Πρόκειται για μια πληροφορία που ομολογώ πως μέχρι πριν από έναν περίπου μήνα που έμαθα για αυτήν από το knol του Βλ. Ρασσιά, δεν γνώριζα. Έχει να κάνει με την απόλυτη στρατιωτική μάχη μεταξύ Εθνικών Ρωμαίων και Χριστιανών του Θεοδοσίου σε μια πολύ παράξενη περίοδο για την οποία έτσι κι αλλιώς γνωρίζουμε πολύ λίγα πράγματα σήμερα... Ακόμα και από την πλευρά των ..." ηττημένων" που σχετίζονται κατά κάποιο τρόπο με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, πόσοι από τους σημερινούς Έλληνες έχουν ασχοληθεί με την "Νέα Ιστορία" του Ζώσιμου ή με τα έργα του Πορφύριου και του Λιβάνιου; Αντιγράφω λοιπόν από το συγκεκριμένο knol:


Καθώς λίγο μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα της Δύσης Βαλεντιανιανού του Β (Flavius Valentinianus, 371 – 15 Μαϊου 392), ο εθνικός Φράγκος στρατηγός («magister militum») Αρβογκάστης (Flavius Arbogastes) είχε ήδη ανακηρύξει αυτοκράτορα στο Λούγδουνο, Lugdunum, την σημερινή Λυών, στις 22 Αυγούστου 392 τον φίλα διακείμενο προς τους εθνικούς ρήτορα Φλάβιο Ευγένιο (Flavius Eugenius), όλοι οι εθνικοί της Ρώμης, που ακόμη αποτελούσαν την πλειοψηφία των συγκλητικών, χαιρέτησαν στα τέλη του έτους ως προστάτη τους τον νέο αυτοκράτορα της Δύσης. Ανάμεσά τους και ο Φλαβιανός, ο οποίος τοποθετήθηκε ξανά έπαρχος των πραιτωρίων για την επικράτεια του Ευγενίου και τελικά το 394 έγινε μοναδικός «τακτικός ύπατος» («consul ordinarius»).

Ενώ το καλοκαίρι του 393 ο νέος αυτοκράτορας έφθανε στην Ιταλία και όριζε ως έδρα του το Μεδιόλανο, ο Φλαβιανός, με την εξουσία του έπαρχου των πραιτωρίων και υποστηριζόμενος ψυχικά από την ευσεβή σύζυγό του, φρόντισε να ξαναστήσει στην αίθουσα της Συγκλήτου τον Βωμό της Θεάς Victoria - Νίκης (τον οποίο είχαν αποξηλώσει για πρώτη φορά οι χριστιανοί το 356, τον είχε επαναφέρει ο Ιουλιανός και τον είχε αποξηλώσει ξανά το 376 ο θρησκόληπτος αυτοκράτορας Γρατιανός) και επανέφερε την λατρεία των παραδοσιακών Θεών: ξανάνοιξε στην Όστια το Ιερό του Θεού Ηρακλέους και στις 27 Μαρτίου, 1 Απριλίου και 28 Απριλίου έως 3 Μαϊου 394 διοργάνωσε μεγαλοπρεπείς εορτασμούς για την Εορτή της Κυβέλης, την Εορτή της Βήνους Βερτικόρντια, τα Μεγαλήσια και τα Φλοράλια. Κατά χιλιάδες οι χριστιανοί της Δύσης επέστρεφαν τώρα στην Εθνική Θρησκεία, φοβούμενοι το οριστικό τέλος του Χριστιανισμού.

Τον Μάϊο του 394 ο αυτοκράτορας της Ανατολής Θεοδόσιος κινήθηκε τελικά ο ίδιος κατά των «ειδωλολατρών» και μετά από λίγο οι Ευγένιος, Αρβογκάστης και Φλαβιανός αναχώρησαν από το Μεδιόλανο προς αντιμετώπισή του, οι δύο τελευταίοι μάλιστα ορκίστηκαν ότι εάν γυρίσουν από την μάχη νικητές θα μετατρέψουν σε στάβλους τις εκκλησίες των χριστιανών και θα υποχρεώσουν τους κληρικούς τους σε στρατιωτική θητεία.

Η μεγάλη μάχη

Στις 5 και 6 Σεπτεμβρίου 394 οι στρατοί των εθνικών (με πολλούς Φράγκους, αλλά και μισθοφόρους Αλαμανούς) και των χριστιανών (με πολλούς Γεωργιανούς, Σύριους και Βησιγότθους χριστιανούς φοιδεράτους, καθώς και Αλανούς και Ούννους υποτελείς) συγκρούστηκαν στην Ακηλυϊα (τμήμα της σημερινής Σλοβενίας), στην κοιλάδα του ποταμού Φρίγιδου, στα υψώματα της οποίας ο Φλαβιανός είχε υψώσει μετά από προτροπή των μάντεων δύο μεγάλα αγάλματα, των Θεών Διός και Ηρακλέους. Παρ’ όλο όμως που οι κατ
ά πολύ ολιγότεροι εθνικοί νικούσαν την πρώτη ημέρα (και μάλιστα είχε χάσει την ζωή του ο επικεφαλής των Γεωργιανών Bacurios Hiberios), προδόθηκαν την δεύτερη ημέρα από τους βάρβαρους μισθοφόρους, τους οποίους είχε εξαγοράσει ο Θεοδόσιος, και τελικά ηττήθηκαν και κατασφάχθηκαν. Ο Αρβογκάστης αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών, ο δε αυτοκράτορας Ευγένιος πιάστηκε ζωντανός, βασανίστηκε, αποκεφαλίστηκε, και το καρφωμένο σε παλούκι κεφάλι του στάλθηκε σε όλες τις πόλεις της Δυτικής Αυτοκρατορίας για παραδειγματισμό όλων όσων αμφισβητούσαν την εξουσία του Θεοδοσίου. Ο 60χρονος Φλαβιανός κατόρθωσε αρχικά να διαφύγει, αλλά, παγιδευμένος από τους χριστιανούς σε ένα πέρασμα των Ιουλιανών Άλπεων, αυτοκτόνησε και αυτός για να μην πιαστεί ζωντανός (ο συγγραφέας της «Εκκλησιαστικής Ιστορίας» Τυράννιος Ρουφίνος, Tyrannius Rufinus, προτίμησε πάντως την χριστιανικότερη εκδοχή ότι ο Φλαβιανός αυτοκτόνησε επειδή δήθεν συνειδητοποίησε ότι οι Θεοί του ήσαν… ανύπαρκτοι!).

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Βίντεο στο youtube για το ιστορικό αυτό γεγονός: http://www.youtube.com/watch?v=ewr9c...layer_embedded

__________________
EN TO ΠΑΝ

Ιδρυτικό μέλος και υπεύθυνος επικοινωνίας Gateway Team
Ιδρυτικό μέλος Κέντρου Αναζήτησης Πανεπιστημίου Αιγαίου
----------------------------------------
meta Journalist

Να σημειωθεί ότι την δεύτερη μέρα, σύμφωνα με μαρτυρίες, φυσούσε άνεμος κόντρα στη φορά των βελών του στρατού του Αρβογάστη και μείωσε και την αποτελεσματικότητα του στρατού του γενικότερα αφού έστελνε κύματα σκόνης πάνω τους. Ε πεστε μου ρε παιδιά και σείς τη γνώμη σας, αν υπήρχαν οι αρχαίοι θεοί, θα συνέβαινε αυτό? Θα ανέχονταν οι υποτιθέμενοι θεοί το κάψιμο των ιερών τους μετέπειτα από τους Γότθους?

Πάντως μπράβο που το βρήκες το γεγονός Μηνά, ομολογώ ότι μου διέφευγε και εμένα μέχρι πρόσφατα παρότι έχω διαβάσει ρωμαϊκή ιστορία. Δείχνει ότι δεν ήταν τόσο αναίμακτη η επιβολή του χριστιανισμού όσο θέλουν κάποιοι να την παρουσιάζουν.

__________________
Κοίτα λίγο ψηλότερα, εδώ είναι η υπογραφή μου!

Για την ιστορία...

Οι Ρωμαίοι ήταν δυνατός και οργανωμένος στρατός και μπορέσανε
και κατακτήσανε τόσο κόσμο όλο, μετά αρχίσανε να κονομάνε απ τους
φόρους απ τις μεταφορές απ τα εμπόρια απ τα κτήματα απ τους δασμούς κλπ.


Μαζί με αυτούς κονομήσανε και γίναν ανθρώποι και ένα σωρό άλλες
φυλές που εκρωμαίστηκαν όπως Γαλάτες Ίβηρες κλπ.
Κορόιδα δεν ήταν βέβαια με τόσα λεφτά να πηγαίνουν στο πόλεμο και να τρώνε
ταλαιπωρία και κακουχίες αλλά όσο νά'ναι τα σύνορα χρειάζονταν
το στρατό τους και οι επαρχίες τους χωροφυλάκους της εποχής για
να μαζεύουν την φορολογία απ τον κοσμάκη κλπ.

Οι Αλλαμανοί και τα λοιπά Γοτθικά Οστρογοτθικά και λοιπές συνομοταξίες,
ακούγαν Ρώμη και τους έπιανε καημός γιατί αυτοί δεν είχαν παπούτσι να
φορέσουν και δεύτερο βρακί να βάλουν που λέει ο λόγος και έκανε και ένα
ψωφόκρυο εκεί στις Γερμανίες πέρα απ τον Ρήνο που το κοκαλάκι τους
δε ζεσταινόταν με τίποτα.

Απ την μια οι Ρωμαίοι είχαν γίνει και πολύ καλοπερασάκηδες και κάθε βράδυ
πρώτο τραπέζι πίστα, και πως να πας στρατόπεδο μετά από ξενύχτι και όργια
και δεν πολυγούσταραν άλλο εκστρατείες απ την άλλη οι βάρβαροι κάνανε ντου
και ληστεύαν ότι μπορούσαν οπότε χρειάστηκε οι Ρωμαίοι να αντιδράσουν και έτσι
βρήκαν την σωστότερη λύση να βάλουν πληρωτικό στρατό να κάνει την δύσκολη
δουλειά και αυτοί να κάθονται και φυσικά ο καλύτερος πληρωτικός είναι οι ίδιοι
οι βάρβαροι που σου κάνουν επιδρομές. Τους βάζεις για χωροφύλακες, τους δίνεις
και ένα μισθουλάκο και ησυχάζει το κεφάλι σου και οι φόροι φόροι.

Όμως αυτό με τον καιρό έχει και τα αρνητικά του.
Οι στρατηγοί γινήκαν αυτοκράτορες και η Σύγκλητος ήταν διακοσμητικό σώμα.
Η Δημοκρατία δηλάδή ήταν παρελθόν. Άρχισαν τότε μερικοί βάρβαροι που
ήταν καλοί στρατιωτικοί και με ηγετικές αρετές, να ανεβαίνουν τα σκαλιά
της στρατιωτικής ιεραρχίας και να φτάνουν πολύ ψηλά και να έχουν τα δικά τους
πιστά στρατιωτικά σώματα και ας μην ήταν Ρωμαίοι ούτε καν Ιταλοί και ας μην γνώριζαν
ούτε το καλημέρα να πουν στα Λατινικά.

Οι Ρωμαίοι στρατηγοί άρχισαν να τρώγονται αναμεταξύ τους για το ποιος θα γίνει Αυτοκράτορας,
για την κονόμα που λέμε και πιο λαικά. στους εμφύλιους πολέμους στηρίζονταν
ΚΥΡΙΩΣ σε μισθοφορικά σώματα και μάλιστα σε περίπτωση που νικούσαν, έδιναν στους
μισθοφόρους όλο και περισσότερα προνόμοια.
Στο τέλος Ρωμαικές λεγεώνες δεν υπήρχαν και ο στρατός ήταν όλος μισθοφορικός και
ο Αυτοκράτορας και αυτός πρώην βάρβαρος.

Με τον καιρό οι χωροφύλακες γινήκαν τα αφεντικά στην επαρχία με πολλά χωράφια και
εξουσία και αφού ο στρατός ήταν και αυτός μισθοφορικός δεν τους πολυένδιέφερε
τι έπαιζε στη Ρώμη και έτσι σιγά σιγά γεννήθηκε η ιδέα της απόσχισης απ την Ρώμη
και η δημιουργία των πρώτων εθνικών πυρήνων ας πούμε (Γαλλία Γερμανία Ισπανία κλπ)
Αυτά κυρίως στην Δυτική Ευρώπη διότι στην Ανατολική έχουμε κάπως διαφοροποιημένες
καταστάσεις που δίνουν μια άλλη δυναμική.

Όσον αφορά τώρα τον αγώνα για την κατάληψη της κεντρικής εξουσίας, οι διάφοροι
στρατηγοί που τρώγωνται για το ποιός θα φάει τον άλλο, όπως είπα και παραπάν,
χρησιμοποιούν κυρίως μισθοφόρους βαρβάρους οι οποίοι κονομάγανε και φτάσαν σε σημείο
ούτε αυτοί να μη θέλουν να πηγαίνουν στρατό και να βάζουν άλλους.
Σε κάθε περίπτωση είχαν προνόμοια και δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου πήγαιναν
με όποιον τους έδινε τα περισσότερα. Το να αλλάζουν στρατόπεδο ήταν σύνηθες και
αυτό βλέπουμε στην μάχη της Ακηλυϊας μεταξύ του Θεοδόσιου και Ευγένιου Φλαβιανού κλπ.
Ο Θεοδόσιος μπόρεσε και εξαγόρασε τους βαρβάρους του Ευγένιου, τάζοντάς τους περισσότερα,
και πήρε την νίκη. Τα εμβλήματα και οι χαρακτηρισμοί εθνικοί χριστιανοί κλπ είναι μάλλον
δευτερεύοντα στοιχεία στην όλη ιστορία.

Πάρε πάρε οι βάρβαροι από προνόμοια και χρήματα και άλλα πολλά είχανε γλυκαθεί και έφτασαν
λίγο πριν το τέλος της Δυτικής Αυτοκρατορίας να κανονίζουνε αυτοί ποιος θα γίνει ο επόμενος
αυτοκράτορας και όποτε θέλανε τον αλλάζανε για να κονομήσουν και άλλα.
Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι στα τελευταία χρόνια της Δ.Αυτοκρατορίας άλλαξαν πολλοί
αυτοκράτορες που έμεναν όλοι από λίγο και τους πέρναγαν από λεπίδι. Για να κονομάνε
οι μισθοφόροι βάρβαροι, αυτοί τους ανέβαζαν αυτοί τους έσφαζαν και έτσι φτάσαμε στο έτος 476
όπου η αυτοκρατορία τα φτυσε.


Αυτά τα λίγα από μένα σήμερις για να δούμε και την ιστορία με μια πιο εκλαικευμένη ματιά
και να την καταλάβουμε καλύτερα εμείς που δεν περάσαμε ιστορικό...


και καλό καλοκαίρι