Το forum του μεταφυσικού

Το forum του μεταφυσικού (http://www.metafysiko.gr/forum/index.php)
-   Θρύλοι και παραδόσεις (http://www.metafysiko.gr/forum/forumdisplay.php?f=43)
-   -   Μύθοι για βρυκόλακες από την Ελλάδα (http://www.metafysiko.gr/forum/showthread.php?t=3921)

Bluecode 01-05-08 21:42

Μύθοι για βρυκόλακες από την Ελλάδα
 
Καλησπέρα σε όλους.
Πρώτο πόστ!

Μια ιστορία που έχω ακούσει προσωπικά. Κατάγομαι απο την Σκιάθο. Πριν απο χρόνια η γιαγια μου μου είχε διηγηθεί μια ιστορία σχετικά με ενα φαινομενο βρυκόλακα στην Σκιάθο.
Ειχε δικαιολογήσει το φαινόμενο γιατί σε κάποιον που είχε πεθάνει ο παπάς δεν του είχε ρίξει λάδι κατα την νεκρόσιμη ακολουθία. Ο νεκρός αυτό λοιπόν είχε γίνει βρυκόλακας. Εβγαινε από τον τάφο κλπ. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν μου είχε πει να επιτίθεται σε ανθρώπους για αίμα κλπ.
Η κατάληξη της ιστορίας είναι, απ' ότι θυμάμαι, πως οι χωριανοί παραφυλάξαν για το πότε ο βρυκόλακας θα μπει μέσα στον τάφο του. Οταν έγινε αυτό του έριξαν αγιασμένο λάδι και δεν ξανασηκώθηκε.
Είναι άγνωστο από ποσο παλιά έρχεται αυτή η ιστορία.

Belthazor 01-05-08 22:34

Καλωσόρισες λοιπόν αφού είναι πρώτο!
Προσωπικά δεν γνωρίζω την ιστορία, αλλά ( πάλι προσωπικά ) δεν νομίζω πως με αυτόν τον τρόπο να δημιουργούνται οι βρικόλακες, είναι λίγο πιο περίπλοκα τα πράγματα, φυσικά κάθε ιστορία της λαογραφίας προέρχεται από κάπου, όποτε από κάπου ήρθε και αυτή..

ANDROMEDA_ 16-05-08 20:06

Ποντικονήσι το νησί των Βρικολάκων
 
Κέρκυρα....


Το μικροσκοπικό αυτό νησί βρίσκεται 4 χιλιόμετρα έξω απο την πόλη της Κέρκυρας ενώ στην επιφάνειά του ορθώνεται ο βυζαντινός ναός του Σωτήρα.
Η παράδοση αναφέρει ότι το νησί χρησίμευε παλαιότερα ως νεκροταφείο,ενώ εώς και σήμερα πιστεύετε ότι όταν δύει ο ήλιος βρικόλακες βγαίνουν και περιφέρονται στην επιφάνεια.
Εμπνευσμένος απο την παράδοση αυτή (η οποία δεν έχει ιστορικό αντίκρυσμα) ο Ελβετός Boecklin δημιούργησε τον πίνακα Το νησί των Νεκρών.

henriksmir 16-05-08 22:23

Είναι ενδιαφέρον να επισημάνει κανείς ότι στις παραδόσεις πολλών διαφορετικών λαών του κόσμου που στο παρελθόν δεν θα μπορούσαν να έχουν επαφή μεταξύ τους, υπάρχει η πεποίθηση ότι το νερό αποτελεί το πιο ανυπέρβλητο εμπόδιο για κάποιον βρυκόλακα. Στην Αγγλία μάλιστα πολλά παλιά νεκροταφεία περιβάλλονταν από μια μικρή τάφρο που ήταν γεμάτη με νερό. Δεν ισχυρίζομαι ούτε υποννοώ ότι μπορεί να υπάρχει κάποια αλήθεια πίσω από αυτές τις πεποιθήσεις, αλλά σίγουρα αποτελούν ένα ενδιαφέρον στοιχείο για περαιτέρω μελέτη....

περιηγητης 27-05-08 13:00

Ο Αγγλος περιηγητης Robert Pashley βρεθηκε στην Κρητη το 1834 και κατεγραψε τους θρυλους και τις παραδοσεις των Σφακιανων, γυρω απο τους Καταχαναδες, οπως ονομαζαν στο νησι τους βρυκολακες. Κατεγραψε μερικα περιστατικα και τους λογους που καποιος γινοταν βρυκολακας.
Οταν ακουσε οτι βρυκολακες κινδυνευουν να γινουν οσοι μενουν αψαλτοι, ρωτησε τι γινεται μ'αυτους που σκωτονονται στη μαχη και δεν λειτουργουνται.
Και πηρε την αναλογη απαντηση.
''Κανενας στρατιωτης που πεθαινει στη μαχη δεν κινδυνευει να γινει βρυκολακας.''

Ermhs 27-05-08 19:29

Παρόμοια ιστορία και στην Λέσβο πριν πολλά πολλά χρόνια από το στόμα της μάνας μου και πριν από αυτή γιαγιάς μου.
Αναφέρουν για μια κοπέλα που πέθανε νέα αλλά δεν την διάβασε καλά ο παπάς. Από τότε εκείνη σηκωνόταν από τον τάφο και έκοβε βόλτες.
Το σκάνδαλο ξεκίνησε μετά από λίγες ημέρες της ταφής της αφού σε μια εκδήλωση τοπική ένας φαντάρος την γνώρισε και επιχείρησε να την επιστρέψει στο σπίτι της. Αναφορά λέει ότι έκανε ψύχρα και έριξε στην πλάτη της την ζακέτα του. Την πήγε μέχρι το σπίτι της αλλά δεν στάθηκε να δει αν όντως μπήκε μέσα.
Μετά από λίγες ημέρες εκείνος αναζητώντας αυτή αλλά και την ζακέτα του, χτύπησε την πόρτα του σπιτιού που έκανε αναφορά για το πατρικό της.
Όλοι εξεπλάγην ακούγοντας το περιστατικό και του είπαν ότι είναι νεκρή η κοπέλα πριν την εκδήλωση αυτή. Ο νεαρός στρατιώτης εντελώς φρικαρισμένος δεν έλεγε να τους πιστέψει και πήγανε όλοι μαζί στο νεκροταφείο.
Η ζακέτα του ήταν τοποθετημένη δίπλα από το τάφο της.
Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση πέρα ότι εγώ το θεωρώ αστικό θρύλο και στης 2 περιπτώσεις πάντως ότι απλά δεν διαβάζονται καλά. Επίσης η μάνα μου, γιαγιά μου και γνωστoi, δέχονται τον βρικόλακα ως κάτι το συνηθισμένο. Δεν τρομάζουν στην ιδέα και όπως λένε απλά περιφέρονται ανάμεσα στους ζωντανούς. Δεν ενοχλούν.. :eek: :rolleyes: :confused: (το δέχονται όλοι πολύ cool)

(και άλλο 1 περιστατικό που δεν θυμάμαι.. Όταν τύχη να συναντηθώ με την μάνα μου θα ρωτήσω και μεταφέρω εδώ. Επίσης να σημειώσω ότι ΑΝ θυμάμαι καλά το είχα γράψει αυτό και παλιότερα αλλά λόγο αναβάθμισης φόρουμ διαγράφτηκαν όλα.)

περιηγητης 07-06-08 19:00

Πορφυρια και Βαμπιρισμος
 
Σε καποιους ερευνητικους κυκλους σημερα, επικρατει η αποψη πως ο Βαμπιρισμος εχει αμεση σχεση με την Πορφυρια. Προκειται για μια σπανια ασθενεια του αιματος που οφειλεται στην ελειψη ερυθρων αιμοσφαιρειων απο το αιμα.
Τα συμπτωματα της συγκεκριμενης αρρωστιας ταιριαζουν απολυτα στις περιγραφες των ανθρωπων που στο παρελθον κατηγορηθηκαν ως Βρυκολακες.

Περισσοτερες πληροφοριες στον παρακατω συνδεσμο.

http://news.pathfinder.gr/periscopio/3768.html

Ermhs 14-06-08 14:17

Είχα υποσχεθεί ότι θα ρωτήσω την μάνα μου για περισσότερες ιστορίες του είδους μιας και όπως υποστηρίζει συνέβησαν στο χωριό που μεγάλωσε και μάλιστα οι 2 ιστορίες περιστατικά που θα γράψω παρακάτω, ενώ ήταν μικρό κοριτσάκι.

Ιστορία πρώτη.
Ήταν ένα ζευγάρι στο χωριό που μετά από αρραβώνα αποφάσισαν να παντρευτούν. Την ημέρα του γάμου ο γαμπρός σκοτώθηκε και η κοπέλα έπεσε σε μεγάλη κατάθλιψη.
Περνώντας ο καιρός εκείνη τον είδε στον ύπνο της να της λέει ότι σε 1 έτος ακριβώς από την ημερομηνία θανάτου του, θα την έπαιρνε μαζί του και θα ήταν για πάντα μαζί.

Εκείνη όλο χαρά ανέφερε το όνειρο στους δικούς της, οι δικοί της άνθρωποι σοκαρίστηκαν και προσπαθούσαν να την καθησυχάσουν και ότι πρέπει να συνεχίσει την ζωή της.
Κάποια στιγμή εκείνη άρχισε να τους λέει ότι ο αγαπημένος της έρχεται κάθε βράδυ στο σπίτι της και περνούν ώρες μαζί..
Η ανησυχία τον δικών της στο ότι τρελάθηκε η κοπελιά τους ανάγκασε να επισκεφτούν γιατρούς αλά και να προσπαθούν να την κάνουν να ξεχαστεί.

Εκείνη επέμενε ότι κάθε βράδυ είναι μαζί και πέρναγαν καλά. Με την επιμονή της ανάγκασε των 1 από τους 2 αδελφούς της να στήσει καρτέρι με όπλο, γιατί υπέθεσαν ότι κάποιος εκμεταλλεύεται την ευαισθησία της και επισκέπτεται τα βράδια κρυφά.

Το βράδυ ο αδελφός είδε έναν νεαρό που έμοιαζε με των νεκρό να προσπαθεί να μπει στο σπίτι αλλά από την οργή του ότι κάποιος εκμεταλλεύεται την αδελφή του, έριξε μια προς το μέρος του.
Την άλλη μέρα το πρωί η κοπέλα υπερβολικά θυμωμένη τα έβαλε με την οικογένεια ότι προσπαθούν να την χωρίσουν από τον αγαπημένο της και ότι δεν θα τα καταφέρουν, καθώς ανέφερε ότι τον πλήγωσαν με το όπλο την προηγούμενη νύχτα..

Έντρομοι η οικογένεια με άδεια του παπά άνοιξαν τον τάφο να κάνουν έλεγχο και βρήκαν το κουστούμι του κόσκινο από τα σκάγια!.
Όπως υποστηρίζουν, ξέχασαν να του βάλουν κεραμίδι στο στόμα και από τότε δεν ενόχλησε.. Αλλά η κοπέλα πέθανε ακριβώς 1 χρόνο μετά.
(στην αναφορά της μου είπε και ονόματα.. αλά επειδή δεν είμαι σε θέση να ξέρω αν επρόκειτο για αστικό θρύλο η όχι, δεν τα λέω καθώς και δεν έχω κάποια έγκριση για αυτό.) :p :D


Το δεύτερο περιστατικό δεν έχει να κάνει με εμφάνιση νεκρού να τρέχει στους δρόμους αλλά τον έκαναν 3-4 φορές εκταφή και ήταν φρέσκος σαν να πέθανε χθες.. με αποτέλεσμα να είναι θαμμένος για πολλά χρόνια και πολλές λειτουργίες. Αναφορές λένε ότι ήταν ΠΟΛΥ κακός άνθρωπος. Είχε παρουσιάσει και το φαινόμενο να μακραίνουν μαλλιά και νύχια.

Belthazor 14-06-08 16:49

Ποσο ωραια ειναι να ακουω αυτες τις ιστοριες, ισως γιατι παντα πιστευα μεσα μου πως ολοι οι θρυλοι εχουν κατι το αληθινο μεσα τους! Ετσι και εδω, δεν μπορω να πω πως ειναι εξολοκληρου αληθινη αυτη η ιστορια, αλλα δεν νομιζω πως ειναι απλα δημιουργημα μερικων ατομων γιατι δεν ειχαν να κανουν κατι, ολα εχουν μια δοση αληθεια, και πρεπει να εχει και αυτη η ιστορια την δοση της..

Υ.Γ. Νομιζα πως οταν ο ανθρωπος πεθανει, τα νυχια και τα μαλλια του συνεχιζαν να μακραινουν για ενα χρονικο διαστημα, αλλα αμα αυτα μακραιναν συνεχεια και ειχαν κανει και κοτσιδα ( :D ) δεν μπορω να πω πως ειναι κανονικο αυτο!

περιηγητης 15-06-08 08:52

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από ANDROMEDA_

Η παράδοση αναφέρει ότι το νησί χρησίμευε παλαιότερα ως νεκροταφείο,ενώ εώς και σήμερα πιστεύετε ότι όταν δύει ο ήλιος βρικόλακες βγαίνουν και περιφέρονται στην επιφάνεια.

Το νησάκι στην Κέρκυρα δεν είναι το μοναδικό στην Ελλάδα με αναφορές σε Βρικόλακες.
Η Ελληνική παράδοση είναι γεμάτη με παρόμοιες ιστορίες από μικρά και συνηθως έρημα νησάκια που ΄΄φιλοξενουσαν΄΄ Βρικόλακες.

Τα πιο γνωστά είναι τα παρακάτω.

Νησάκι Μπαου - Απέναντι από το λιμάνι της Μυκόνου
Νησίδα Εκάτη - Δήλος
Υφαλος Παναγιά η Νησιώτισσα ή Θεανώ - Βόρεια Εύβοια
Νησίδα Καμένη - Σαντορίνη
Νησί Τάφος - Κεφαλονια
Βραχονησίδα Νεκροθήκες και νησίδα Πλατύ - Ψεριμος
Βρυκολακονησια - Βόρεια Σκύρος
Βραχονησίδα Καλαθάς - Χανιά
Δαιμονονησια - Βόρειες Σποράδες
Βραχονησίδα Γονι - Οινουσες
Νησίδα Βενετικό - Χίος

Belthazor 15-06-08 12:39

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από περιηγητης
Το νησάκι στην Κέρκυρα δεν είναι το μοναδικό στην Ελλάδα με αναφορές σε Βρικόλακες.
Η Ελληνική παράδοση είναι γεμάτη με παρόμοιες ιστορίες από μικρά και συνηθως έρημα νησάκια που ΄΄φιλοξενουσαν΄΄ Βρικόλακες.

Τα πιο γνωστά είναι τα παρακάτω.

Νησάκι Μπαου - Απέναντι από το λιμάνι της Μυκόνου
Νησίδα Εκάτη - Δήλος
Υφαλος Παναγιά η Νησιώτισσα ή Θεανώ - Βόρεια Εύβοια
Νησίδα Καμένη - Σαντορίνη
Νησί Τάφος - Κεφαλονια
Βραχονησίδα Νεκροθήκες και νησίδα Πλατύ - Ψεριμος
Βρυκολακονησια - Βόρεια Σκύρος
Βραχονησίδα Καλαθάς - Χανιά
Δαιμονονησια - Βόρειες Σποράδες
Βραχονησίδα Γονι - Οινουσες
Νησίδα Βενετικό - Χίος

Εχω παει στα περισσοτερα απο αυτα, αλλα δεν καθησα αρκετα για να τα ''εξερευνησω''.. Αλλα οπως ειπες ειναι τα πιο γνωστα, δηλαδη υπαρχουν και αλλα.. πολλα αλλα..

περιηγητης 15-06-08 20:20

Στη Μυκονο
 
Τον 18ο αι. μ.Χ. έζησε στη Μύκονο ένας πολύ άγριος πειρατής, ο διάσημος Κασιλυβας.
Κάποια μέρα λοιπόν, βρέθηκε σκοτωμένος σε ένα χωράφι και οι κάτοικοι του νησιού πήραν το πτώμα του και το έθαψαν.
Μετά την κηδεία του όμως, άρχισε να εμφανίζεται σε διάφορα σημεία του νησιού, να προκαλεί ζημιές και να τρομάζει τον κόσμο.
Είχε γίνει Βουρβουλακας, όπως αποκαλούν οι Μυκονιάτες τους Βρικόλακες.
Οι Μυκονιάτες άρχισαν να κάνουν λιτανείες και ξορκισμούς και κάποια στιγμή αποφάσισαν να τον ξεθάψουν και να ξεριζώσουν την καρδιά του. Έτσι και έγινε και την καρδιά του την πετάξαν σε μια περιοχή στον Ορνο που ακόμα και σήμερα αποκαλείται Καρδιοκαυτης.
Ξανάβαψαν το πτώμα του στο νεκροταφείο, αλλά ο Βουρβουλακας δεν εξοντώθηκε.
Αντίθετα αγρίεψε περισσότερο.
Έσκιζε τα ρούχα στις μπουγαδες, :eek: πετούσε ξερολιθιές στις πόρτες έβαζε φωτιά στα σπίτια και έσπερνε τον πανικό στο νησί. Τελικά οι νησιώτες πήραν την πληροφορία ότι για να πεθάνει ο Βουρβουλακας έπρεπε να τρυπηθεί από Τουρκικό σπαθί και αφού έκαναν την πληροφορία πράξη, ησύχασαν από το μαρτύριο.
Στη Μύκονο γίνονται από τότε πολλά αστεία στο όνομα του τρομερού Βουρβουλακα, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι τον έχουν δει να τριγυρνάει στη Σαπιονερα. :o

Βιβλιογραφία
Αποσπάσιμα από άρθρο που δημοσίευσε η Μυκονιατισσα ζωγράφος Μαρίνα Πετρη, στην εκπληκτικη Ειδική έκδοση του περιοδικού Μυστική Ελλάδα, με τίτλο Μυστήρια των Ελληνικών Θαλασσών.

περιηγητης 30-06-08 09:30

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από Belthazor
Εχω παει στα περισσοτερα απο αυτα, αλλα δεν καθησα αρκετα για να τα ''εξερευνησω''.. Αλλα οπως ειπες ειναι τα πιο γνωστα, δηλαδη υπαρχουν και αλλα.. πολλα αλλα..

Πολλά ξερονήσια στις Ελληνικές θαλασσες εχουν κατα καιρούς συμφωνα με την παράδοση, φιλοξενήσει βρυκόλακες.
Οπως πολύ σωστά επισήμανε ο henriksmir, υπηρχε η πεποίθηση οτι οι βρυκόλακες απεχθάνονταν το νερό.

Στην Ελλαδα των χιλιάδων βραχονησίδων και ξερονησιών, αποτελούσε λύση το να εγκαταλείπονται στην τύχη τους οι βρυκόλακες σε κάποιο απο αυτά τα ξερονήσια.
Υπάρχουν και αφηγήσεις για τέτοιες ''αποστολές'', οπως π.χ. αυτή του Υφαλου Παναγιά η Νησιώτισσα στη βόρεια Ευβοια, οπου ο παπάς του χωριού ανέλαβε να μεταφέρει το σώμα ενός βρυκόλακα με βάρκα, στο μικρό νησάκι.

Αν και προηγήθηκε μάχη μέσα στη βάρκα, τελικά ο παπάς τα κατάφερε, και από τότε ο βρυκόλακας απομονώθηκε μη μπορώντας να γυρίσει πίσω.

Andrew 01-07-08 06:50

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από περιηγητης
Το νησάκι στην Κέρκυρα δεν είναι το μοναδικό στην Ελλάδα με αναφορές σε Βρικόλακες.
Η Ελληνική παράδοση είναι γεμάτη με παρόμοιες ιστορίες από μικρά και συνηθως έρημα νησάκια που ΄΄φιλοξενουσαν΄΄ Βρικόλακες.

Τα πιο γνωστά είναι τα παρακάτω.

Νησάκι Μπαου - Απέναντι από το λιμάνι της Μυκόνου
Νησίδα Εκάτη - Δήλος
Υφαλος Παναγιά η Νησιώτισσα ή Θεανώ - Βόρεια Εύβοια
Νησίδα Καμένη - Σαντορίνη
Νησί Τάφος - Κεφαλονια
Βραχονησίδα Νεκροθήκες και νησίδα Πλατύ - Ψεριμος
Βρυκολακονησια - Βόρεια Σκύρος
Βραχονησίδα Καλαθάς - Χανιά
Δαιμονονησια - Βόρειες Σποράδες
Βραχονησίδα Γονι - Οινουσες
Νησίδα Βενετικό - Χίος

Ετσι και πας στο νησί του Μπάου στη Μύκονο θα γίνεις εσύ βρυκόλακας στην καλύτερη! Στη Μύκονο επίσης υπάρχει η περιοχή του Βουρβούλακα όπου ένας περιηγητής του 18ου αιώνα αναφέρει ό,τι είχαν κάψει έναν βρυκόλακα τότε.
Στη βραχονησίδα του Καλαθά είχα πάει αρκετές φορές αλλά δεν παρατήρησα κάτι ποτέ.

περιηγητης 01-07-08 13:26

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από Andrew
Ετσι και πας στο νησί του Μπάου στη Μύκονο θα γίνεις εσύ βρυκόλακας στην καλύτερη! Στη Μύκονο επίσης υπάρχει η περιοχή του Βουρβούλακα όπου ένας περιηγητής του 18ου αιώνα αναφέρει ό,τι είχαν κάψει έναν βρυκόλακα τότε.
Στη βραχονησίδα του Καλαθά είχα πάει αρκετές φορές αλλά δεν παρατήρησα κάτι ποτέ.

Στο νησακι του Μπαου δηλαδη τι παρατηρησες?
Προσωπικα, δεν εχω παει ποτε σε κανενα απο αυτα τα νησακια και θα με ενδιεφερε μια τετοια αποψη.

Belthazor 01-07-08 14:07

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από Andrew
Ετσι και πας στο νησί του Μπάου στη Μύκονο θα γίνεις εσύ βρυκόλακας στην καλύτερη! Στη Μύκονο επίσης υπάρχει η περιοχή του Βουρβούλακα όπου ένας περιηγητής του 18ου αιώνα αναφέρει ό,τι είχαν κάψει έναν βρυκόλακα τότε.
Στη βραχονησίδα του Καλαθά είχα πάει αρκετές φορές αλλά δεν παρατήρησα κάτι ποτέ.

Να σε ρωτήσω κάτι, μιας και δεν έχω δει βρικόλακα από πολύ κοντά, η τουλάχιστον αυτό που είδα νομίζω ότι ήταν βρικόλακας, τα μάτια τους.. πως είναι? Διότι, επί 3 συνεχόμενα χρόνια πήγαινα Μύκονο, και εκεί κάθε βραδύ που έβγαινα έξω, έβλεπα έναν τύπο ( Μονό βραδύ τον έβλεπα ), όπου τα μάτια του σε απορροφούσαν και όταν σε απορροφούσαν άλλαζαν σχήμα σιγά σιγά :confused: ..

Ophelia 02-07-08 09:31

Έχω ακούσει απο πολλούς φήμες για βρυκόλακες σε ένα χωριό της Κορινθίας, το Σοφικό.
Δεν ξέρω κατά πόσο στέκουν, και δεν έχω επισκευτεί ποτέ το συγκεκριμένο μέρος, αλλά μου έχει κάνει εντύπωση οτι πολλοί γνωστοί μου (άσχετοι μεταξύ τους) μου λένε για ιστορίες και για θεάσεις βρυκολάκων (τώρα το πως γνςρίζανε αυτοί που τους είδανε οτι ήτανε βρυκόλακες...αυτό δεν το ξέρω) σε αυτό το χωριό.

Μάλιστα όταν ένα κοντινό μου πρόσωπο έτυχε να χαθεί στη περιοχή και να βρεθεί στο Σοφικό, μου είπε οτι υπήρχε μια πολύ παράξενη ενέργεια στο μέρος αυτό! Μου μίλησε για ένα άδειο χωριό, σαν εγκαταλελημένο, και για μια αίσθηση απόλυτης μοναξιάς... :confused:

Δεν έχω ιδέα αν όλα αυτά ισχύουν αφού δεν έχω επισκευτεί το χωριό, αλλά μιας και το έχω ακούσει αρκετές φορές σε σχέση με βρυκόλακες είπα να το αναφέρω...

περιηγητης 02-07-08 13:37

Φίλε Belthazor, ισως αξίζει να περιγράψεις με περισσότερες λεπτομέρειες την εμπειρία σου στη Μύκονο

Belthazor 02-07-08 16:10

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από περιηγητης
Φίλε Belthazor, ισως αξίζει να περιγράψεις με περισσότερες λεπτομέρειες την εμπειρία σου στη Μύκονο

Αμμ.. οκ.. λοιπόν, ήταν στην πόλη, μέσα στα σοκάκια και τα μαγαζιά, ήταν λοιπόν και ένα μαγαζί, πηγαίναμε κάθε μέρα και μεσημέρι εκεί, αλλά ο τύπος δεν ήταν ποτέ εκεί μέρα. Έτσι πολλές φόρες τα βράδια που έβγαινα, ήταν μερικές φόρες και ο ξαδέρφες μου εκεί.. υπήρχε ένας τύπος, γύρω στα 40 θα τον έκανα, χαμηλό προφίλ, δεν έλεγε τίποτα, μονό έπινε και κοιτάτε τον κόσμο που πέρναγε.. Έτσι λοιπόν, πάω να μπω μια μέρα στο μαγαζί και όταν βγαίνω ήθελα να καθίσω κάπου, έτσι κάθισα απέναντι του, τρώγοντας αυτό που πήρα.. Κοίταζα εκεί γύρω, και σε μια στιγμή, άρχισα να τον κοιτώ, και έτσι όπως τον κοίταγμα, με κοιτάτε και εκείνος, δεν μπορούσα να βγάλω τα μάτια μου εύκολα από πάνω του, αν και το κατάφερνα μερικές φόρες. Σε μια στιγμή όμως, πρόσεξα μέσα στα μάτια του, την κόρη του οφθαλμού να αλλάζει λίγο σχήμα, να γίνετε πιο στενή, δεν είδα περισσότερο τα μάτια του γιατί απέσπασα το βλέμμα μου.. Πάντως μεθυσμένος δεν ήμουν, διότι πολύ απλά δεν μεθάς με ένα Strawberry Sundae.. τώρα άμα ήταν βαμπίρ δεν γνωρίζω.. και δεν λέω τίποτα, για να μην ''φάω ξύλο'' όπως και στο άλλο θέμα.. Αυτά..

Fallen angels 02-07-08 18:55

Σε σχέση με αυτό το θέμα, πιστεύω ότι αυτές οι ιστορίες περι βρυκολάκων σε ελληνικά νησιά είναι λίγο περίεργες και επειδη δεν ξέρω πολλά θα μπορούσε κάποιος να με διαφωτίσει :confused:

Immortal 03-07-08 08:03

Πολύ καλό κια ενδιαφέρον το θέμα με τους Βρυκόλακες στην Ελλάδα, υπάρχουν ιστορίες απο τον Ν. Πολίτη που τις έχει καταγράψει στο "Παραδόσεις του Ελληνικού Λαού" και ακόμη υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Μόνταγκ Σάμμερς με τίτλο "Ο έλλην Βρυκόλαξ" που περιγράφει παράδοξα γεγονότα με Βρυκόλακεσ στην Ελλάδα.
Ενα αρκετά ενδιαφέρον σημείο αναφέρει ότι κάποια εποχή η Ύδρα είχε "γεμίσει" απο Βρυκόλακες αλλά ο επίσκοπος της -εκείνη της εποχής- κατάφερε μέσω κάποιου πλοίου να τους φορτώσει και να τους μεταφέρει στην Σαντορίνη...

elinor 07-07-08 12:10

Τα πολύ παλιά χρόνια στην Κρήτη, σε μια επαρχία του Νομού Ηρακλείου, υπήρχε ένας άνθρωπος, τόσο πολύ άσχημος και τόσο πολύ βρωμιάρης, που καμία κοπέλα δεν ήθελε να τον παντρευτεί, παρά την τεράστια περιουσία που είχε. Σιγά σιγά, ο άνθρωπος έγινε τόσο κακός και τόσο παράξενος από τις αρνήσεις που έπερνε από τις κοπελιές που ζητούσε σε γάμο, που δεν τον ήθελε κανένας στο χωριό. Έτσι, πέθανε από τον καημό του, σε νεαρή ηλικία. Στην κηδεία του όμως, επειδή οι συγχωριανοί του δεν τον νοιάζονταν, ο παπάς δεν τον διάβασε σωστά (δεν διαβάσανε όλα τα γράμματα - δεν ξερω τι σημαίνει αυτό) και ο άνθρωπος αυτός "κακανθρώπησε" που λένε στην Κρήτη. Από τότε, και για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, όποτε γινόταν γάμος στο χωριό αλλά και στα γύρω χωριά, έβρισκαν τους νιόπαντρους στραγγαλισμένους. Αγριέυτηκαν λοιπόν κάποια στιγμή οι κάτοικοι, και άρχισαν να ανοίγουν τους τάφους, όσων πίστευαν ότι θα μπορούσαν να είχαν βρυκολακιάσει αλλά δεν βρήκαν τίποτα....ώσπου άνοιξαν τον τάφο αυτού του ανθρώπου και αντίκρυσαν ένα απίστευτο θέαμα....αυτός ήταν λες και ήταν ζωντανός, είχαν μακρύνει πολύ τα μαλλιά του και τα νύχια του και ήταν γεμάτος αίματα, έτσι τον πήραν και τον έκαψαν έξω από την εκκλησία του χωριόυ για να γλιτώσουν....και έτσι και έγινε!

Την παραπάνω ιστορία, μου την εξιστόρησε η πεθερά, καθως και πολλές άλλες που θα ανεβάσω και στο θέμα που έχω ανοίξει "ΘΡΥΛΟΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ"

Andrew 20-08-08 08:28

Δεν υπάρχει κάτι το μεταφυσικό που εννοώ στο νησί του Μπάου. Εννοώ φυσιολογικά θα πάθεις κάτι από τους κατόχους του!

labros 20-08-08 09:41

Πούλιθρα Αρκαδίας
 
Έχω ακούσει πολλές μαρτυρίες από συγγενείς στην νοτιοανατολική Αρκαδία.
Τα Πούλιθρα είναι κοντά στα σύνορα με την Λακωνία. Περιοχή δυσπρόσιτη, με βουνά και δοκιμασμένο κόσμο.
Ακόμα και η γιαγιά μου, μου έλεγε ιστορίες για παράξενους ανθρώπους. Η κοινωνία ήταν πολύ κλειστή τότε και ο κόσμος μετά την δύση του ήλιου, προσπαθούσε να αποφεύγει να είναι έξω εκτός και ήταν σε μεγάλες ομάδες.
Επίσης και η μητέρα μου που έζησε τα πρώτα της χρόνια στην περιοχή και μίλαγε την τοπική Τσακώνικη διάλεκτο, που έλεγε παλαιότερα ιστορίες.

Υπήρχαν και μαρτυρίες για λυκάνθρωπους (αλλά μάλλον τραβηγμένο, θα το θεωρήσω), γιατί κάτι τέτοιο το άκουσα μόνο από ένα άτομο.

Τώρα, μιας και τα παλαιότερα χρόνια η έννοια βρυκόλακας ίσως είχε άλλες εκδοχές από τις σημερινές ή μοντέρνες να πω, ίσως οι άνθρωποι τότε ήθελαν να προσδιορίσουν τους παράξενους ανθρώπους, τους απόμακρους και τελικά ίσως τους κακούς.

Banshee 17-09-08 14:34

Όσον αφορα το Σοφικό αλλα και για ενα χωριό που βρισκόταν στον Υμμητό στο οποίο κατόπιν έρευνας βρέθηκαν τα οστά του ιποτιθέμενου βρυκόλακα καρφωμενο στο φερετρό του.
θα ψάξω το περιοδικό στο οποίο είχα βρεί τα σχετικά αρθρα κ θα σας ενημερώσω.
όσον αφορά μια άλλη ιστορία αυτή αφορά κάποια χωριά της Ηπείρου χρονολογείτε πολύ πριν τον 1ο Παγκόσμιο πόλεμο.
Καισώζετε με την προφορική μετάδοση.Ήταν κάποτε μια κοπέλα η οποία σε κάποιο πανηγύρι γνώρισε έναν νέο.Ερωτευτηκανε κ παντρευτήκανε.Υπήρχε όμως το εξής παράδοξο.Ο νέος βλεπότανε με τη νύφη μόνο μετα τη δύση του ηλίου.Όταν τον ΄ρωτησαν είπε ότι δούλευε οπότε όλη τη μέρα ταξίδευε (με τα πόδια άντε κανα γαιδουράκι στη καλύτερη) και γιαυτό γύριζε βράδυ κ έφευγε πριν χαράξει.Ακόμα αιτιολόγησε το γεγονός ότι δεν τον ξέρουν επειδή ήταν απο ένα χωριό αρκετά μακριά απο το δικό τους.
Κάποια στιγμή η κοπέλα έμεινε έγκυος.Όμως όταν έφτασε η ώρα να γεννήσει αυτό που αντίκρυσαν ήταν μια άμορφη μάζα απο σάρκα κ καθόλου κόκκαλα.Σοκαριστήκανε όλοι.Και είπαν να εντείνουν τις έρευνες έτσι κ έγινε.ώσπου να ανακάλυψαν σε ένα διπλανό χωριο το τάφο του νέου κ στο σημείο του κεφαλιού μια μεγάλη τρύπα στο χώμα.(Πιστεύεται ότι είναι σημάδι βρυκολακιάσματος.)Τα ρούχα του νεκρού ήταν τα ρούχα με τα οποία τον έβλεπαν.Έτσι πήρανε παπά τον ψάλανε κανονικά κ ρίξανε ζεματιστό νερό στη τρύπα.Απο τότε δεν ξαναεμφανίστηκε.

Elfelia 23-09-08 14:04

Παντα θεωρουσα πολυ παραξενους κ ενδιαφερον τις ιστοριες για βρυκολακες κ ποτε δεν μπορουσα να βρω λογικη εξιγηση.Αλλα μετα την επισκεψη μου στο http//:www.supernatural.gr/ νομιζω οτι πhρα μια πολυ λογικη απαντηση.

24-09-08 11:08

Φίλοι μου καλημέρα σας.

Φίλε Banshee η αναφορά σου στην περιοχή ΣΟΦΙΚΟΥ Κορινθίας με έκανε
να απαντήσω σε αυτο το θέμα...

Γνωρίζω πολύ καλά την περιοχή αλλά και τους μύθους (????) που
κυκλοφορούν εκεί...

Πράγματι εκεί υπάρχει απο παλαιά αναφορές για τους ΑΠΕΘΑΝΤΟΥΣ ...
Αναφορές πολλές και τα στόματα κλειστά....
Αναφέρομαι όχι μόνο στο χωρίο αλλά και στις γύρο περιοχές....

Ευχαριστώ.

shadow 09-10-08 19:34

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης: Θανάσης Βάγιας (Ο Βρυκόλακας)

-"Πες μου τι στέκεσαι Θανάση, ορθός,
βουβός σα λείψανο, στα μάτια μπρος;
Γιατί Θανάση μου, βγαίνεις το βράδυ;
Ύπνος για σένανε δεν είν' στον 'Αδη;

Τώρα περάσανε χρόνοι πολλοί...
Βαθιά σε ρίξανε μέσα στη γη...
Φεύγα, σπλαχνίσου με. Θα κοιμηθώ.
'Ασε με ήσυχη ν' αναπαυθώ.

Το κρίμα που 'καμες με συνεπήρε.
Βλέπεις πως έγινα; Θανάση σύρε.
Όλοι με φεύγουνε, κανείς δε δίνει,
στην έρμη χήρα σου, ελεημοσύνη.

Στάσου μακρύτερα... Γιατί με σκιάζεις;
Θανάση τι έκαμα και με τρομάζεις;
Πως είσαι πράσινος; Μυρίζεις χώμα...
Πες μου... δεν έλυωσες, Θανάση, ακόμα;

Λίγο συμάζωξε το σάβανό σου...
Σκουλήκια βόσκουνε στο πρόσωπό σου.
Θεοκατάρατε, για δες... πετάνε
κι έρχονται πάνω μου για να με φάνε.

Πες μου πουθ' έρχεσαι με τέτοια αντάρα;
Ακούς τι γίνεται; Είναι λαχτάρα.
Μες απ' το μνήμα σου γιατί να βγεις;
Πες μου πουθ' έρχεσαι; Τι 'λθες να δεις";

Ε'

-"Μέσα στου τάφου μου τη σκοτεινιά
κλεισμένος ήμουνα, τέτοια νυχτιά
κι εκεί οπού 'στεκα σαβανωμένος,
βαθιά στο μνήμα μου συμαζωμένος,

έξαφνα πάνω μου, μια κουκουβάγια
ακούω που φώναξε: -Θ α ν ά σ η Β ά γ ι α
σήκω και πλάκωσαν χίλιοι νεκροί
και θα σε πάρουνε να πάτε κει-.

Τα λόγια τ' άκουσα και τ' όνομά μου.
Σκάνε και τρίβονται τα κόκαλά μου.
Κρύβομαι, χώνομαι όσο μπορώ
βαθιά στο λάκο μου, να μη τους δω.

-Έβγα και πρόβαλε Θανάση Βάγια,
έλα να τρέξωμε πέρα στα πλάγια.
Έβγα μη σκιάζεσαι, δεν είναι λύκοι.
Το δρόμο δείξε μας για το Γαρδίκι-.

Έτσι φωνάζοντας σα λυσσασμένοι
πέφτουν επάνω μου οι πεθαμένοι.
Και με τα νύχια τους και με το στόμα
πετάνε, σκάφτουνε το μαύρο χώμα.

Και σα με βρήκανε όλοι με μια
έξω απ' του τάφου μου την ερημιά,
γελώντας, σκούζοντας, άγρια με σέρνουν
κι εκεί που είπανε με συνεπαίρνουν.

Πετάμε, τρέχομε, φυσομανάει,
το πέρασμά μας κόσμο χαλάει.
Το μαύρο σύγνεφο, όθε διαβεί,
οι βράχοι τρέμουνε, ανάφτ' η γη.

Φουσκώνει ο άνεμος τα σάβανά μας
σα ν' αρμενίζουμε με τα πανιά μας.
Πέφτουν στο δρόμο μας και ξεκολάνε
τα κούφια κόκαλα, στη γη σκορπάνε.

Εμπρός μας έσερνε η κουκουβάγια
πάντα φωνάζοντας: -Θ α ν ά σ η Β ά γ ι α-.
Έτσι εφτάσαμε σ' εκειά τα μέρη,
που τόσους έσφαξα μ' αυτό το χέρι.

Ω τι μαρτύρια! Ω τι τρομάρες!
Πόσες μου ρίξανε σκληρές κατάρες!
Μου 'δωκαν κι έπια αίμα πηγμένο.
Για δες το στόμα μου, το 'χω βαμένο.

Κι ενώ με σέρνουνε και με πατούνε
κάποιος εφώναξε... στέκουν κι ακούνε.
-Καλώς σε βρήκαμε Βιζίρη Αλή-.
Εδώθε μπαίνουνε μες την αυλή.

Πέφτουν επάνω του οι πεθαμένοι.
Με παρατήσανε... Κανείς δε μένει.
Κρυφά τους έφυγα και τρέχω 'δω,
με σε γυναίκα μου να κοιμηθώ".

ΣΤ'

-"Θανάση σ' άκουσα, τραβήξου τώρα.
Μέσα στο μνήμα σου να πας είν' ώρα".

-"Μέσα στο μνήμα μου για συντροφιά,
θέλω απ' το στόμα σου τρία φιλιά".

-"Όταν σου ρίξανε λάδι και χώμα
ήλθα, σε φίλησα κρυφά στο στόμα".

-"Τώρα περάσανε χρόνοι πολλοί...
Μου πήρ' η κόλαση κειό το φιλί".

-"Φέυγα και σκιάζομαι τ' άγρια σου μάτια.
Το σάπιο κρέας σου, πέφτει κομάτια.
Τραβήξου, κρύψε τα, κείνα τα χέρια.
Απ την αχάμνια τους λες κι είν' μαχαίρια".

-"Έλα γυναίκα μου, δεν είμαι 'γω
κείνος π' αγάπησες, ένα καιρό;
Μη με σιχαίνεσαι, είμ' ο Θανάσης".
-"Φεύγ' απ' τα μάτια μου, θα με κολάσεις".

Ρίχνεται πάνω της και τήνε πιάνει,
μέσα στο στόμα της τα χείλη βάνει.
Στα έρμα στήθια της τα ρούχ' αρχίζει,
που τη σκεπάζουνε, να τα ξεσχίζει.

Τήνε ξεγύμνωσε... το χέρι απλώνει...
Μέσα στο κόρφο της άγρια το χώνει...

Μένει σα μάρμαρο. Κρύος σα φίδι
τρίζει απ' το φόβο του, στο κατακλείδι.
Σα λύκος ρυάζεται, τρέμει σα φύλλο...
Στα δάχτυλα έπιασε το Τίμιο Ξύλο.

Τη μαύρη γλύτωσε, το φυλαχτό της,
καπνός, εσβήστηκεν απ' το πλευρό της.
Τότε ακούστηκε κι η κουκουβάγια
έξω, που φώναζε: -Θ α ν ά σ η Β ά γ ι α-!

Ζ'

-"Ξύπνα παιδί μου κι η αυγή απ' το βουνό προβαίνει,
ξύπνα ν' ανάψωμε φωτιά κι η ξένη μας προσμένει".

-"Καλή σου μέρα μάνα μας, ησύχασες κομμάτι";
-"Λίγο κοιμώμαι η δύστυχη, δεν έκλεισα το μάτι.
Έχετε γεια, έχετε γεια, πρέπει να σας αφήσω.
Είναι μακρύς ο δρόμος μου και πότε θα κινήσω";

-"Γιατί δε μας εξύπνησες κι έμεινες μοναχή σου;
Σύρε μανούλα στο καλό και δος μας την ευχή σου".

-"Για το καλό που κάματε, για την ελεημοσύνη,
ύπνο γλυκό ο Κύριος κι ήσυχο να σας δίνει.
'Αλλο καλό να σας 'φχηθώ στο κόσμο μας δε ξέρω,
νύχτα και μέρα το ζητώ και δε μπορώ να εύρω".

-"Μάνα, η φτώχεια είναι κακή γιατί έχει καταφρόνια".
-"Τα πλούτη τα δοκίμασα, περάσαν με τα χρόνια".

-"Μέσα στο λόγγο οι δύστυχοι ζούμε κι εμείς σα λύκοι,
απ' το καιρό που χάλασε το έρμο το Γαρδίκι".

Ω δυστυχιά μου! Ω δυστυχιά! Ο κόσμος θα χαλάσει!
Και ποιόνε μελετήσανε; Το Β ά γ ι α το Θ α ν ά σ η!

-"Κι εγώ είμ' η γυναίκα του. Κάμετε το σταυρό σας,
πάρτε λιβάνι, κάψετε, να διώξτε τον εχτρό σας.
Εψές τη νύχτα μπήκε 'δω, εστάθηκε σιμά μου...
Σχωρέστε τόνε, Χριστιανοί, κλάψτε τη συμφορά μου..."

Παίρνει το λόγγο. Το παιδί κι η μάνα ανατριχιάζουν
και το σταυρό τους κάνοντας, τρέμουν που τη κοιτάζουν.

http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=469

shadow 09-10-08 19:54

θα σας παραθεσω ιστορια του χωριου μου (στην Κερκυρα) καταγεγραμμενη απο λαογραφο,με μαρτυρα γεροντα του χωριου ο οποιος δυστυχως πεθανε πριν μερικα χρονια.

Ο γεροντας δεν ηταν παντα γεροντας αλλα ηταν και παιδι και μαλιστα παπαδοπαιδι.Αρχες περιπου του 1900 καποιος χωριανος ο οποιος ηταν πολυ σκληρος με την οικογενεια (χωρις περισσοτερα στοιχεια) του αποδημει εις Κυριον.Αμμεσως αρχιζουν οι κατ οικον νυχτερινες παρενοχλησεις ,με κυριο αιτημα του μακαριτη (λεμε τωρα) να μπει μεσα.Φυσικο επακολουθο να παει η οικογενεια στον παπα του χωριου για παραπονα (δεν τον εστειλες για τα καλα εκει που πρεπει κτλ).Περνει λοιπον ο πατερ το παπαδοπαιδι του ,αφου το βαζει να ορκιστει οτι οτι δει δεν θα το πει ποτε στην ζωη του (τελικα το ειπε λιγο πριν πεθανει) και πανε στον Αι Γιωργη στο νεκροταφειο του χωριου.Βαζει ο πατερ 4 κερια δεμενα με κοκκινες κορδελες περιμετρικα στον ταφο και ενα στο κεντρο και αρχιζει τον εξορκισμο.Κατα την μεση της τελετης αρχιζει το χωμα να αναδευεται με ενα βουητο να ακουγεται μεσα απο τον ταφο.Με την ληξη αυτης το εδαφος πανω απο τον ταφο πεφτει μισο μετρο κατω απο το επιπεδο του υπολοιπου .Οι επισκεψεις σταματησαν

υπαρχουν και αλλες ιστοριες στο χωριο οι οποιες δεν αφορουν ολες βρυκολακες αλλά και άλλες "εμφανισεις"-" φαινομενα", καποιες απο αυτες με παραπανω απο ενα μαρτυρες ,οι περισσοτεροι λογικοι και θα ελεγα αξιοπιστοι.
θα τις γραψω καποια φορα

romano78 12-10-08 23:16

παντως αφου λεμε για νησακια μην ξεχναμε και το βατραχονησι στην Αθηνα..προσβασιμο και χωρις βαρκα ;-)

Elfelia 14-10-08 19:20

Και τι το ιδιετερο εχει αυτο το Βατραχονησι? :confused:

mikede12345 10-11-08 14:13

μπραβο πολλυ ενδιαφερον θεμα!!
υπαρχει τιποτα αλλο?
καποια αλλη ιστορια?

elenaelena 05-05-09 15:41

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από Belthazor
Εχω παει στα περισσοτερα απο αυτα, αλλα δεν καθησα αρκετα για να τα ''εξερευνησω''.. Αλλα οπως ειπες ειναι τα πιο γνωστα, δηλαδη υπαρχουν και αλλα.. πολλα αλλα..

επειδη ειμαι απο την μυκονο και ζω ακομα στην μυκονο για το νησακι του μπαου δεν εχω ακουσει κατι αλλα για ενα νησακι κοντα στην δηλο κατι ειχα ακουσει ,οταν ρωτησα παραπανω εμαθα οτι εθαβαν εκει τα θυματα της χολερας πανουκλας [ δεν θυμαμαι ποιο απο τα δυο]που ειχε ξεσπασει στην μυκονο και μαλιστα τους εριχναν και ασβεστη για απολυμανση ,κατι για καποιον "αλοιοτο" ειχα ακουσει αλλα στην μυκονο

elenaelena 05-05-09 15:47

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από Andrew
Δεν υπάρχει κάτι το μεταφυσικό που εννοώ στο νησί του Μπάου. Εννοώ φυσιολογικά θα πάθεις κάτι από τους κατόχους του!

το νησακι ανηκοι στον δημο μυκονιων καποιος απλα εκτισε καποιο αυθαιρετο

ghostrider 13-10-10 15:42

υπαρχει κανεις απο κρητη που να εχει την εντυπωση πως εχει δει βρυκολακα?

Raven girl 14-10-10 17:08

Γεια σας,γενικα η Ελλαδα ειναι απο τις χωρες που πρωτο ξεκινησε ο μυθος των βρυκολακων.Σε πολλα νησια της Ελλαδας παλια ειχαν τα νεκροταφια τους σε γειτονικα ακατοικητα νησακι ετσι ωστε να μην μπορουν οι νεκροι που βρυκολακιαζουν να τους πειραξουν γιατι υποτιθετε φοβουνται το νερο.Στη Σαντορινη για παραδειγμα εκει που ειναι το ηφαιστειο λενε πςσ υπαρχουν βρυκολακες και οι ντοπιοι ιδικα το βραδυ δεν δεν πανε κοντα με τα καραβακια.Ακομα και σημερα σε πολλα νησια πολλοι ντοπιοι τα πιστευουν αυτα και οταν τους ρωτας αποφευγουν να μιλησουν.Το νησι Δηλος λενε πως εχει βρυκολακες η τελος παντων κατι γινετε εκει γιατι μετα τη δυση του ηλιου απαγορευετε να πατησει το ποδι του στο νησι ο οποιοσδηποτε.Ουτε ασφαλεια ουτε τιποτα και πολλοι απο τα γυρω νησια δεν πανε ουτε το πρωι.Γενικα αυτο το θεμα απο πολλη μικρη με ενδεφερε και εχς διαβασει παρα ολλα βιβλια,αθρα κλπ για τους βρυκολακες.Αν ενδιαφερεστε μπορω να γραψω και αλλες!!:D:D

Rina 28-09-11 17:30

!!!!
 
Εδω και καιρο γυρναω απο site σε site χωρις να βρω κατι που θα καλυψει την περιεργεια μου, την εμμονη ιδεα μου μπορω να πω για τους Βρυκολακες...Υπαρχουν στοιχεια που να υποστηριζουν την υπαρξη τους η οχι???

beetlejuice 28-09-11 17:55

Λογικά θα σε ενδιαφέρει το http://metafysiko.gr/forum/showthread.php?t=1584 :)

fantasy 10-01-12 12:08

Φάκελος βρυκόλακες
 
Το ερώτημά σου είναι γνωστό ότι απαντήθηκε. Οι απαντήσεις κρύβονται εδώ:

http://www.otherside.gr/2009/11/ypar...xi-vrikolakes/

Marsia 14-09-13 20:14

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από Bluecode (Μήνυμα 53698)
Μια ιστορία που έχω ακούσει προσωπικά. Κατάγομαι απο την Σκιάθο. Πριν απο χρόνια η γιαγια μου μου είχε διηγηθεί μια ιστορία σχετικά με ενα φαινομενο βρυκόλακα στην Σκιάθο.
Ειχε δικαιολογήσει το φαινόμενο γιατί σε κάποιον που είχε πεθάνει ο παπάς δεν του είχε ρίξει λάδι κατα την νεκρόσιμη ακολουθία. Ο νεκρός αυτό λοιπόν είχε γίνει βρυκόλακας. Εβγαινε από τον τάφο κλπ. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν μου είχε πει να επιτίθεται σε ανθρώπους για αίμα κλπ.
Η κατάληξη της ιστορίας είναι, απ' ότι θυμάμαι, πως οι χωριανοί παραφυλάξαν για το πότε ο βρυκόλακας θα μπει μέσα στον τάφο του. Οταν έγινε αυτό του έριξαν αγιασμένο λάδι και δεν ξανασηκώθηκε.
Είναι άγνωστο από ποσο παλιά έρχεται αυτή η ιστορία.

Νομίζω ότι αυτή η ιστορία -με όλες τις παραλλαγές της- είναι ο πιο κλασικός ελληνικός θρύλος σχετικά με τη δημιουργία βρυκολάκων. Όταν ήμουν μικρή η γιαγιά μου μου είπε την ίδια ιστορία ελαφρώς παραλλαγμένη -επρόκειτο για έναν Τούρκο σε ελληνικό χωριό της Μικράς Ασίας(ή του Πόντου, θα σε γελάσω τώρα), ο οποίος επειδή θάφτηκε όπως ήταν όταν πέθανε βρυκολάκιασε και τα βράδια σηκωνόταν από τον τάφο του και -αν δεν κάνω λάθος- τριγυρνούσε γύρω από το παλιό του σπίτι. Τώρα αν θυμάμαι καλά, η ιστορία τελειώνει έχοντας πάρει είδηση στο χωριό ότι βρυκολάκιασε και τελικά θάφτηκε και διαβάστηκε με τη χριστιανική τελετή, την οποία τέλεσε ο παπάς του χωριού.
Ο νεκρός έπαιρνε μάλιστα τη μορφή σκύλου, κάτι που με εξέπληξε όταν είδα -στη βικιπαιδεια- ότι συμβαίνει και σε άλλους θρύλους βρυκολάκων.

Παράθεση:

Οι βρυκόλακες (ενίοτε "βρικόλακες") είναι δημιουργήματα της λαϊκής φαντασίας, τα οποία στην ελληνική και χριστιανορθόδοξη παράδοση έχουν ποικίλα χαρακτηριστικά. Κατά τις διάφορες δοξασίες πρόκειται για σώματα νεκρών που για κάποιες αιτίες εξέρχονται από τους τάφους τη νύκτα και μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές ζώων, ιδιαίτερα κατοικίδιων πχ σκύλου ή κατσικιού με απώτερο σκοπό να φοβίσουν ή να ενοχλήσουν τους ζωντανούς συγγενείς τους ή και ξένους, περιφερόμενοι στους χώρους που διαβιούσαν. Έτσι συνδέονται άμεσα με το κακό και τον Σατανά. Σε κάποιες περιοχές λέγονται "καταχανάδες" ή "τυμπανιαίοι" γιατί είναι φουσκωμένοι από το αίμα των ανθρώπων που έχουν πιεί. Τρέφονται με αίμα, αλλά και γάλα ή αλεύρι, μαγαρίζουν (λερώνουν) το σπίτι συγγενικών τους προσώπων και σκοτώνουν πρώτα τους συγγενείς τους. Δεν τους επηρεάζει ο ήλιος, αλλά φοβούνται τα Θεία και, κατά κάποιες ελληνικές παραδόσεις, η μόνη ημέρα που γυρίζουν στον τάφο τους είναι το Σάββατο ή η Κυριακή. Δεν μπορούν να διασχίσουν νερό, ειδικά θαλασσινό
Το πόσο καταλυτικά έδρασαν στη λαϊκή φαντασία και το πόσο διείσδυσαν στο λαϊκό πολιτισμό είναι ολοφάνερο από τις πολλές εμφανίσεις τους στη λογοτεχνία.

Παράθεση:

Οι περί βρυκολάκων δοξασίες ενέπνευσαν και μεγάλους ποιητές διαφόρων χωρών καθώς και άγνωστους δημιουργούς δημοτικών τραγουδιών. Ο Γκαίτε έγραψε σχετική μπαλάντα με τον τίτλο "Ερλ Καίνιχ" που μεταφράστηκε και στην ελληνική. Με τον τίτλο "Βρυκόλακες" φέρεται επίσης ένα δράμα του Ίψεν. Στην ελληνική ποίηση το θέμα του βρυκόλακα εκμεταλλεύτηκε αριστοτεχνικά ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης στο ποίημά του "Θανάσης Βάγιας".
Στοιχεία Βρυκόλακα εμπεριέχει και το βιβλίο "Το Φάντασμα" του Γρηγορίου Ξενόπουλου (Γρηγόριος Ξενόπουλος), το οποίο βασίζεται σε μια ιστορία που διαδραματίστηκε το ΙΗ΄αιώνα στη Βενετοκρατούμενη Ζάκυνθο. Η τραγική ηρωίδα βασανίζεται από τον νεκρό αρραβωνιαστικό της και αναγκάζεται παρανόμως να τον ξεθάψει, ανακαλύπτοντας το πτώμα άλιωτο.[10]
Ηθογραφική τραγωδία με θέμα και τίτλο "Ο Βρυκόλακας" έχει γράψει ο Αργύρης Εφταλιώτης, καθώς και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου το δράμα "Ο όρκος του πεθαμένου" με υπόθεση από το γνωστό δημοτικό τραγούδι "Ο Κωνσταντής" που βρυκολάκιασε προκειμένου να φέρει την αδελφή του Αρετή, από τα ξένα, στη μητέρα του όπως της είχε υποσχεθεί καθόσον ζούσε.
Αλλά και στα δημοτικά τραγούδια(που μια ολόκληρη κατηγορία τους σχετίζεται με το θάνατο), όπως το πασίγνωστο τραγούδι "του νεκρού αδελφού", όπου ούτε λίγο ούτε πολύ περιγράφεται η ιστορία του νεκρού που σηκώθηκε από τον τάφο εξαιτίας της κατάρας της μάνας του(καθώς αυτός πέθανε κι έτσι δεν τήρησε την υπόσχεση που της έδωσε). Κάπως έτσι, ξεκίνησε να πάει στα ξένα να φέρει την αδελφή του. Στο δρόμο τα πουλιά(σχεδόν πάντα συναντάμε ζώα με ανθρώπινη λαλιά και ανθρώπινα χαρακτηριστικά) κελαηδούν για τον νεκρό που καλπάζει πάνω στο άλογο του με μια ζωντανή κοπέλα. Η αδελφή του τον ρωτάει για τη νεκρική όψη του και γι' αυτά που λεν τα πουλάκια, αλλά αυτός της λέει ψέματα για να μην τρομάξει.

Παράθεση:

Του νεκρού αδελφού
Μάνα με τους εννιά σου γιους και με τη μια σου κόρη,
την κόρη τη μονάκριβη την πολυαγαπημένη,
την είχες δώδεκα χρονώ κι ήλιος δε σου την είδε!
Στα σκοτεινά την έλουζε, στ' άφεγγα τη χτενίζει,
στ' άστρι και τον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.
Προξενητάδες ήρθανε από τη Βαβυλώνα,
να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.
Οι οχτώ αδερφοί δε θέλουνε κι ο Κωσταντίνος θέλει.
«Μάνα μου, κι ας τη δώσομε την Αρετή στα ξένα,
στα ξένα κει που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,
αν πάμ' εμείς στην ξενιτιά, ξένοι να μην περνούμε.
- Φρόνιμος είσαι, Κωσταντή, μ' άσκημα απιλογήθης.
Κι α μόρτει, γιε μου, θάνατος, κι α μόρτει, γιε μου, αρρώστια,
κι αν τύχει πίκρα γή χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει;
- Βάλλω τον ουρανό κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,
αν τύχει κι έρτει θάνατος, αν τύχει κι έρτει αρρώστια,
αν τύχει πίκρα γή χαρά, εγώ να σου τη φέρω».

Και σαν την επαντρέψανε την Αρετή στα ξένα,
κι εμπήκε χρόνος δίσεχτος και μήνες οργισμένοι
κι έπεσε το θανατικό, κι οι εννιά αδερφοί πεθάναν,
βρέθηκε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο.
Σ' όλα τα μνήματα έκλαιγε, σ' όλα μοιρολογιόταν,
στου Κωσταντίνου το μνημειό ανέσπα τα μαλλιά της.
«Ανάθεμά σε, Κωσταντή, και μυριανάθεμά σε,
οπού μου την εξόριζες την Αρετή στα ξένα!
το τάξιμο που μου 'ταξες, πότε θα μου το κάμεις;
Τον ουρανό 'βαλες κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,
αν τύχει πίκρα γή χαρά, να πας να μου τη φέρεις».
Από το μυριανάθεμα και τη βαριά κατάρα,
η γης αναταράχτηκε κι ο Κωσταντής εβγήκε.
Κάνει το σύγνεφο άλογο και τ' άστρο χαλινάρι,
και το φεγγάρι συντροφιά και πάει να της τη φέρει.

Παίρνει τα όρη πίσω του και τα βουνά μπροστά του.
Βρίσκει την κι εχτενίζουνταν όξου στο φεγγαράκι.
Από μακριά τη χαιρετά κι από κοντά της λέγει:
«Άιντε, αδερφή, να φύγομε, στη μάνα μας να πάμε.
- Αλίμονο, αδερφάκι μου, και τι είναι τούτη η ώρα;
Αν ίσως κι είναι για χαρά, να στολιστώ και να 'ρθω,
κι αν είναι πίκρα, πες μου το, να βάλω μαύρα να 'ρθω.
- Έλα, Αρετή, στο σπίτι μας, κι ας είσαι όπως και αν είσαι».
- Κοντολυγίζει τ' άλογο και πίσω την καθίζει.

Στη στράτα που διαβαίνανε πουλάκια κιλαηδούσαν,
δεν κιλαηδούσαν σαν πουλιά, μήτε σαν χελιδόνια,
μόν' κιλαηδούσαν κι έλεγαν ανθρωπινή ομιλία:
«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
- Πουλάκια είναι κι ας κιλαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε».
Και παρεκεί που πάγαιναν κι άλλα πουλιά τούς λένε:
«Δεν είναι κρίμα κι άδικο, παράξενο μεγάλο,
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
πως περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους.
- Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλεύουν.
- Φοβούμαι σ', αδερφάκι μου, και λιβανιές μυρίζεις.
- Εχτές βραδίς επήγαμε πέρα στον Αί-Γιάννη,
κι εθύμιασέ μας ο παπάς με περισσό λιβάνι».
Και παρεμπρός που πήγανε, κι άλλα πουλιά τούς λένε:
«Για ιδές θάμα κι αντίθαμα που γίνεται στον κόσμο,
τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος!»
Τ' άκουσε πάλι η Αρετή κι εράγισε η καρδιά της.
«Άκουσες, Κωσταντάκη μου, τι λένε τα πουλάκια;
- Άφησ', Αρέτω, τα πουλιά κι ό,τι κι α θέλ' ας λέγουν.
- Πες μου, πού είναι τα κάλλη σου, και πού είν' η λεβεντιά σου,
και τα ξανθά σου τα μαλλιά και τ' όμορφο μουστάκι;
- Έχω καιρό π' αρρώστησα και πέσαν τα μαλλιά μου».

Αυτού σιμά, αυτού κοντά στην εκκλησιά πρoφτάνoυν.
Βαριά χτυπά τ' αλόγου του κι απ' εμπροστά της χάθη.
Κι ακούει την πλάκα και βροντά, το χώμα και βοΐζει.
Κινάει και πάει η Αρετή στο σπίτι μοναχή της.
Βλέπει τους κήπους της γυμνούς, τα δέντρα μαραμένα
βλέπει το μπάλσαμο ξερό, το καρυοφύλλι μαύρο,
βλέπει μπροστά στην πόρτα της χορτάρια φυτρωμένα.
Βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα,
και τα σπιτοπαράθυρα σφιχτά μανταλωμένα.
Κτυπά την πόρτα δυνατά, τα παραθύρια τρίζουν.
«Αν είσαι φίλος διάβαινε, κι αν είσαι εχτρός μου φύγε,
κι αν είσαι ο Πικροχάροντας, άλλα παιδιά δεν έχω,
κι η δόλια η Αρετούλα μου λείπει μακριά στα ξένα.
- Σήκω, μανούλα μου, άνοιξε, σήκω, γλυκιά μου μάνα.
- Ποιος είν' αυτός που μου χτυπάει και με φωνάζει μάνα;
- Άνοιξε, μάνα μου, άνοιξε κι εγώ είμαι η Αρετή σου».

Κατέβηκε, αγκαλιάστηκαν κι απέθαναν κι οι δύο.
Εντύπωση προκαλεί η σκηνή μόλις φτάνουν στην εκκλησία. Ο Κωνσταντής χάνεται ξαφνικά από προσώπου γης και ακολουθεί μια σπουδαία ηχητική εικόνα για την ταφόπλακα που βροντά καθώς κλείνει πίσω του και το χώμα που βουίζει(παρόμοια με την εικόνα της στιγμής που βγήκε από τον τάφο). Τώρα αυτή η επιστροφή στο τάφο θα μπορούσε να εξηγηθεί με αρκετούς τρόπους που σχετίζονται με τις δοξασίες περί βρυκολάκων. Όπως ότι μόλις πάτησε τα αγιασμένα χώματα επέστρεψε κατευθείαν στον τάφο ή ακόμη και να υποθέσουμε πως ξημέρωσε και δε μπορούσε να καθίσει στον ήλιο. Το πιο πιθανό, βέβαια, είναι ότι από τη στιγμή που πραγματοποίησε την υπόσχεση του έπαψε να ισχύει η κατάρα της μάνας και μπόρεσε πλέον να αναπαυθεί στον τάφο του.


Όλες οι ώρες είναι GMT +2. Η ώρα τώρα είναι 17:23.

Forum engine powered by : vBulletin Version 3.8.4
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd.