PDA

Επιστροφή στο Forum : Ανωτερος Πνευματικος Εαυτος


Bilibakos
15-03-08, 23:51
Λοιπον, με αφορμη καποιες σκεψεις που με βασανιζουν τελευταια, ανοιγω αυτο το θεμα (παρακαλω καποιο συντονιστει να το κλειδωσει και να το παραπεμψει αν υπαρχει παρομοιο), το οποιο εχει να κανει με την αναγνωριση του Εαυτου μας. Ο Ινδουισμος εχει μια παρομοια θεωρια με αυτη που θα παραθεσω(προκειται για το ατμα και το μπραχμαν καθως και τη σαμσαρα), η οποια υποδεικνυει πως για να φτασει καποιος στον Ανωτερο Πνευματικο Εαυτο του θα πρεπει να περασει απο τη Σκια του. Προκειται για 3 κυκλος(ο ενας μεσα στον αλλο). Ο εξωτερικος ειναι αυτος στον οποιο βρισκεται ο καθε ανθρωπος ο οποιος ζει την καθημερινοτητα και αφηνει τον εαυτο του για χαρη της. Μεσα σε αυτον βρισκεται η Σκια, η οποια ειναι οι φοβιες του και οι μεγαλοι αγωνες που πρεπει να δωσει. Μες στη Σκια, βρισκεται η επιβραβευση, ο Εαυτος μας, ο Ανωτατος πνευματικα. Παρακατω, παραθετονται πληροφοριες σχετικα με τον Ινδουισμο. Υπαρχουν πολλες ομοιοτητες.


(Ιερο βιβλιο Βεδες)

Ντάρμα, ονομάζουν την παγκόσμια τάξη, την οποία οφείλουν οι άνθρωποι να σέβονται και να προσαρμόζουν τη ζωή τους σ΄ αυτήν. Έχει θεία καταγωγή κι αφορά τόσο στη δομή και λειτουργία του κόσμου, όσο και της κοινωνίας. Όσον αφορά την κοινωνία, ήταν χωρισμένη πριν από την εγκατάσταση των Αρίων σε τρεις τάξεις, τις βάρνες ή κάστες όπως τις ονόμασαν αργότερα οι Πορτογάλοι άποικοι.

Τους ιερείς ή βραχμάνους, τους αριστοκράτες πολεμιστές και τους καλλιεργητές, στους οποίους προστέθηκαν αργότερα οι χειρώνακτες δηλαδή οι κατακτημένοι ντόπιοι λαοί. Απ΄ τη στιγμή που κάποιος γεννιόταν ήταν καθορισμένο σε ποια κάστα θα ανήκε για όλη του τη ζωή, χωρίς καμιά δυνατότητα αλλαγής (έλλειψη κοινωνικής κινητικότητας). Οικάστες εντάσσονταν στην ιδέα του Ντάρμα. (Ντάρμα επίσης ονομάζεται το σύνολο των κανόνων της κάθε κάστας. Στο τέλος της βεδικής εποχής διαμορφώνεται η αντίληψη ότι στο βάθος του κόσμου βρίσκεται μια θεϊκή πραγματικότητα, ενώ ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι το εξωτερικό-επιφανειακό στρώμα αυτής της θεϊκής πραγματικότητας. Έτσι ο κόσμος χωρίζεται σε δυο μέρη:τη θεμελιώδη πραγματικότητα και τον φαινόμενο κόσμο.

Οι Ουπανισάδες γράφτηκαν απ΄ το 800 ως το 500 π. Χ. Εδώ σ΄ αντίθεση με τις Βέδες που θεωρούν τον κόσμο καλό, καλό θεωρείται μόνο η θεϊκή πραγματικότητα που αποτελεί το υπόστρωμα του σύμπαντος κι ονομάστηκε Μπράχμαν.

Άτμαν ονομάστηκε ένα τμήμα του Μπράχμαν, ένα θεϊκό στοιχείο που υπάρχει μέσα σε κάθε τι.
Σαμσάρα είναι η ανακύκληση των υπάρξεων.
Κάρμα είναι οι πράξεις που διέπραξε το ον στην προηγούμενη μορφή ύπαρξης και καθορίζουν τη μορφή στην οποία θα μεταβούν. Κάρμα = πράξη.
Μόξα είναι η λύτρωση από από την ατέρμονη παραμονή σε κάποια μορφή ύπαρξης, πράγμα που θεωρείται οδυνηρό.
Σύμφωνα με τις Βέδες η λύτρωση επιτυγχάνεται με το σεβασμό και την υποταγή στο Ντάρμα, ενώ σύμφωνα με τις Ουπανισάδες επιτυγχάνεται τη σταδιακή απόσυρση του νου του ανθρώπου από τον εξωτερικό κόσμο, η στροφή του στον εσωτερικό, ώστε το Άτμαν του να ταυτιστεί με το Μπράχμαν.

Γιόγκα ονομάζεται αυτή η σταδιακή απόσυρση του νου από τον εξωτερικό κόσμο, κι η ένωση με το Μπράχμαν.