homo sapiens αποτελει ενα πληρως εκπολιτισμενο ον. Η τεχνολογια και η επιστημη εχουν προοδευσει τοσο πολυ, η ιστορια πλεον καταγραφεται, ειμαστε ετοιμοι και εχουμε τα μεσα να αποκαλυψουμε ολες τις λυσεις σε καθε αινιγμα του συμπαντος... Με λιγα λογια, εχουμε ξεχασει τι θα πει βια, συνενοουμαστε μεσω του διαλογου ηρεμα κι ωραια.Συχνά συναντάμε βλακώδεις δηλώσεις του είδους αυτού μιας και πετάγεται ο κάθε 'ειδικός' να πει κάποια εξυπνάδα.
'Πλήρως εκπολιτισμένο ον' σου λένε ... 'έχουμε τα μέσα να βρίσκουμε όλες τις λύσεις για κάθε αίνιγμα' ( γι'αυτό ακόμη δεν έχουμε ιδέα για ένα σωρό στοιχειώδη και βασικά πράγματα και κολυμπάμε στη λάσπη της άγνοιας) ... 'έχουμε ξεχάσει τι θα πει βια και συννενοούμαστε με διάλογο και ηρεμία', _Ναι, πώς!;! Μια ματιά στην αφηνιασμένη συμπεριφορά των περισσότερων οδηγών εκεί έξω στους δρόμους, στην επιβολή πολλών γονέων απέναντι στα παιδιά, στο επίμονο στρίμωγμα/τσαλαπάτημα και την ζωώδη αγένεια των περισσότερων που θα σε πατήσουν για να προχωρήσουν πιο μπροστά, των φανατισμό 'φίλαθλων', θρησκευόμενων, εθνικιστών, και λοιπών, τις σφαγές σε υπανάπτυκτες περιοχές, την εκληματικότητα ... και αρκετές ακόμη τέτοιες ενδείξεις.
...
:rolleyes: Κατα τ' άλλα, επικρατεί η αρμονία, η κατανόηση, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, το πνεύμα, η ηπιότητα, η δημιουργικότητα, η αυξημένη αντιληπτικότητα ... Όπως και να το κάνουμε, είναι ένας 'υπέροχος' κόσμος. (βράστα μέσα δηλαδή)


Αυτή τη στιγμή σε ένα παραδίπλα διαμέρισμα κάποιος γονιός χτυπάει το παιδί του επειδή δεν θέλει να το ακούει να κάνει θόρυβο όταν παίζει, ή επειδή δεν διαβάζει τα μαθήματά του. Σε έναν δρόμο παραπέρα κάποιος τύπος χαστουκίζει την φιλενάδα του εξαιτίας κάποιας τελείως χαζής διαφωνίας. Μερικά τετράγωνα παρακάτω κάποιος διαπράττει αυτοκτονία, για τους δικούς του λόγους. Σε κάποιο άλλο μέρος διαπράτεται ένας βιασμός, και δεν υπάρχει κανείς γύρω για να τον αποτρέψει. Κάποιος ή κάποια απαγάγεται (ακόμη και παιδί) από τον δρόμο ή από κάποιο μπαρ. Στη συνέχεια θα μεταφερθεί σε ένα αυτοσχέδιο χειρουργείο όπου θα του/της αφαιρεθεί κάποιο όργανο το οποίο θα πουληθεί στην μαύρη αγορά. ...Κάπου σε μια άλλη πόλη, ένας μεθυσμένος γυρνάει σπίτι και ξυλοκοπεί την γυναίκα και τα παιδιά του. Εν το μεταξύ, εκβιασμοί με άσχημη αντίποινα γίνονται απέναντι σε κάποιον/α προκειμένου το άτομο αυτό να συμμορφωθεί με αυτό που ορίζουν κάποιοι άλλοι για την πάρτη τους εκμεταλλευόμενοι διαρκώς την δυστυχία αυτού του ατόμου.
Σε κάποια άλλη χώρα όπου συμβαίνουνε διάφορες εμπλοκές γίνονται άγρια βασανιστήρια σε άτυχους αιχμαλώτους. Επίσης, τρόποι θανάτωσης, από πυρπόληση ή λιθοβολισμό μέχρι γδάρσιμο και τεμαχισμό.
Κάποιοι 'επιχειρηματίες' κλείνουν την συμφωνία τους για το επόμενο φορτίο όπλων που θα πουλήσουνε σε μέρη όπου υπάρχει διαρκώς εμπόλεμη κατάσταση ή εγκληματικότητα (δείτε και την ταινία, 'Lord of War').
Σε εργαστήρια διεξάγονται άσχημα πειράματα σε κακόμοιρα ζώα στο όνομα της επιστήμης.


Αυτά και άλλα πολλά, λαμβάνουν χώρα τώρα. Και κάθε στιγμή που περνάει. Για πάντα. Παντού. Σε ολόκληρο τον κόσμο. Διαρκώς.

mikaela
24-05-07, 17:07
τι γινεται ομως οταν η βια φερνει βια? δηλαδη ποσο βιαιοι μπορουμε να γινουμε εμεις οι ιδιοι? εχετε σκεφτει ποτε πως θα αντιδρουσατε αν καποιος εκανε κακο σε καποιο δικο σας πολυ αγαπημενο προσωπο? προσωπικα θα μπορουσα να τον σκοτωσω και μαλιστα θα ηθελα να τον βλεπω να υποφερει! ειδικα στη "δημοκρατικη" (ας γελασω) Ελλαδα που ζουμε!μπαινει στον κηπο σου ο γειτονας σε σπαει στο ξυλο με αλλους τρεις,επειδη του ειπες στις 12 η ωρα το βραδυ να μη φωναζει και ξυπνησει το μωρο που εχεις στο δωματιο(πραγμα παραλογο για αυτον), ερχετε η αστυνομια σε βρισκει λυποθιμο και την επομενη μερα αυτος κυκλοφορει ελευθερος ,γιατι ειναι μπλεγμενος σε ναρκωτικα κ εμποριο λευκης σαρκας οποτε πρεπει να μεινει εξω για να τον πιασουν στα πρασα!!ελεος!ελεος!
και σας ρωτω αυτον τον ανθρωπο δε θα θελατε να τον βλεπετε να πεθαινει αργα αργα!ναι μαλλον προσωπικα μπορω να γινω πολυ βιαια αν μου πειραξεις την οικογενεια!

Ierofantis
25-05-07, 23:38
Εμένα περισσότερο απο την Βία που καλώς η κακώς είναι κάτι το φυσικό στην ανθρώπινη φύση με τρομάζει η Βλακεία...Περισσότερο απο την "δεδομένη" βιαιότητα σε όλους τους τομείς ( ξυλοδαρμός, βιασμοί, δολοφονίας, ληστείες, μαστροπία και τόσα άλλα), με εκνευρίζει περισσότερη η Κρατική Βία...Η Βία ξεκινάει απο το κράτος. Και είναι η χειρότερη μορφή βίας η συγκεκριμένη....Τι θέλω να πώ...Ανεργία; Πείνα; Μισθοί Πείνας; Ανασφάλιστη Εργασία; Φορολογία άμμεση και έμμεση; Γραφειοκρατία; Ψεύδος περι προόδου; Ηχορύπανση; Συνεχής ρύπανση του περιβάλλοντος; Αδιαφορία δημοσίων υπαλλήλων; Ανοργάνωτη αστυνομία; Κλειδωμένες πόρτες λόγω του φόβου των ληστών; Δικαιοσύνη και νόμοι που προφυλάσσουν όλους τους δολοφόνους και τους εμπόρους ναρκωτικών; Έλλειψη παιδείας, διαπεδαγώγησης των νέων και σχολικών συγκροτημάτων; Ο Εκφυλισμός των αξιών; Η Αβεβαιότητα για το μέλλον; Οι περισσότεροι κάτω των 35 ετών αμφιβάλλω αν θα συνταξιοδοτηθούν ποτέ...Και εάν το πετύχουν τί θα παίρνουν; Ψίχουλα; Όσοι δέν τα κατάφεραν να βρούν δουλειά με ένσημα, είναι 45 + και συνεχώς δουλεύουν ανασφάλιστοι; Η αυξανόμενη λειψανδρία και λειψυδρία (τα βάζω μαζί)..Το ότι ο πληθυσμός της χώρας Γερνάει; Ο Στρατός είναι ένα μεσαίου μισθού επάγγελμα; (Κάποτε ήταν λειτούργημα...), Το ότι ο αστυνομικός, ο Δάσκαλος, ο Καθηγητής πλέον είναι επαγγελματίες και έχουν ξεχάσει το λειτούργημα που υποτίθεται πώς πράττουν δέν σας τρομάζει; Η κρατική και ψυχική βία που βιώνουμε καθημερινά δέν μας τρομάζει; Και ακόμα ψηφίζουμε...Μπάς και βολευτεί το παιδί μας ή εμείς οι ίδοι...Και αδιαφορούμε για ότι γίνεται τριγύρω...Και όλες οι παραπάνω μορφές ψυχολογικής βίας περνάνε μέσα απο το κοινοβούλιο...Αύτό θα έπρεπε να μας αφυπνίσει αντί να μας κοιμιζει...



Αυτά και άλλα πολλά με τρομάζουν περισσότερο απο την φυσική σωματική Βία...Η κρατική Βία που μας εξοντώνει καθημερινά...Η κρατική Πολιτειακή αισχρή βία που κάποτε θα πρέπει να σταματήσει...

Να είστε καλά

sumotori
30-05-07, 20:45
Θέλω να πω ότι εντυπωσιάστηκα από τις περισσότερες απαντήσεις,
αλλά πολύ περισσότερο από την εισήγηση του beetlejuice -
ειδικά στο σημείο όπου μιλά για extreme sports.

Πραγματικά φίλε beetlejuice,δεν θα μπορούσες να βρεις κάποιον περισσότερο σύμφωνο από μένα !
Όταν βλέπω άτομα να ασχολούνται με canyoning,μπάντζι jumping (δεν ξέρω πως γράφεται το μπάντζι στ'αγγλικά :confused: ),rafting,paintball κλπ κλπ
νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι,πιστεύοντας ότι κάνουν κάτι ξεχωριστό,δεν έχουν ιδέα σε τι μορφή βίας υποβάλλουν τον εαυτό τους και τι επικίνδυνα αισθήματα είναι ικανοί στην άγνοιά τους,να προκαλέσους στους εαυτούς τους !

Αν εκφράσω μία θέση σαν κι αυτή,σε κάποια προφορική συζήτηση,θα με πάρουν με τις λεμονόκουπες.
Θα χαρακτηριστώ οπισθοδρομικός,άσχετος,ανιαρός,βαρεμένος.

¶ραγε, όσοι πάνε με τα ποδήλατα και με τα κανό στα βουνά και στα ποτάμια,έχουν ρωτήσει ποτέ τα ζώα που ζουν εκεί,αν γουστάρουν να τους βλέπουν ??
Έχουν σκεφτεί αν πραγματικά συμμετέχουν σε κάτι ειρηνικό ή μη ???

Πέρα από αυτά,νόμιζα ότι στις απαντήσεις σας θα βρω γλυκόλογα του τύπου
"η αγάπη θα θριαμβεύσει" και τέτοια πράγματα,
αλλά έκπληκτος -και ικανοποιημένος- διαπίστωσα ότι δε ζείτε σε ένα...μεταφυσικό κόσμο ! (δεν ειρωνεύομαι εδώ ! προσοχή !)

Αυτά τα γράφει κάποιος που έχει υποστεί ενδο-οικογενειακή βία κα που κάποια στιγμή στη ζωή του προσπάθησε να εξωτερικεύσει τα αισθήματά του με βίαιο τρόπο,σε μία κίνηση απελπισίας.
Η αλήθεια είναι όμως ότι όσο πιο ειρηνικός είσαι,τόσο πιο καλά περνάς με τον εαυτό σου !!

OANNHSEA
30-05-07, 21:45
Πρώτη φορά είδα να γράφει κάποιος για μορφή βίας η οποία εκφράζεται μέσω τρόπων και εκφράσεων στην κοινωνική μας ζωή, περίμενα όμως να υπάρξουν κάποιες απαντήσεις πριν την δική μου.
Λοιπόν προσωπικά το έχω σκεφτεί εδώ και πολύ καιρό το εν λόγω θέμα, για αυτό και κάποια πράγματα τα σνομπάρω ή τα αποφεύγω συνειδητά. Όταν όμως εκφράζεις αυτή την σκέψη σε άτομα του περιβάλοντος σου σε κοιτάνε σαν να είσαι τρόφιμος ψυχιατρείου...
Είναι αυτό που έγραψε ο Ierofantis δύο ποστ ποιό πάνω: "Εμένα περισσότερο απο την Βία που καλώς η κακώς είναι κάτι το φυσικό στην ανθρώπινη φύση με τρομάζει η Βλακεία"...
Ο Ierofantis έθιξε την μία πλευρά - την κρυφά συνειδητή και ο beetlejuice την ελαφρά την καρδία, ασυνείδητη.

Όλα αυτά ήταν ακανόητα για μένα, γιατί βρε παιδί μου να συμβαίνουν και ΚΑΝΕΙΣ να μην κάνει κάτι για αυτό; Μήπως μία τεράστια συνωμοσία;
Το κατάλαβα όταν έπαιξα painball για πρώτη φορά.
Είναι στην ανθρώπινη φύση - ναι δυστηχώς, είμαστε ακόμα προτόγονοι, βάρβαροι, δεν δικαιούμαστε τον ελληνικό όρο "άνθρωποι", αλλά τον Αγγλωσαξωνικό "human"...
Ναι, αυτή είναι η άποψη μου και η απάντηση μου... :( :(
Θέλουμε πολλές ακόμα χιλιάδες χρόνια για να γίνουμε !!!άνθρωποι!!!
Μέχρι τότε....
Μέχρι τότε θα κλάψουμε, εμείς και τα παιδιά μας... :( :(

sumotori
31-05-07, 19:01
Αυτό ακριβώς φίλε ΟΑΝΝHSEA !
Προσωπικά έχω σταματήσει να πιστεύω στον άνθρωπο,πλην των βρεφών,μωρών και μικρών παιδιών !

agaliarep
02-06-07, 10:25
Βία.

Θέλετε να μιλήσουμε για βία; Για βιασμό; Για οργασμό; Τι σχέση έχει ο οργασμός; Όλα έχουν σχέση. Για μικρότητα;
Βία. Όλοι ασκούν βία και όλοι είναι ικανοί για να μπουν στο χορό της βίας. Η βία είναι μια μάζα, από συναισθήματα, πράξεις και απραξία που μεταμορφώνονται ανάλογα με τις περιστάσεις και μεταλλάσσονται ανάλογα τις συνθήκες… Βρήκε ο τριχωτός πυθικός την εφαρμογή του εργαλείου και αφού έξυσε πρώτα τα αχαμνά του βάλθηκε να χτυπήσει όποιον περνούσε από δίπλα του. Αυτή είναι η δουλειά του πιθήκου. Να ξύνει τα αχαμνά και να βαράει… Βέβαια όταν δεν έχει αχαμνά υπάρχει πρόβλημα. Εάν δεν έχεις τίποτα να ξύσεις για να περάσει η ώρα, κάτι πρέπει να κάνεις. Τι είναι αυτό; Μάλλον να εφαρμόσεις την βία σου μέσα από διαφορετικούς τρόπους. Και όταν περάσει καιρός, τότε σου γίνεται εμμονή. Και η εμμονή σου μεταλλάσσεται σε βλακεία και η βλακεία σε κατηγόριες. Ετσι γίνεται με την βία. Όταν έχεις αυτά που πρέπει από την φύση σου να έχεις, χτυπάς πέντε έξι. Εάν δεν έχεις, τότε κάνεις σαν Κατίνα, βαράς, βρίζεις, κατηγορείς, μέσα σε μια οργασμιακή κατάσταση λόγω της έλλειψης αυτών που η φύση σου στέρησε (ίσως και δικαίως, τελικά).
Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...

agaliarep
07-06-07, 16:13
Το προσωπικό των ΓΧΣ ζητά από τα παιδιά να ερμηνεύσουν τις ζωγραφιές τους, ακούγοντας τις ιστορίες τους: ο πατέρας δολοφονήθηκε, ο θείος αποκεφαλίστηκε, η αδερφή τους έπεσε θύμα απαγωγής, το σπίτι λεηλατήθηκε και κάηκε. Αυτές οι σκηνές ξετυλίγονται ξανά και ξανά μέσα από τις αφηγήσεις μικρών παιδιών που μιλούν με φωνές ασυνήθιστα απούσες αλλά και ήρεμες.



Νιγηρία: στη Γιέλουα τα ψυχολογικά τραύματα δε θεραπεύονται εύκολα.

http://img246.imageshack.us/img246/269/050311axefq1.jpg (http://imageshack.us)

Ύστερα από τη δολοφονία εκατοντάδων ανθρώπων κατά τη διάρκεια των βίαιων συγκρούσεων στην πόλη Γιέλουα της κεντρικής Νιγηρίας το Μάιο του 2004, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ) προσέφεραν επείγουσα ιατρική βοήθεια στους εκτοπισμένους. Μέσα από αυτή την παρέμβαση, ανακάλυψαν ότι τα ψυχολογικά τραύματα των ανθρώπων παραμένουν βαθιά. Από τότε, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ψυχοκοινωνικής υποστήριξης με στόχο να βοηθήσει τους πληθυσμούς που επέστρεφαν στα σπίτια τους, να συνεχίσουν τη ζωή τους σε φυσιολογικούς ρυθμούς, όπως την είχαν αφήσει πριν τις σφαγές.

http://img246.imageshack.us/img246/6533/050311shotlz4.jpg (http://imageshack.us)

Τα παιδιά της Γιέλουα
Μπουμ-μπουμ, χαν-τσι, κα-χα-κα-χα. Μπροστά σε όλη την τάξη, δίπλα στον πίνακα, ο ¶ουαλ Ινούσα χτυπάει παλαμάκια και τραγουδά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όλα τα παιδιά στην τάξη μπαίνουν κι αυτά στο ρυθμό. Μπουμ-μπουμ, χτυπούν τις γροθιές τους στο στήθος δύο φορές. Χαν-τσι, απλώνουν τα χέρια στον αέρα. Κα-χα-κα-χα, πηγαίνουν ένα βήμα μπροστά, χτυπούν τα χέρια, γυρίζουν και ξαναρχίζουν από την αρχή.
Ο χορός τους ακτινοβολεί ζωή και ενέργεια. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά της Γιέλουα προσπαθούν να ξεπεράσουν τα 90 λεπτά θλίψης, άγχους και σιωπής, που έζησαν μόλις πριν από λίγο. Με τη βοήθεια της μνήμης, είχαν γυρίσει πίσω σε εκείνες τις μέρες όταν ξέσπασε η βία στο χωριό τους. Τώρα, στο τέλος του μαθήματος, τα χαμόγελα εμφανίζονται ξανά στα πρόσωπά τους. Ο χορός έχει σα σκοπό να τα βοηθήσει να επιστρέψουν στην καθημερινότητα της σχολικής τους ζωής. Αν είναι τυχερά, ίσως να καταφέρουν να ξεχάσουν για λίγες ώρες τις φριχτές τους εμπειρίες.
Η Γιέλουα είναι μια παλιά εμπορική πόλη της κεντρικής Νιγηρίας, όπου για δύο μέρες, το Μάιο του 2004, ξέσπασαν βίαιες συγκρούσεις, που οδήγησαν σε δολοφονίες, βιασμούς, απαγωγές αμάχων καθώς και εκτεταμένες καταστροφές περιουσιών.
Πριν καταφέρει να σταματήσει τη σφαγή ο στρατός, υπολογίζεται ότι 700 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους. Αυτοί που επέζησαν, τράπηκαν σε φυγή για να γλιτώσουν. Οι περισσότεροι όμως σήμερα, έχουν επιστρέψει πίσω κι έχουν αρχίσει να χτίζουν από την αρχή τα κατεστραμμένα σπίτια τους. Πολλοί που βίωσαν τη βία και αντίκρισαν με τα ίδια τους τα μάτια ανθρώπους να δολοφονούνται, κουβαλούν μέσα τους ένα τεράστιο ψυχολογικό βάρος. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα με τα παιδιά της Γιέλουα.
Ζωγραφίζοντας τον εσωτερικό τους κόσμο
Για το λόγο αυτό, μία ομάδα των ΓΧΣ επισκέπτεται συχνά τα σχολεία της Γιέλουα. Μοιράζει μολύβια και χαρτιά και ζητά από τα παιδιά να ζωγραφίσουν ό,τι έζησαν το Μάιο του 2004. Οι μαθητές της τρίτης τάξης σκύβουν πάνω από τα χαρτιά, συγκεντρώνονται με ένταση και ζωγραφίζουν σκηνές φρίκης: άντρες με τεράστια όπλα, ανθρώπους χτυπημένους από σφαίρες, σπίτια να καίγονται και ανθρώπους με τραυματισμένα άκρα.

http://img442.imageshack.us/img442/3379/050311trioqf2.jpg (http://imageshack.us)

«Μερικά παιδιά δυσκολεύονται να εκφράσουν λεκτικά τα συναισθήματά τους και τις τραυματικές τους εμπειρίες», εξηγεί η ψυχολόγος Γκουέν Φόγκελ. «Αυτά τα παιδιά μπορούν συχνά να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους μέσα από τη ζωγραφική και οι εικόνες που ζωγραφίζουν δείχνουν όλα όσα τα ανησυχούν, τα φοβίζουν και τα συγκινούν».
Η Γκουέν, ο ¶ουαλ και τα άλλα μέλη της ομάδας πηγαίνουν από θρανίο σε θρανίο και ζητούν από τα παιδιά να τους εξηγήσουν τις ζωγραφιές τους ακούγοντας τις ιστορίες τους: ο πατέρας δολοφονημένος, ο θείος αποκεφαλισμένος, η αδερφή θύμα απαγωγής, το σπίτι λεηλατημένο και καμένο. Αυτές οι σκηνές ξετυλίγονται ξανά και ξανά μέσα από τις αφηγήσεις των μικρών παιδιών που μιλούν με φωνές ασυνήθιστα απούσες αλλά και ήρεμες.
«Ενώ δεν καταλαβαίνω την τοπική διάλεκτο, τη Χάουσα, μπορώ εύκολα να νιώσω τα συναισθήματα των παιδιών που κάθονται απέναντί μου, πριν ακόμα ακούσω τη μετάφραση των όσων μου λένε», λέει η Γκουέν.
Η προσπάθεια να ακούσει και να καταλάβει τα παιδιά της Γιέλουα είναι αυτό που οδήγησε στη Νιγηρία αυτήν την ψυχολόγο της Νέας Υόρκης. Μαζί με την ομάδα της, βοηθάει τα παιδιά να απελευθερωθούν από τις τραυματικές τους εμπειρίες.
«Μερικές φορές, αυτές οι σχολικές δραστηριότητες δεν αρκούν και το παιδί ή ο έφηβος, πρέπει να δεχτεί πιο εντατική ψυχοθεραπεία σε μια κλινική», δηλώνει η Γκουέν.

Μειώνοντας την ψυχολογική πίεση

Ένα ψυχολογικό τραύμα που δεν έχει αντιμετωπιστεί και αναλυθεί μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορα συμπτώματα, όπως κρίσεις πανικού, εφιάλτες, διαταραχές διατροφής και ύπνου, ταχυπαλμίες, απάθεια ή κατάθλιψη. Σε ομάδες ή σε ατομικές συνεδρίες, οι μικροί ασθενείς μαθαίνουν με ποιο τρόπο αυτού του είδους οι ενοχλήσεις συνδέονται με τις προσωπικές τους εμπειρίες. Η δραματική αναπαράσταση, η ζωγραφική, οι τεχνικές αναπνοής και περισσότερο απ' όλα, η αμοιβαία κατανόηση βοηθούν στη μείωση των ψυχολογικών πιέσεων.
Παρόλα αυτά, ορισμένα παιδιά χρειάζονται πολύ χρόνο για να επανασυνδεθούν με την οικογένεια και τους φίλους τους και να νιώσουν ξανά ασφαλή μέσα στο κοινωνικό τους περιβάλλον. Πολλά παιδιά αναγκάζονται να ζήσουν με χρόνια ψυχολογικά προβλήματα. «Γι' αυτό, ακόμα και οι μικρές επιτυχίες είναι πολύ σημαντικές στη δουλειά μας», λέει η Γκουέν Φόγκελ, καθώς θυμάται ένα μικρό αγόρι που λεγόταν Νταντζούμα (το όνομα έχει αλλαχθεί για λόγους προστασίας της προσωπικής ζωής του παιδιού).
Το 6χρονο αγόρι είδε να μαχαιρώνουν τον αδερφό του και ύστερα να καίνε το άψυχο κορμί του. Το ίδιο τραυματίστηκε από σφαίρα. Για μήνες, δεν έλεγε λέξη. Είχε εφιάλτες και έμοιαζε σα να ήταν σε κατάσταση σοκ. Συμμετέχοντας στο πρόγραμμα των ΓΧΣ, η βελτίωση της κατάστασής του ήταν αργή αλλά σταθερή.
Ζωγράφιζε και έπαιζε ποδόσφαιρο με τα άλλα παιδιά, εξακολουθώντας να μην μιλάει, ώσπου μια μέρα γύρισε στην Γκουέν και τη ρώτησε: «Τί κάνεις;»


Από τότε και στο εξής, κάθε εβδομάδα άρχισε να λέει και άλλες λέξεις. Τώρα πια, όταν η Γκουέν συναντά το μικρό Νταντζούμα στην αυλή, εκείνος της λέει κάποια ιστορία για το μικρότερο αδερφό του ή για την κατσίκα του γείτονα.
Μαζικοί τάφοι της Γιέλουα, βρίσκονται σε μια αυλή που περνά σχεδόν απαρατήρητη. Ανάμεσα στους μικρούς λόφους, το γρασίδι έχει αρχίσει να φυτρώνει ξανά.
«Τα περισσότερα σωματικά τραύματα έχουν θεραπευτεί εδώ και καιρό και φαίνεται πως ο Νταντζούμα είναι πλέον έτοιμος να γυρίσει πίσω στη ζωή», λέει η Γκουέν Φόγκελ. «Όμως πολλά άλλα παιδιά θα υποφέρουν από ψυχολογικά τραύματα και πρέπει να κουβαλούν μέσα τους τα όσα έζησαν, για όλη τους τη ζωή».
Αντιδρώντας στα ξεσπάσματα βίας
Στη Νιγηρία ζουν περίπου 350 φυλές. Περιστατικά βίας εξαιτίας εθνικών, θρησκευτικών ή κοινωνικο-οικονομικών αντιθέσεων εξακολουθούν να συμβαίνουν. Το Μάιο του 2004, υπολογίζεται ότι 700 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους στην πόλη Γιέλουα ύστερα από μία μεγάλη σφαγή.
Χιλιάδες αμάχων διέφυγαν στις γειτονικές περιοχές του Μπάουχι και Νασαράουα, όπου οι ΓΧΣ πρόσφεραν βασική ιατροφαρμακευτική υποστήριξη. Τους τελευταίους μήνες, όσοι επέστρεψαν στη Γιέλουα δέχτηκαν ιατρική περίθαλψη και οι ΓΧΣ επαναλειτούργησαν τις ιατρικές υπηρεσίες της πόλης. Η οργάνωση προσφέρει επίσης ιατρική βοήθεια στη γειτονική πόλη Γιαμίνι, που είχε καταστραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά από συγκρούσεις το Φεβρουάριο του 2004.
Από το Νοέμβριο του 2004, ειδικά εκπαιδευμένοι σύμβουλοι στηρίζουν ψυχολογικά τους επιζώντες. Μέχρι τώρα, περισσότεροι από 800 ενήλικες και παιδιά δέχθηκαν βοήθεια αντιμετωπίζοντας τις τραυματικές τους εμπειρίες σε ατομικές και ομαδικές συνεδρίες. Ένα ειδικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα απευθύνεται στα περίπου 420 παιδιά που αντιμετωπίζουν ψυχολογικά προβλήματα στα 11 δημοτικά σχολεία και γυμνάσια της Γιέλουα.

πηγη (http://www.msf.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1095&Itemid=162)

OANNHSEA
07-06-07, 16:50
Θα πάω μία θέση ποιό μακριά.
Σε ένα βιβλίο στρατιωτικής ψυχολογίας, διάβαζα την διαφορά ανάμεσα στον ρωμαίο λεγεωνάριο και στον στρατιώτη του σήμερα. Η διαφορά είναι κάτι παραπάνω από τρομακτική και όμως συμπίπτουν σε ένα σημείο. Οι ρωμαίοι στρατιώτες σκότωναν με τα gladius. Το gladius έχει την ικανότητα να αποκόψει ολόκληρο το χέρι ενός ανθρώπου. Ήταν λοιπόν συνηθισμένοι στις σφαγές και στο αίμα και μόλις ερχόταν η διαταγή για την σφαγή της όποιας γερμανικής φυλής, δεν υπήρχε καμία αντίρρηση ακόμα και για την σφαγή νηπίων - γιατί ήταν συνηθισμένοι, ΕΘΙΣΜΕΝΟΙ και ψυχολογικά προετοιμασμένοι...
Το ίδιο ακριβώς που γίνεται και τώρα με την όλη ιδέα της εικονικής πραγματικότητας. Πόσο δύσκολο είναι να σκοτώσει κάποιος έναν άνθρωπο, όταν έχει σκοτώσει χιλιάδες σε έναν υλεκτρονικό υπολογιστή; Δυστηχώς καθόλου γιατί έχει συνηθίσει, έχει εθιστεί και τον έχεουν ψυχολογικά προετοιμάσει για αυτό. Το μόνο που δεν χρειάζεται είναι να σκοτώσεις με τα ίδια σου τα χέρια (π.χ. μαχαίρι) - χρειάζεται ειδική ψυχολογία για αυτό...

Εάν προσέξετε, το ίδιο συμβαίνει σε όλη την κοινωνία. Από τις αντάρτικές ομάδες της ανατολικής και κεντρικής Αφρικής, μέχρι τους ταλεμπάν και τους κατοίκους των ΗΠΑ (όχι φυσικά εξαιρουμένου του δικού μας τόπου).
Πολύ φοβάμαι λοιπόν ότι αυτό που αποκαλούμε βία και ειδικότερα αυτή που καταφέρεται ενάντια σε άνθρωπο, όχι μόνο δεν θα μειωθεί, αλλά αντίθετα θα αυξηθεί εκθετικά με συνέπεις που δεν μπορούμε να φανταστούμε...
¶σχετο αλλά ενδιαφέρων. Σήμερα είχα 6 ή ώρα το πρώι ραντεβού για να πάμε για μία δουλειά στην επαρχία. Περνώντας 5:30 από ένα internet cafe, είδα τυπάδες να παίζουν!!! Επειδή είμουν πεζός πρόσεξα ότι έπαιζαν ένα πολεμοχαρικό παιχνίδι... Ο εθισμός στην βία, στο φονικό και στην καταστροφή, σε όλο του το μεγαλείο...

sumotori
07-06-07, 19:15
Να μην ξεχάσουμε φυσικά και τον χολιγουντιανό κινηματογράφο !

:cool:

agaliarep
08-06-07, 08:51
Διαφωνώ… Γιατί πολύ απλά η βία, όπως είπες OANNHSEA την βλέπαμε και στους Λεγεωνάριους και σε όλες τις στιγμές της ιστορίας. Ποτέ δεν έλλειψε η βία και ούτε θα γίνει ποτέ. Δεν είναι πιο μεγάλη η βία τώρα, τουλάχιστον η σωματική που ασκείτε, απο ότι παλιότερα. Μπορεί να την επικαλύπτουμε με «αξίες» όπως ηρωισμός, θάρρος κτλ. Αλλά ήταν βία. Η βία απλά «εξελίχθηκε» δεν αυξομειώθηκε ποσοτικά. ¶λλωστε στην Σιέρα Λεόνε ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε το 1991 και κράτησε 10 χρόνια, μετέτρεψε σε πρόσφυγες το μισό από τον πληθυσμό, οδήγησε στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους, δεν είχε καμία σχέση με το έαν ήξεραν απο το Χόλιγουντ ούτε τα βιντεοπαιχνίδια. Δεν λέω ότι όλα αυτά δεν συμβάλουν στο να πάρει ένα μαλακισμένο ένα όπλο να μπει σε ένα σχολείο και να σκοτώσει καμία 30 άτομα, αλλά δεν νομίζω ότι είναι αυτός ο λόγος. Οι λιθοβολισμοί σε χώρες της Ανατολής δεν έχουν σχέση με την βία που βλέπουν στο χαζοκούτι, οι σφαγές των Αρμενίων, Ποντίων, αλλά και Τούρκων δεν είχαν σχέση με όλα αυτά.
Συμφωνώ ότι σε ένα στυλ βίντεοπαιχνιδιού είναι πιο εύκολο να σκοτώσεις μερικές δεκάδες ανθρώπους από ότι εάν τον σκοτώσεις με ένα μαχαίρι έναν, αλλά πόσοι έχουν την δυνατότητα να ασκούν τέτοιου είδους βία;
Έχουμε δει παιδιά να παίρνουν ένα όπλο και να σκοτώνουν μέσα σε σχολεία, παιδιά που νόμιζαν ότι ήταν ο Ράμπο, αλλά έχω δει και αποκεφαλισμούς σε παλιότερα χρόνια, ακόμα και παλούκωμα… Και όταν μιλάω για παλούκωμα, μιλάω για περίπου 5 άτομα που όχι μόνο τα σκότωσαν με έναν από τους πιο απάνθρωπους τρόπους αλλά είχε γίνει και μια ολόκληρη προετοιμασία ωρών πριν, για να καταλήξουν στο τέλος να πεθάνουν όσο πιο αργά και βασανιστικά γίνεται, σε χώρες που δεν είχαν ούτε τηλεόραση, ούτε κάτι παρόμοιο. Απολίτιστοι θα μου πείτε… ίσως, αλλά ποιός το καθορίζει αυτό;

agaliarep
26-06-07, 13:37
http://img521.imageshack.us/img521/9384/milgram01xk6.jpg (http://imageshack.us)
Shot at 2007-06-26

Ο Αμερικανός καθηγητής της κοινωνικής ψυχολογίας Stanley Milgram, πραγματοποίησε ένα σημαντικό πείραμα το 1961 το οποίο, από τότε έχει επαναληφθεί και επιβεβαιωθεί σε πολλές χώρες. To πείραμα ατό αποδεικνύει ότι η υποταγή στην αυθεντία, μπορεί να οδηγήσει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό απλών ανθρώπων ακόμα και στο να βασανίσουν άλλους , άγνωστους σ’ αυτούς συνανθρώπους τους. Ο Milgram και οι συνεργάτες του ψάρεψαν τους εθελοντές που συμμετείχαν στο πείραμα με μια μικρή αγγελία που προσέφερε 4,5 δολάρια ανά ώρα για την συμμετοχή σε ένα πείραμα. Οι εθελοντές πίστευαν ότι μετέχουν σε ένα πείραμα το οποίο διερευνά την σημασία της τιμωρίας στην διαδικασία της μάθησης και στην εξάσκηση της μνήμης. Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική.

Φθάνοντας ο καθένας από τους εθελοντές χωριστά για το πείραμα, έβρισκε εκεί άλλον έναν εθελοντή για το ίδιο πείραμα ο οποίος, όμως, ήταν συνεργάτης του Milgram. Ο διευθυντής του πειράματος, με λευκή ιατρική μπλούζα -σύμβολο αυθεντίας-, έριχνε νόμισμα κορώνα-γράμματα για το ποιος θα έχει το ρόλο του «εξεταστή» και ποιος του «μαθητή» με αποτέλεσμα, σκόπιμα, ο πραγματικός εθελοντής να ορίζεται πάντα σαν εξεταστής. Παρουσία του τελευταίου, ο μαθητής δενόταν σε μία παραλλαγή ηλεκτρικής καρέκλας με ελεύθερο ένα μόνο χέρι για να πατάει κουμπιά για τις απαντήσεις. Με εμφανή δυσφορία και διαμαρτυρίες, ο μαθητής μάθαινε ότι για κάθε λαθεμένη απάντηση θα του γίνεται μία ηλεκτρική εκκένωση. Σε επιβεβαίωση ότι το σύστημα λειτουργεί, γινόταν μία δοκιμή όπου ο εξεταστής γινόταν δέκτης μιας πραγματικής και αρκετά ενοχλητικής εκκένωσης 45 volt για “να δει πως είναι”. Στη συνέχεια, ο διευθυντής και ο εξεταστής περνούσαν στη διπλανή αίθουσα που επικοινωνούσε με τον μαθητή μόνο με μικροφωνική εγκατάσταση. Ο εξεταστής έδινε τότε στο μαθητή ένα κατάλογο λέξεων που έπρεπε να αποστηθίσει και να τις επαναλαμβάνει με το πάτημα κουμπιών. Ο εξεταστής καθόταν μπροστά σε μία κονσόλα με τριάντα διαφορετικούς μοχλούς, ένα για κάθε μία διαφορετική ένταση ρεύματος από 15 έως 450 volt με αντίστοιχες επιγραφές με διαβαθμισμένες ενδείξεις, από “ελαφρύ σοκ” έως “κίνδυνος, σφοδρό σόκ”.

http://img521.imageshack.us/img521/3237/milgram2xf3.gif (http://imageshack.us)
Shot at 2007-06-26

Οι οδηγίες προς τον εξεταστή ήταν ότι οι εκκενώσεις ρεύματος θα πρέπει να κλιμακώνονται με κάθε λαθεμένη απάντηση.Βέβαια, στη πραγματικότητα δεν υπήρχε κανένα ηλεκτρικό ρεύμα-τιμωρία προς τον μαθητή. Ο ίδιος έδινε απαντήσεις και έκανε σκόπιμα λάθη, σύμφωνα με το πρόγραμμα, ενώ δυσφορούσε για τις τιμωρίες. Από τα 75 volt και πάνω, φώναζε αρκετά δυνατά ενώ, μετά το 180 volt ούρλιαζε «σταματήστε!». Μετά έβαζε τα κλάματα και παρακαλούσε για έλεος και μετά γρύλιζε σαν ζώο. Από τα 300 volt και πάνω σταματούσε να απαντά στις ερωτήσεις, δεν αντιδρούσε καθόλου και έδινε την εντύπωση ότι έχει χάσει επαφή με το περιβάλλον. Επειδή όμως, σύμφωνα με τον κανονισμό του πειράματος, έλλειψη απάντησης μετρούσε σαν λαθεμένη απάντηση, ο εξεταστής συνέχιζε να κάνει ερωτήσεις, κλιμακώνοντας συνέχεια τις ηλεκτρικές εκκενώσεις.
Το πείραμα ήταν οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφήνει στον εθελοντή-εξεταστή καμία υπόνοια για τη γνησιότητά του. Αυτό ήταν κάτι που, μετά το πείραμα, αναγνώριζαν όλοι οι εθελοντές. Η πραγματική ερώτηση που έθετε το πείραμα, βέβαια, ήταν: «μέχρι ποιό σημείο θα μπορούσε να φθάσει ένας άνθρωπος στον οποίο μία ανώνυμη αρχή ή εξουσία θα του ζητούσε να βασανίσει ή ακόμη να σκοτώσει ένα συνάνθρωπό του».
Τα αποτελέσματα των πειραμάτων ήταν τρομακτικά. Στις ΗΠΑ, 65% των εθελοντών συνέχισαν το ρόλο τους μέχρι το μέγιστο όριο των 450 volt παρά τις κραυγές του θύματος και την μετέπειτα σιωπή του. Οταν το πείραμα επαναλήφθηκε στο Maxwell Planck Institute στο Μόναχο, το ίδιο αποτέλεσμα ήταν 85%! Από τότε, το πείραμα αυτό έχει γίνει πάρα πολλές φορές, ακόμη και με παραλλαγές που έκαναν διάφοροι άλλοι επιστήμονες που είχαν αντιρρήσεις και επιφυλάξεις σε κάποιες διαδικαστικές πλευρές, και τα στατιστικά αποτελέσματα πάντα επιβεβαιώθηκαν.
Με άλλα λόγια, κατά μέσο όρο τρεις στους τέσσαρες εθελοντές είναι έτοιμοι να βασανίσουν και να σκοτώσουν συνάνθρωπό τους χωρίς να αμφισβητήσουν την αιτία. Η στατιστική αυτή διαπίστωση συνηγορεί στο ότι δεν θα πρέπει απαραίτητα κανένας από όλους εμάς να πιστεύει ότι ανήκει στη μικρή εξαίρεση. Σχεδόν όλοι οι εθελοντές στα διάφορα πειράματα έδειξαν μία κάποια απροθυμία να συνεχίσουν όταν τα θύματα άρχισαν να παραπονούνται για πόνο. Ο διευθυντής του πειράματος που στεκόταν συνέχεια δίπλα τους με σταυρωμένα τα χέρια και αυστηρό ύφος δεν άφηνε περιθώρια για συζήτηση ενώ, αντίθετα, έδειχνε προβληματισμένος για το ενδεχόμενο διακοπής του πειράματος κάνοντας συνέχεια τις στερεότυπες παροτρύνσεις «Συνεχίζουμε, είναι αναγκαίο για την επιτυχία του πειράματος, δεν μπορώ να σου εξηγήσω τώρα, συνέχισε, δεν έχεις άλλη επιλογή». Οι περισσότεροι εθελοντές δυσφορούσαν ή γελούσαν νευρικά, γκρίνιαζαν και έλεγαν περισσότερο από μία φορά ότι δεν ήθελαν να συνεχίσουν. Αλλά εκείνοι που ακούστηκαν να λένε κάτι για την απάνθρωπη διαδικασία του πειράματος ήταν τελικά και αυτοί που το έφταναν μέχρι τέλος.

Από συζητήσεις μετά τα πειράματα, αποκαλύφθηκε ότι όλοι οι εθελοντές είχαν νομίσει ότι το θύμα ήταν ή αναίσθητο ή ίσως ακόμη και νεκρό. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν βαθύτατα ενοχλημένοι από την ίδια τους τη συμπεριφορά και δεν μπορούσαν να τη καταλάβουν. Προσπαθώντας να βρουν κάποια εξήγηση, έλεγαν πράγματα όπως «δεν ήθελα να κάνω κάποιο λάθος που θα χαλούσε το πείραμα». Έπειθαν τους εαυτούς τους ότι «οι επιστήμονες ήξεραν τι κάνουν». Η παρόρμηση να είναι εντάξει με τις απαιτήσεις του πειράματος και η αδυναμία τους να επικρίνουν την ανώνυμη εξουσία δεν αποτελούν επιθετικότητα αλλά είναι το βιολογικά απαραίτητο συμπλήρωμά της, η πίστη και η υποταγή στο σύνολο. Αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν, επίσης, αναπτυχθεί παθολογικά σε υπέρμετρο βαθμό στην ανθρώπινη κοινωνία, όπως αποδεικνύει το πείραμα, σε βαθμό που καθιερωμένες ανώνυμες αρχές-εξουσίες όπως «το κράτος, η επιστήμη ή ακόμη η επανάσταση» μπορούν να μετατρέψουν οτιδήποτε σε θεμιτό και νόμιμο με μόνη μία σφραγίδα, μία άσπρη μπλούζα ή ένα περιβραχιόνιο.

http://www.youtube.com/watch?v=ymgfhjQ_sFs

eri
27-06-07, 15:49
Το πείραμα που ανέφερε ο φίλος Agaliarep μου θύμισε το «Standford Prison Experiment», ένα πείραμα στο οποίο χάθηκε ο έλεγχο, με συνέπεια να φανερωθουν τα στοιχεία που συνήθως οι άνθρωποι όχι μόνο κρύβουν, αλλά και αρνούνται πεισματικά ότι υπάρχουν μέσα τους. Στα παρακάτω links αναφέρονται στοιχεία για το πείραμα αυτό :

http://en.wikipedia.org/wiki/Stanford_prison_experiment
http://www.prisonexp.org/

Εντύπωση μου προκάλεσε στο συγκεκριμένο πείραμα, ότι δεν έχασαν το έλεγχο μόνο οι συμμετέχοντες, αλλά και ο καθηγητής που συντόνιζε την διαδικασία, ο οποίος από ένα σημείο και μετά λειτουργεί στην ουσία ως διευθυντής φυλακής και όχι ως συντονιστής - αμέτοχος παρατηρητής – του πειράματος. Δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, αν το πείραμα δεν διακοπτόταν νωρίτερα απ’ την ορισμένη ημερομηνία και έφτανε η ημερομηνία λήξης του, θα σταματούσαν ή θα έβρισκαν μια οποιαδήποτε πρόφαση για να το παρατείνουν;

Όπως είπε και ο φίλος Agaliarep «Ποτέ δεν έλλειψε η βία και ούτε θα γίνει ποτέ...»

agaliarep
27-07-07, 15:08
Νομίζω ότι οι ιοί των κομπιούτερ θα πρέπει να θεωρηθούν ζωή. Αποκαλύπτει πολλά για την ανθρώπινη φύση το γεγονός ότι η μόνη μορφή ζωής που φτιάξαμε μέχρι σήμερα είναι καθαρά καταστροφική. Φτιάξαμε ζωή κατ’εικόνα και ομοίωσίν μας.

Στίβεν Χόκινγκ

agaliarep
22-05-08, 13:47
Διαβάζοντας την παρακάτω είδηση… θυμήθηκα αυτό το θέμα και αποφάσισα να το ξεθάψω…

Δύο αδέλφια επτά και εννέα ετών κατηγορούνται ότι βασάνισαν και σκότωσαν ένα κορίτσι δύο ετών με "πλήρη επίγνωση" του τι έκαναν στο θύμα τους, μετέδωσε το εθνικό ειδησεογραφικό πρακτορείο της Αργεντινής.

Η δικαστής Μάρτα Πασκουάλ δήλωσε στο πρακτορείο Telem ότι τα δύο μικρά αγόρια όχι μόνο δεν έδειξαν "κανένα έλεος για τον αφόρητο πόνο που προκαλούσαν στην μικρή Μιλάγκρος Μπελισάν, αλλά αντίθετα εμφανίστηκαν να αντλούν ικανοποίηση από το φόνο".

Η δικαστής είπε ότι οι παρατηρήσεις της βασίστηκαν στα ευρήματα της εξέτασης που πραγματοποίησε ψυχίατρος στα δυο αγόρια.

Πρόσθεσε ότι τα δυο αγόρια προέρχονται από ένα σπίτι που ταλανίζεται από ενδοοικογενειακή βία και δεν απέκλεισε αυτό που έκαναν στο μικρό κορίτσι να αποτελούσε μίμηση πράξεων που είχαν ήδη δει στο σπίτι τους.

Φυσικά το θέμα δεν είναι το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά η Βία στον 21ο αιώνα.
Και φυσικά νομίζω ότι εδώ πρέπει να προσθέσω και αυτό. (http://www.youtube.com/watch?v=p4bfeDrNyws)