Το forum του μεταφυσικού  

Επιστροφή   Το forum του μεταφυσικού > Η πόλη της FantasyGate > Τμήμα Πολυσυγγραφίας

Απάντηση στο θέμα
 
Εργαλεία Θεμάτων Τρόποι εμφάνισης
  #41  
Παλιά 02-02-12, 19:57
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22 - ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

Μερικές μέρες αργότερα η Νεφέλη είχε ηρεμήσει λιγάκι, ο Πήτερ ήταν κοντά της... προσπαθούσε να χωρίσει με τον Λούκας αλλά δεν μπορούσε πως να του το κάνει αυτό εκείνος αυτές τις μέρες έδειχνε όλο και περισσότερη κατανόηση και ήταν πολύ καλός μαζί της και αυτό την δυσκόλευε ακόμα περισσότερο.
-Έριν!!! φώναξε ο Πήτερ όταν την είδε να ψάχνει να τους βρει τα παιδιά είχαν κανονίσει όλοι μαζί να πάνε μια εκδρομή σε κάποια κοντινή περιοχή ο Πήτερ είχε πάρει το αυτοκίνητο του, ώστε να χωρέσουν όλοι.
-γεια σας είπε η Έριν χαμογελαστή
-νόμιζα δεν θα ερχόσουν είπε η Νεφέλη και ανησύχησα
-εδώ είμαι και την φίλησε
-πάμε είπε η Νεφέλη τότε
-κάτσε θα έρθει και η Μαίρη είπε ο Πήτερ, η Νεφέλη δεν μίλησε νευρίασε από μέσα της και ζήλεψε πολύ, ο Πήτερ πρόσεξε την έκφραση της, από την μια το ευχαριστήθηκε, η Μαίρη έφτασε
χαιρέτησε τα παιδιά και φίλησε τον Πήτερ στο στόμα, η Νεφέλη κοίταξε τον Πήτερ εκείνος κοίταξε αλλού...
-καλά πόσο χαίρομαι που θα έρθω μαζί σας ήθελα πολύ να σας γνωρίσω και κοίταξε την Νεφέλη "εσένα όχι", σκέφτηκε η Νεφέλη διάβασε την σκέψη της και την κοίταξε θυμωμένη
- έχεις νέα για την Λίζα την ρώτησε
-όχι απάντησε εκείνη και αυτή όπως και ο Ντέιβιντ αγνοούνται
-μα καλά δεν ξέρεις τίποτα? φίλες ήσασταν
"καλά ανάκριση μου, κάνει? σιγά μην σου πω κιόλας ηλίθια", σκέφτηκε η Μαίρη
-είσαι είπε η Νεφέλη
-ε?
-είσαι λέω στεναχωρημένη μ αυτό μην το συνεχίσουμε εκείνη κούνησε καταφατικά το κεφάλι και χάιδεψε το χέρι του Πήτερ, η Νεφέλη δεν έβγαζε τα μάτια της από κείνη
-καλά τι κοιτάς ρώτησε ο Λούκας σιγά
-τίποτα απλά βαριέμαι
-έλα τώρα θα περάσουμε καλά
-ναι τώρα που ήρθε και αυτή είπε η Νεφέλη ειρωνικά ,πολύ ωραία!
μετά από δύο ώρες έφτασαν θα κατασκηνώνανε σε παραλία έφτιαξαν τρεις, ο Πήτερ με την Μαίρη, ο Λούκας με την Νεφέλη και η Έριν με τον Φίλλιπο, ζευγαράκια
ο Πήτερ μάζευε ξύλα, η Νεφέλη τον ακολούθησε διακριτικά
-αυτήν γιατί την έφερες Πήτερ? τον ρώτησε
-η κοπέλα μου είναι την παραμελούσα τελευταία για σένα, αλλά εντάξει ποιός ο λόγος εσύ γιατί θυμώνεις ο Λούκας ?
-καλά επίτηδες το κάνεις εγώ σου είπα απλά τον λυπάμαι μ αγαπάει τόσο πολύ και δεν θέλω να τον στενοχωρήσω αλλά θα του το πω το συντομότερο.
-όλο αυτό λες. εγώ δεν σε νοιάζει που πληγώνομαι να σε βλέπω μαζί του
-μόλις γυρίσουμε θα του το πω μωρό μου αφού ξέρεις πώς σ αγαπάω
-το μόνο που ξέρω είναι ότι είσαι μια ανώριμη, η Νεφέλη έφυγε θυμωμένη τα χέρια της άρχισαν να ηλεκτρίζονται, ο Πήτερ το πρόσεξε και όλο δυνάμωνε
-έλεγξε το πια της είπε δυνατά θα σκοτωθείς. εκείνη άρχισε να τρέχει γρήγορα, άρχισε να την διεπερνάει σε όλο της το σώμα, έπεσε κάτω ο Λούκας έτρεξε κοντά της
-μην μ ακουμπάς του είπε εκείνη όταν τον είδε ότι ήταν βρεγμένος και την πλησίαζε, όλοι έτρεξαν κοντά της, η Μαίρη έμεινε να την κοιτάζει
-εμένα κοίτα είπε η Έριν, κοίτα με της φώναξε η Νεφέλη την κοίταξε
- τι έπαθες ρώτησε η Μαίρη
-πες της να φύγει σε παρακαλώ
-φύγε της είπε η Έριν θες να την κάνεις χειρότερα, εκείνη την κοίταξε με μίσος και έφυγε
-ηρέμησε συνέχισε η Έριν μπορείς να το ελέγξεις μην σκέφτεσαι τίποτα και συνέχισε να της μιλάει σε λίγο η Νεφέλη άρχισε να συνέρχεται και να το ελέγχει, όλοι την θαύμασαν την Έριν ποτέ ξανά δεν την είχαν δει σε δράση
-μπράβο Έριν ήσουν πολύ καλή είπε ο Λούκας την έσωσες, η Νεφέλη την αγκάλιασε και την φίλησε.
αργότερα τα παιδιά έκατσαν γύρω από την φωτιά και άρχισαν να διηγούνται ιστορίες, η Νεφέλη δεν συμμετείχε πολύ στις συζητήσεις τα μάτια της είχαν καρφωθεί στον Πήτερ που συνέχεις φίλαγε την Μαίρη
σιγά σιγά νύσταξαν και ο καθένας πήγε στην σκηνή του... η Νεφέλη όταν πρόσεξε ότι ο Λούκας κοιμήθηκε βγήκε έξω και πήγε κάτω στην παραλία παίρνοντας και μια ζακέτα μαζί της γιατί είχε αρχίσει να φυσάει λιγάκι και έκατσε και κοίταζε το φως της πανσελήνου που λουζόταν στην θάλασσα...
-δεν έχεις ύπνο? άκουσε κάποιον να την ρωτάει και γύρισε το κεφάλι της
-Ντέιβιντ? είπε ξαφνιασμένη και η εικόνα του άρχισε να χάνεται και ένιωσε να την σκουντάει
-ξύπνα, πήγαινε μέσα θα κρυώσεις, η Νεφέλη ξύπνησε και αντίκρισε τον Πήτερ
-και σένα τι σε νοιάζει του είπε και του έκανε μούτρα
-άντε τράβα στην σκηνή της είπε και σταμάτα τα ναζάκια
-είδα τον Ντέιβιντ στον ύπνο μου και του γέλασε
-και γιατί γελάς? χαίρεσαι?
-τον έχω συγχωρέσει Πήτερ είπε γεμάτη καλοσύνη
-εγώ δεν θα τον συγχωρέσω ποτέ γιατί μπορεί να σε είχε σκοτώσει και
-και τι μωρό μου? του είπε η Νεφέλη πλησιάζοντας τον
εκείνος απομακρύνθηκε
-σταμάτα πια είσαι πολύ κακιά γιατί με βασανίζεις θέλω
-ναι ξέρω τι θες να μείνεις εδώ να με πάρεις αγκαλιά να κάνουμε έρωτα
-όχι θέλω να πάω μέσα και να μαι με την Μαίρη
-μου λες ψέματα του είπε η Νεφέλη διαβάζω την σκέψη σου
-διάβολε της είπε και την φίλησε και μετά στο λαιμό και άνοιξε την ζακέτα και χάιδεψε τα στήθη της και εκείνη τυλίχτηκε γύρω του, του έβαλε την μπλούζα και εκείνος την ξάπλωσε στην άμμο και συνέχισε να την χαϊδεύει,
-Νεφέλη ακούστηκε ο Λούκας να την φωνάζει
-ντύσου Πήτερ είπε η Νεφέλη ανήσυχη δεν προλαβαίνουμε μπες μέσα στο νερό τώρα κολύμπα, μπήκαν και οι δύο τους γρήγορα παίρνοντας και τα ρούχα τους και κολυμπούσαν γρήγορα
ο Λούκας πήγε μέχρι την παραλία αλλά δεν την είδε υπέθεσε μάλλον ότι είχε γίνει αόρατη για να μην την δει, "ίσως ήθελα να κάτσει μόνη της, αλλά αν δεν γυρίσει σε λίγο θα την ψάξω" σκέφτηκε
εν τω μεταξύ ο Πήτερ και η Νεφέλη είχαν παγώσει μέσα στο νερό
-είναι πολύ κρύο είπε η Νεφέλη
-σε λίγο θα βγούμε είπε ο Πήτερ
-πάρε με αγκαλιά θα παγώσω χωρίς πλάκα εκείνος την αγκάλιασε σφιχτά και ύστερα από λίγα λεπτά βγήκαν στην επιφάνεια, και οι δύο έτρεξαν γρήγορα στις σκηνές
-έξω να κοιμηθείς φώναξε ο Πήτερ όχι μ αυτόν
η Νεφέλη χαμογέλασε και του είπε
-θες να ξεπαγιάσω?
-καλύτερα, φτάνει να μην σε ακουμπήσει
-μην φοβάσαι είπε η Νεφέλη δεν θα μ ακουμπήσει κανείς και μπήκε μέσα ο Λούκας ήταν ξύπνιος
-σε περίμενα της είπε που είχες πάει?
-είχα μπει στο νερό είναι λίγο κρύο βέβαια
-τώρα βραδιάτικα είσαι καλά?
-σιγά μωρέ Λούκας τι τρελαίνεσαι λίγο μπήκα και πήρε μια πετσέτα να σκουπιστεί εκείνος την κοίταζε θυμωμένος εκείνη ξεντύθηκε και έπεσε να κοιμηθεί, το ίδιο έκανε και ο Πήτερ, όταν ξύπνησαν το πρωί άρχισαν να μαζεύουν τα πράγματα τους για να γυρίσουν πίσω. και μπήκαν στο αυτοκίνητο Νεφέλη άρχισε να φτερνίζεται
-ε, να κρύωσες είπε ο Λούκας αφού κολυμπάς βραδιάτικα
-και εσύ είπε η Μαίρη θυμωμένη?
-σκάσε μωρέ είπε ο Πήτερ και εκείνη σταμάτησε η καρδιά της Νεφέλης χτυπούσε πολύ δυνατά εκείνη σταμάτησε και άρχισαν να συζητάνε διάφορα.
Απάντηση με παράθεση
  #42  
Παλιά 07-02-12, 20:13
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23- Η ΒΟΗΘΕΙΑ

Μετά από δύο ώρες ταξίδι τα παιδιά έφτασαν στα σπίτια τους κουρασμένα ο Πήτερ πρώτα απ' όλους άφησε την Έριν την οποία την περίμεναν οι αδερφές της απέξω και αμέσως την αγκάλιασαν εκείνη ξαφνιάστηκε, μπήκε μέσα οι γονείς της κάθονταν στο σαλόνι και την περίμεναν, φαίνονταν ανήσυχη εκείνη το κατάλαβε όταν την χαιρέτησαν
-έγινε κάτι? ρώτησε
-κοριτσάκι μου κάτσε κάτω πρέπει να μιλήσουμε είπε ο πατέρας της η Έριν έκατσε και ο πατέρας της συνέχισε
-πήρα προαγωγή κοριτσάκι μου και μετάθεση επίσης σ άλλη πόλη και πρέπει να φύγουμε όλοι οικογενειακός
-όχι είπε η Έριν ανήσυχη
από την άλλη και τον Λούκας και την Νεφέλη περίμεναν από μια έκπληξη
ο Λούκας πήγε σπίτι πήγε στην κουζίνα πήρε το χυμό και ανέβηκε στο δωμάτιο του η μητέρα του ήξερε ότι έλειπε σε ταξίδι, οπότε δεν είχε να μιλήσει σε κανέναν όμως ξαφνικά άκουσε θόρυβο κάποιος ήταν στο σπίτι
-Λούκας? γύρισες ?
-μαμά είπε ο Λούκας τι κάνεις εδώ εκείνη τον αγκάλιασε σφιχτά, δεν έπρεπε να είσαι σε ταξίδι? ρώτησε ο Λούκας
-επέστρεψα γιατί Λούκας μου με ενημέρωσαν ότι ο πατέρας σου είναι νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση, ο Λούκας ένιωσε να χάνεται η γη κάτω απ τα πόδια του, έκατσε και έπιασε το κεφάλι με τα χέρια του
-που είναι τώρα? την ρώτησε
-στη διπλανή πόλη εκεί που μένει, πάμε τώρα αν θες
-φυσικά είπε ο Λούκας και έφυγαν γρήγορα σε όλη την διαδρομή ήταν ανήσυχος
εν τω μεταξύ την Νεφέλη την περίμενε η αδερφή της στο σπίτι η Νεφέλη την αγκάλιασε είχε πολύ καιρό να την δει
-καλά πόσο μου χεις λείψει έπρεπε όλα αυτά να τα αντιμετωπίσω μόνη μου και εσύ ήσουν τόσο μακριά
-το ξέρω Νεφέλη αλλά είχα πολλές δουλειές ήξερα ότι θα είχες πολλά άτομα να σε βοηθήσουν και λυπάμαι κιόλας για τον Ντέιβιντ ήταν πολύ καλό παιδί
-ναι και με πρόδωσε, η Άμη την αγκάλιασε
-ξέρεις ο Ντέιβιντ ήταν υιοθετημένος
-τι μου λες Άμη?
-αλήθεια έχουμε στοιχεία για όλους έτσι το μάθαμε
-είναι σοκαριστικό μάλλον γι αυτό Ντέιβιντ θα αντέδρασε έτσι
-έλα τώρα Νεφέλη μην είσαι χαζή ίσως να μην το ήξερε καν θα είχε τους λόγους του και το έκανε
η νεφέλη πήρε το τηλέφωνο και πήρε τον Πήτερ εκείνος απάντησε αμέσως
-ναι είπε ποιός είναι?
-εγώ είμαι δεν βλέπεις τον αριθμό μου?
-ποιά είσαι δεν έχω τον αριθμό σου ίσως αν μου πεις να σε θυμηθώ, η νεφέλη σώπασε για λίγο
-μήπως είσαι η Ανίτα ρώτησε
εκείνη του έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα και πήρε τοN Λούκας, που δεν απαντούσε όπως και η Έριν έπρεπε να το πει σε κάποιον
η Έριν όμως δεν μπορούσε ήταν σοκαρισμένη από αυτό που άκουσε από τον πατέρα της
-εγώ δεν θέλω να φύγω του είπε θέλω να σπουδάσω, έχω την ζωή μου εδώ τους φίλους μου πως μπορείτε να μου το κάνετε αυτό?
-μα κοριτσάκι μου εσύ θα μείνεις εδώ στο σπίτι μας θα σου στέλνουμε λεφτά θα ερχόμαστε να σε βλέπουμε και θα έρχεσαι δεν θα χάσεις τίποτα
η Έριν γέλασε από μέσα της, επιτέλους θα ζούσε την ζωή της μόνη της ανεξάρτητη
-αν είναι έτσι αλλάζει τ θέμα, αλλά πότε φεύγετε είπε στενάχωρα
-αύριο το πρωί
------------------------------------------------------
ο Λούκας έφτασε έτρεξε αμέσως στον πατέρα του και ρώτησε τους γιατρούς η κατάσταση του πατέρα του χειροτέρευε, δεν ήξερε τι να κάνει καθόταν απέξω και έκλαιγε το τηλέφωνο του χτύπησε το άνοιξε
-νεφέλη
-Λούκας γιατί δεν μου απαντούσες?
-νεφέλη ο πατέρας μου πεθαίνει είμαι στο νοσοκομείο
-έλα να με πάρεις Λούκας, θέλω να μαι δίπλα σου
-αλήθεια θες να έρθεις?
-Ναι, Λούκας τι λες τώρα
Ο Λούκας αμέσως πήγε κοντά της και την πήρε, η Νεφέλη τον αγκάλιασε σφιχτά σε λίγο βρέθηκαν στο νοσοκομείο
-όλα θα πάνε καλά στο υπόσχομαι είπε η Νεφέλη δεν χρειάζεται να ανησυχείς
-μα οι γιατροί λένε χειροτερεύει
-μπορούμε να τον βοηθήσουμε αλλιώς Λούκας και του έκλεισε το μάτι εκείνη την στιγμή έφτασε η μητέρα του
-καλά τι κάνεις εσύ εδώ της είπε νευριασμένη, η Νεφέλη κοίταξε τον Λούκας και είπε
-Λούκας εγώ καλύτερα να φεύγω μπορείς να με πάς μέχρι την έξοδο
-όχι δε θα φύγεις είπε ο Λούκας και σταμάτα μαμά να της φέρεσαι έτσι, είναι η κοπέλα που αγαπάω και έκανε μεγάλο ταξίδι για να έρθει εδώ σεβάσου αυτό που θέλω
-αυτή Λούκας θα σε καταστρέψει και έφυγε, η Νεφέλη για μια στιγμή το πίστεψε ότι ίσως και να ήταν η καταστροφή του και χαμήλωσε το κεφάλι στενάχωρα , εκείνος πήγε κοντά της και της σήκωσε το κεφάλι πάνω και της είπε
-εσύ δεν θα με καταστρέψεις ποτέ μου έσωσες την ζωή, από την στιγμή που σε γνώρισα κατάλαβα ότι τόσα χρόνια δεν ζούσα, η Νεφέλη ένιωσε ακόμα πιο άσχημα και ενοχές για εκείνο το βράδυ στην παραλία, το μόνο που έκανε ήταν να τον αγκαλιάσει.
-ξέρω πως θα σώσουμε τον πατέρα σου είπε
-πώς Νεφέλη?
-ο Πήτερ μπορεί να βοηθήσει, έχει την δύναμη και χαμογέλασε
-όχι πάλι αυτός, δεν του ζητάω τίποτα σ αγαπάει και σε κυνηγάει και δεν θέλω καμία χάρη απ αυτόν, η Νεφέλη έπιασε το πρόσωπο του με τα δύο της χέρια και εκείνος την κοίταξε
-εδώ μιλάμε για τον πατέρα σου του είπε θυμωμένα άσε τις ζήλειες σου, μην γίνεσαι ανόητος.
-μα...
-δεν έχει μα Λούκας πήγαινε τώρα και ζήτα του να σε βοηθήσει, εγώ θα περιμένω εδώ αν γίνει κάτι θα σε πάρω τηλέφωνο. Εκείνος έκατσε δίπλα της, εκείνη τον κοίταξε... δεν σηκώθηκε... πέρασε μισή ώρα
-πήγαινε του είπε θα μαι εγώ εδώ.,του είπε ξανά η Νεφέλη, εκείνος την φίλησε και έφυγε δεν υπήρχε άλλη λύση. Βρισκόταν έξω από το σπίτι του Πήτερ, τα φώτα ήταν αναμμένα, στάθηκε λίγο απέξω και χτύπησε δειλά την πόρτα... Άκουσε βήματα, η πόρτα άνοιξε
-γεια σου Λούκας είπε η Μαρίσσα και του χαμογέλασε
-είναι εδώ ο Πήτερ?
-όχι δεν είναι εδώ, α να έρχεται και μπήκε μέσα ο Πήτερ ξαφνιάστηκε βλέποντας τον Λούκας απέξω
-Λούκας τι γίνεται ? Του είπε,
-Πίστεψε με είσαι το τελευταίο άτομο που θα ερχόμουν για να ζητήσω βοήθεια, αλλά χρειάζομαι επειγόντως την βοήθεια σου
-ναι, πες μου είπε ο Πήτερ τι μπορώ να κάνω?
-ο πατέρας μου βρίσκεται στο νοσοκομείο και πεθαίνει σώσε τον σε παρακαλώ
-πάμε είπε ο Πήτερ και του έδωσε το χέρι και σε λίγο φτάσανε στο νοσοκομείο, εκεί βρισκόταν και η Νεφέλη, που έτρεξε προς την μεριά του Λούκας
-του αλλάξανε δωμάτιο τον πήρανε στο χειρουργείο, μόλις τώρα σε πήρα τηλέφωνο, ο Λούκας έκατσε κάτω φαινόταν έτοιμος να κλάψει
-πρέπει να κάνουμε κάτι τώρα είπε η Νεφέλη
-σκάσε της είπε ο Λούκας δυνατά σκάσε σκέφτομαι, εκείνη έκατσε κάτω της ερχόταν να κλάψει αλλά τον καταλάβαινε εκείνη ήξερε τι είναι να χάνεις τους δικούς σου ανθρώπους, ο Πήτερ την κοίταξε.
-πάμε μέσα Λούκας είπε ο Πήτερ
-δεν θα μας αφήσουν
-δεν μας νοιάζει θα μπούμε και ας γίνει ότι θέλει, ο Λούκας έκανε αυτό που του είπε και μπήκαν μέσα
-βγείτε έξω είπε ο γιατρός
-είμαι ο γιός του είπε ο Λούκας και κοίταζε τον πατέρα του μπορώ να τον βοηθήσω εκείνοι τον τράβαγαν έξω τώρα ήταν αδύνατο να τον σώσουν, κάτι παράξενο έγινε όμως και όλα πάγωσαν, τα δύο παιδιά γύρισαν το κεφάλι τους
-Ντέιβιντ είπαν και οι δύο ταυτόχρονα
-κάντε γρήγορα είπε και ξεπάγωσε μόνο τον πατέρα του Λούκας ο Πήτερ πήγε αμέσως κοντά του και τον ακούμπησε, ο Λούκας και ο Ντέιβιντ τον κοίταζαν ανήσυχοι,
-δεν μπορώ να κάνω τίποτα είπε λυπάμαι Λούκας είναι ήδη νεκρός, ο Ντέιβιντ κοίταξε την μια από τις νοσοκόμες είχε ένα χαρτί έγραφε ώρα θανάτου 22:48, τώρα ήταν 23:05
-έχει δίκιο είπε έτρεξε και έφυγε
-κάνε κάτι είπε ο Λούκας με δάκρια στα μάτια, ο Πήτερ τον κοίταξε, όλα ξεπάγωσαν οι γιατροί τους έβγαλαν έξω ο Λούκας έκλαιγε καθισμένος σε μια καρέκλα σε λίγο έφτασε και η μητέρα του, η Νεφέλη και ο Πήτερ έκατσαν λίγο πιο πέρα
-δεν μπόρεσες να κάνεις τίποτα? ρώτησε η Νεφέλη
-ήταν ήδη νεκρός στο ορκίζομαι
-σε πιστεύω Πήτερ, μην με περάσεις για χαζή αλλά νομίζω είδα τον Ντέιβιντ να τρέχει στον διάδρομο
-αυτός ήταν είπε ο Πήτερ μας βοήθησε θα σου εξηγήσω μετά, η Νεφέλη πήγε στον Λούκας και έκατσε κοντά του και του έπιασε το χέρι
-λυπάμαι, Λούκας του είπε
-εξαφανίσου της φώναξε εκείνος
-τι σου έκανα Λούκας? Είπε η Νεφέλη δακρυσμένη
-θέλω να μείνω μόνος πάρε τον Πήτερ και πες του να σε πάει σπίτι, εκείνη σηκώθηκε και έφυγε δακρυσμένη και ο Πήτερ την ακολούθησε και πήραν ένα ταξί... να φύγουν.
Απάντηση με παράθεση
  #43  
Παλιά 07-02-12, 23:42
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24Ο-Ο ΆΝΤΑΜΣ ΣΜΙΘ ΚΑΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ

Η Νεφέλη την επόμενη μέρα κιόλας πήρε τον Λούκας να δει τι κάνει και αποφάσισαν να συναντηθούν, πως θα μπορούσε να τον χωρίσει τώρα, γιατί ήρθαν έτσι τα πράγματα στην ζωή της αναρωτιόταν αγαπούσε τον Πήτερ από την στιγμή που πάτησε το πόδι της στο Πλάιταουν, δεύτερη φορά απόρριψη δεν θα την άντεχε ο Πήτερ δεν θα την συγχωρούσε ποτέ. «τον χάνω για πάντα» σκέφτηκε καθώς πήγαινε κλαίγοντας να συναντήσει τον Λούκας, ο Λούκας την πρόσεξε από μακριά και της έκανε νόημα με το χέρι για να την δει
-γεια, του είπε η νεφέλη μόλις τον είδε. Πονάς πολύ? τον ρώτησε, εκείνος ξαφνιάστηκε περίμενε να τον ρωτήσει τι κάνει και τέτοια. Αφού είδε ότι δεν μίλησε συνέχισε
-ξέρω πως νιώθεις, όταν έχασα τους γονείς μου, ένιωσα να πνίγομαι δεν μπορούσα να ανασάνω για μήνες, έκλαιγα στο δωμάτιο μου, μισούσα όλο το κόσμο, τους γονείς μου που μ άφησαν, ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει ακόμα μου λείπουν και δάκρυσε και σένα θα σου λείπει για πάντα, πάντα θα πονάς γι αυτόν αλλά εκείνος δεν θα ήθελε να σε δει έτσι, ούτε οι δικοί μου δεν θα ήθελαν να με δουν έτσι γι αυτό και εγώ προχωράω και στέκομαι εδώ και σου χαμογελάω για να σου πω αυτό που θα ήθελε και ο πατέρας σου να σου πει ότι η ζωή συνεχίζεται Λούκας.
-δεν ξέρω πως να συνεχίσω Νεφέλη και η φωνή του έτρεμε
-με το να κάνεις αυτά που έκανες πάντα, να κάνεις τον πατέρα σου χαρούμενο από κει που είναι, ο Λούκας της έπιασε το χέρι και της το φίλησε
-συγγνώμη που σου φώναξα στο νοσοκομείο, δεν έπρεπε
-σε συγχωρώ γιατί Λούκας ξέρω πως ένιωσες, αλλά δεν θα σε συγχωρέσω γι αυτά που σκέφτηκες
-ήμουν πολύ στεναχωρημένος γι αυτό... Και σκέφτηκα ότι αν δεν ζήλευα για σένα και ήταν καλύτερα τα πράγματα με τον Πήτερ θα είχα προλάβει να σώσω τον μπαμπά μου, αλλά ξέρω ότι δεν φταις σε κάτι συγγνώμη.
-άστο Λούκας τι θέλεις να κάνουμε σήμερα?
-να έρθεις να κοιμηθείς σπίτι μου, να κοιμηθούμε απλά αγκαλιά
-θα έρθω είπε η Νεφέλη
Κάπως έτσι περνούσαν και οι υπόλοιπες μέρες, η Νεφέλη έκανε εξάσκηση με τις δυνάμεις της για να μην σκέφτεται, που και που συναντιόταν με τον Λούκας και με τα παιδιά μέχρι να αρχίσει την σχολή. Από την άλλη ο Πήτερ είχε πληγωθεί πολύ και έτσι έκανε αίτηση για να πάει στην διπλανή πόλη για το πρώτο χρόνο των σπουδών του, και ετοίμαζε τις διαδικασίες αλλά και το σπίτι που θα νοίκιαζε και ο Λούκας έκανε ότι μπορούσε για να ξεπεράσει τον χαμό του πατέρα του. Η μόνη ευτυχισμένη από την παρέα ήταν η Έριν η οποία είχε πετύχει όλους σχεδόν τους σκοπούς της, έμενε μόνη , ο Φίλλιπος ήταν μαζί της που και που πήγαινε να της κάνει παρέα και τα βράδια πέρασε στην σχολή που ήθελε είχε και φίλους που την αγαπούσαν, ο Ντέιβιντ δεν είχε δώσει άλλα σημεία ζωής από κείνη την μέρα στο νοσοκομείο, ο Ματίας και η Μαρίσσα τα χαν βρει και η Λίζα ετοίμαζε το καινούργιο της σχέδιο. Έτσι σιγά σιγά πέρασαν οι μήνες και άρχισε η σχολή μια νέα ζωή γι αυτούς.
Παράξενα γεγονότα συνέβαιναν στο πλάιταουν την περίοδο αυτή, βραδιάτικα εξαφανίζονταν παιδιά και ενήλικες και κανείς δεν ήξερε ποιος το κάνει και γιατί, οι συγγενείς δεν είχαν καμία ένδειξη για το που βρίσκονται οι δικοί τους και η αστυνομία δεν σταματούσε τις έρευνες και είχαν πάρει σοβαρά μέτρα ασφάλειας. Απαγορευόταν η έξοδος μετά τις 10 η ώρα.
Η πρώτη μέρα δεν ήταν έτσι όπως την περίμενε η Νεφέλη καθόταν μόνη μέχρι να πάει έξι να αρχίσει το μάθημα. Όταν βγήκαν οι προηγούμενοι από το αμφιθέατρο η νεφέλη μπήκε μέσα έκατσε σε μια από τις μπροστινές θέσεις δίπλα σε μια κοπελίτσα που συνέχεια μιλούσε στο τηλέφωνο, ο Λούκας την προσπέρασε αλλά καν δεν της μίλησε η νεφέλη δεν έδωσε σημασία ο Λούκας ζήλευε την κάθε της κίνηση και της θύμωνε με το παραμικρό. Επικρατούσε ταραχή μέσα στο αμφιθέατρο, αλλά σε λίγο όλα ησύχασαν μόλις μπήκε μέσα ο καθηγητής. Ήταν πολύ νεότερος από ότι τον περίμεναν, ήταν περίπου 27 παραπάνω δεν τον έκανες, είχε μαύρα μαλλιά και όμορφο πρόσωπο με ωραία χαρακτηριστικά, φορούσε γυαλιά που του δίνανε ένα σοφιστικέ στυλ.
-γεια σας παιδιά είπε ο καθηγητής ονομάζομαι Άνταμς Σμιθ και είμαι οικονομολόγος μαζί θα κάνουμε 3 από τα έξι μαθήματα και το σημαντικότερο του εξαμήνου τα μαθηματικά, που έχουμε και σήμερα 6-9. θα σας παρακαλούσε επειδή δυστυχώς έπεσε στο τμήμα σας αυτό το ωράριο, μόλις τελειώνουμε να πηγαίνετε κατευθείαν σπίτι.
-δεν είναι πολύ ωραίος! Παρατήρησε η κοπέλα δίπλα της
-ωραίος είναι πολύ είπε η νεφέλη χωρίς να το καταλάβει. Εννοώ πολύ ενδιαφέρον τύπος
-ναι καλά είπε η διπλανή της σου άρεσε
Ο καθηγητής της κοίταξε προς την μεριά τους
-για να μας πούνε και οι δεσποινίδες μπροστά τι λένε?
Η νεφέλη τον κοίταξε καλά καλά και είπε
-απλά λέγαμε για τα τελευταία που λέγατε που ο δολοφόνο ή ότι άλλο είναι βγαίνει πάντα και σύμφωνα με το τελευταίο θύμα το όποιο βρέθηκε με δαγκωματιές πιστεύουμε ότι ίσως είναι βρικόλακες. Η διπλανή της την σκούντησε
-πολύ πιθανόν είπε ο καθηγητής η νεφέλη έμεινε περίμενε άλλη απάντηση όπως και οι περισσότεροι και συνέχισε και πολύ έξυπνο εκ μέρος και των δύο σας που το σκεφτήκατε αυτό. Η κοπέλα δίπλα της τώρα έδειχνε ευχαριστημένη.
-χάχα! Γελούσε μια κοπέλα πίσω
-γιατί γελάς? Ρώτησε ο καθηγητής με αυστηρό τόνο
-μου φαίνονται βλακείες αυτά που λέει είπε δεν υπάρχον βρικόλακες δεν υπάρχουν αποδείξεις
-και τον θεό γλυκιά μου δεν τον έχεις δει αλλά πιστεύεις έτσι δεν είναι? Είπε η νεφέλη δυνατά όλοι γύρισαν προς το μέρος της ο Λούκας την θαύμαζε πολύ όταν προσπαθούσε να τους πείσει για κάτι είχε τόσα πολλά επιχειρήματα του άρεσε ο δυναμισμός της
-μα αυτό είναι διαφορετικό το πιστεύουν πολύ απάντησε η κοπέλα
-δηλαδή αν άρχιζαν όλοι να πιστεύουν ότι υπάρχουν εξωγήινοι, θα πει ότι υπάρχουν? Ρώτησε η νεφέλη
-όχι είπε θυμωμένα η κοπέλα πίσω και φυσικά όχι εγώ πιστεύω στον θεό και αυτή είναι άποψη μου
-και αυτή η δικιά μου είπε η νεφέλη γι αυτό γέλα με τον εαυτό σου όλοι στο αμφιθέατρο γέλασαν και χειροκρότησαν την νεφέλη η κοπέλα σώπασε για λίγο
-σταματήστε είπε ο καθηγητή αλλιώς την κόβουμε εδώ την συζήτηση όλοι σώπασαν, η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα ο Σάμ
-γεια σας κύριε Άνταμς
-γεια σου Σάμ δεν πέρασες?
-όχι πέρασα αλλά εκτός ότι μ αρέσει το μάθημα σας ήρθα για μια φίλη μου μπορώ να κάτσω?
-ναι κάτσε και πήγε και έκατσε δίπλα στην νεφέλη
-αυτή είναι η φίλη σου? Ρώτησε ο καθηγητής
-ναι είναι πολύ έξυπνη μην την βλέπεται έτσι μικρή και της χάιδεψε τα μαλλιά
-σκάσε Σάμ
-αυτό θα μας το δείξει στην πορεία είπε ο καθηγητής
-και γιατί μιλάγατε ρώτησε ο Σάμ
-για μαλακίες πετάχτηκε ένα αγόρι από πίσω
Απάντηση με παράθεση
  #44  
Παλιά 07-02-12, 23:43
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

Ένα κρακ ακούστηκε εκείνη την στιγμή και όλοι κοίταξαν τρομαγμένοι, πέντε άντρες μπήκαν μέσα
-τρέξτε φώναξε οι Νεφέλη είναι βρικόλακες , Λούκας φώναξε πάνω οδήγησε τους στην πάνω πόρτα,
ο Λούκας υπάκουσε η νεφέλη έφτιαξε μια αόρατη ασπίδα όλοι άρχισαν να τρέχουν ταραγμένοι. Ο Σάμ τράβηξε την νεφέλη εκείνη τον ακολούθησε όταν κοίταξε πίσω της και είδε τον καθηγητή να είναι πεσμένος κάτω και να του επιτίθεται ένας από τους βρικόλακες, η νεφέλη πετάχτηκε κάτω και μπήκε μπροστά και έδωσε μια κλοτσιά και ο βρικόλακας πετάχτηκε λίγο πιο πέρα ήταν όμως τεράστιος και με ευκολία σηκώθηκε… άρπαξε την νεφέλη από τον λαιμό και την πέταξε πέρα, ο Σάμ έτρεξε κοντά της.
-Σάμ πρόσεχε φώναξε η νεφέλη και ακούμπησε τον άντρα και αυτός έπαθε ηλεκτρίστηκε , ο Σάμ έμεινε ακίνητος δεν πίστευε στα μάτια του η νεφέλη έτρεξε στον καθηγητή και έφυγαν τρέχοντας. Εκείνη και η πέντε αποχώρησαν, Η νεφέλη τους κοίταξε καθώς τρέχανε τα μάτια της είχαν αλλάξει χρώμα
-την βρήκαμε είπε ένας απ αυτούς και έφυγαν σε λίγο έφτασαν ενισχύσεις και όλοι άρχισαν να φεύγουν για το σπίτι τους. Η νεφέλη καθόταν στα σκαλιά στο αμφιθέατρο ελαφριά τραυματισμένη.
-είσαι καλά ρώτησε ο Λούκας
-ναι είπε η νεφέλη καλά είμαι Λούκας κοίτα κάπου μου έπεσε το δαχτυλίδι που μου πήρες το θέλω κοίτα λίγο πάνω
-θα σου πάρω άλλο είπε ο Λούκας
-όχι αυτό θέλω αν μπορείς κοίτα λίγο σε παρακαλώ ο Λούκας άρχισε να ψάχνει τριγύρω
Ο Σάμ την προσπέρασε και της έδωσε μια ματιά, μπερδεμένος
-θα τα πούμε μετά της είπε η νεφέλη κούνησε το κεφάλι της καταφατικά και σηκώθηκε όρθια και έψαχνε
-αυτό ψάχνεις ρώτησε ο καθηγητής
-ναι το δαχτυλίδι μου ευχαριστώ πολύ
-εγώ σε ευχαριστώ νεφέλη που ριψοκινδύνεψες για μένα
-έκανα αυτό που θα έκανε ο καθένας
-ο καθένας? Δεν νομίζω να είδα άλλον να με βοήθησε. Ξέρεις πολεμικές τέχνες?
-ναι εξασκούμαι από τα 10 μου… άρχισα και τώρα ξανά
-είσαι πολύ καλή και πολύ γενναία σου χρωστάω πολλά και την αγκάλιασε
Εκείνη την στιγμή μπήκε μια καθηγήτρια που τον φώναξε και εκείνος πήγε αφού χαιρέτισε την νεφέλη. Ο Λούκας και η νεφέλη φύγανε μαζί και ο Λούκας κάτι έλεγε και της φώναζε
-ποια ήταν αυτή που αγκάλιαζες Άνταμς είπε η καθηγήτρια
-είναι μια μαθήτρια μου Εύα μου έσωσε την ζωή
-αυτό το πλασματάκι?
-ναι, είδες που είχα δίκιο βρικόλακες ήταν
-έλα τώρα Άνταμς μέχρι να το δούμε στην κάμερα μην λέμε τίποτα
-ναι καλά λες απλά είμαι σίγουρος!
-καλά καλέ μου πάμε σπίτι τώρα και τον φίλησε
-έλα τώρα Εύα μην με φιλάς στην σχολή δεν είναι σωστό είμαστε καθηγητές και έφυγαν
.............................................
Όταν έφτασε η νεφέλη κοντά στο σπίτι έγινε αόρατη για να μην την δει ο Σάμ και αρχίσει να την ρωτάει για όλα αυτά που έγιναν. Όταν όμως έφτασε στην εξώπορτα του σπιτιού της, δεν είδε τον Σάμ ένιωσε μια ανακούφιση και μπήκε μέσα και πήγε να πάρει τον Πήτερ να του πει αυτά που έγιναν, και έτρεξε στο δωμάτιο της εκεί όμως την περίμενε μια έκπληξη.
-για σου νεφέλη
-γεια σου Σάμ πώς μπήκες μέσα?
-μου άνοιξε ο Ματίας μου είπε δεν είσαι εδώ και του λέω θα την περιμένω και να ‘μαι
-καλά έκανες είπε η νεφέλη σαν να μην την πείραξε
-θέλω να μιλήσουμε
-το φαντάστηκα Σάμ για να είσαι εδώ και έκατσε κοντά του έλα πες μου
-πως το έκανες αυτό νεφέλη δημιούργησες ηλεκτρισμό «μην μου πεις ψέματα σε παρακαλώ» σκέφτηκε ο Σάμ
-όχι Σάμ όχι δεν θα σου πω ψέματα είπε η νεφέλη
-τι? Μα δεν το είπα δυνατά αυτό
-το ξέρω Σάμ το σκέφτηκες διάβασα την σκέψη σου «δεν είναι δυνατόν»
-κι όμως είναι μπορώ να διαβάζω την σκέψη σου Σάμ και να γίνω αόρατη και με το ηλεκτρισμό που είδες αλλά σε παρακαλώ μη το πεις σε κανέναν εγώ σε εμπιστεύτηκα
-πως γίνονται όλα αυτά απίστευτο
-δεν ξέρω και εγώ γιατί σε μένα ο Σάμ έμεινε σιωπηλός και δεν μίλαγε
-Σάμ δεν θα το πεις σε κανέναν έτσι?
Ο Σάμ την κοίταξε σοκαρισμένος
-όχι δεν θα τα πω πουθενά στο υπόσχομαι
-σ’ ευχαριστώ
-νεφέλη τι έκανες? Είπε ο Ματίας
-του τα είπα όλα με είδε
-όλα και ότι είμαστε βρικόλακες?! Δεν έπρεπε νεφέλη βλέπεις τι γίνεται με όλο αυτό ο κόσμος θα νομίζει ότι είμαστε και εμείς κακοί
-τι? Φώναξε ο Σάμ
-σκάσε Ματίας σκάσε δεν του το είπα αυτό χαζό ο Σάμ απομακρύνθηκε
-πιάσε τον νεφέλη είπε ο Ματίας
-μην με πλησιάζεται είπε ο Σάμ φοβισμένος
-Σάμ δεν θα σου κάνουμε κακό εγώ είμαι η νεφέλη μην φοβάσαι
-όχι δεν σε ξέρω μην με πλησιάζεται είπε ο Σάμ φωναχτά και έτρεξε
Και κατέβηκε στα σκαλιά
-μην τον αφήσεις να φύγει Άμη είπε η νεφέλη που άκουσε την σκέψη της καθώς έμπαινε μέσα η Άμη τον σταμάτησε και τον κρατούσε
-αφήστε με είπε ο Σάμ
-δεν θα σου κάνουμε τίποτα Σάμ είπε η νεφέλη ήρεμα ο Ματίας τον πλησίασε
-νεφέλη βοήθα με είπε ο Σάμ
-στο υπόσχομαι δεν θα πάθεις τίποτα είπε η νεφέλη και σε λίγο ο Σάμ έπεσε κάτω η ο Ματίας τον έβαλε στον καναπέ, τα παιδιά χαιρέτισαν την Άμη και της εξήγησαν τι έγινε. Η νεφέλη περίμενε μέχρι να ανοίξει τα μάτια του ο Σάμ
-Σάμ ξύπνησες επιτέλους είσαι καλά?
-ναι περίπου καλά τι κάνω εδώ?
-ήρθες να με δεις και άργησα λιγάκι και σε πήρε ο ύπνος χαζοπούλι είπε η νεφέλη όσο πιο ψύχραιμα μπορούσε
-είσαι καλά κοριτσάκι μου?
-ναι Σάμ είπε η νεφέλη και άρχισε να κλαίει
-τι έπαθες? Νεφέλη μην κλαίς
-τίποτα Σάμ δεν ξέρω τα σημερινά με τρόμαξαν λιγάκι
-σε τρόμαξαν εσύ ήσουν πολύ γενναία έσωσες και τον καθηγητή και μένα με κάτι που έκανες πώς το έκανες νεφέλη?
-ποιο Σάμ και συνέχιζε να κλαίει
-μην κλαίς τίποτα μάλλον θα μου φάνηκε μέσα στην σύγχυση και πονάει το κεφάλι μου πάω για ύπνο καλύτερα και την φίλησε στο κεφάλι και έφυγε η νεφέλη ήταν τόσο στεναχωρημένη και σκεφτόταν τον Σάμ να της λέει συνέχεια ¨νεφέλη βοήθησε με¨ και έτσι πήγε στο πάρκο παρότι ήταν περασμένα μεσάνυχτα.
Απάντηση με παράθεση
  #45  
Παλιά 08-02-12, 23:31
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25ο -ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ

-ψηλά τα χέρια σου φώναξε ο αστυνομικός που έκανε περιπολία, η νεφέλη τρόμαξε και γύρισε απότομα προς το μέρος του
-μην πυροβολείτε κύριε αστυφύλακα, άνθρωπος είμαι
-και τι κάνεις τέτοια ώρα εδώ?
-περιμένω κάποιον είπε η νεφέλη
-δεν ξέρεις ότι απαγορεύεται η έξοδος μετά της 9 κοριτσάκι μου?! Έλα να σε πάω σπίτι σου
-όχι σπίτι μου είναι πολύ αυστηροί οι γονείς μου θα μου φωνάξουν όχι σας παρακαλώ
-και τι θες να κάνω, να σ αφήσω εδώ μόνη σου?! Όχι
-μα περιμένω τ αγόρι μου έπρεπε να είναι εδώ
-α τ αγόρι σου περιμένεις γι αυτό είσαι εδώ και καλά ωραίος ο φίλος σου να σε κάνει να περιμένεις εδώ που είναι επικίνδυνα.
-δεν ξέρω τι έγινε δεν τον βλέπω να έρχεται μήπως να φεύγω καλύτερα, καληνύχτα σας!
-κάτσε θα σε πάω εγώ στο σπίτι τουλάχιστον απ έξω να μην καταλάβουν τίποτα οι γονείς σου
-δεν χρειάζεται κοντά εδώ μένω
-όχι ανησυχώ, δεν μου είπες πόσο χρονών είσαι?
-19 είμαι
-και πώς σε λένε?
-ανάκριση μου κάνετε είπε η νεφέλη χαμογελαστά
-όχι απλά ρωτάω εγώ είμαι ο αστυφύλακας Τζέρεμιν
-angel είπε η νεφέλη δίνοντας ψεύτικες πληροφορίες για ότι την ρωτούσε
-ψιτ κοπελιά φώναξε ο Πήτερ
-Πήτερ αγάπη μου ανησύχησα ότι δεν θα έρθεις είπε η νεφέλη και τον φίλησε
-πηγαίνετε κάπου σε κάποιο σπίτι είπε ο αστυφύλακας
-ναι είπε η νεφέλη σπίτι του πάμε σας ευχαριστώ για όλα είστε πολύ καλός
-τίποτα κορίτσι μου την δουλεία μου κάνω να προσέχεις
-ναι, και εσείς! Και πήρε τον Πήτερ από το χέρι και έφυγαν και εξηγούσε στο Πήτερ τι έγινε
-και βρήκες την ευκαιρία να με φιλήσεις ε?!
-έλα έπρεπε να φανεί αληθινό και του έκλεισε το μάτι, μου έλειψες Πήτερ πώς από δω σε χάσαμε τώρα με την σχολή έγιναν και τόσα είπε στενάχωρα εσύ πως από δω?
-για σένα ήρθα είδα στις εφημερίδες τι έγινε στην σχολή σου και ήθελα να βεβαιωθώ ότι είσαι καλά αλλά εσύ πάς γυρεύοντας.
-μια βόλτα έκανα νόμιζα θα εκραγώ στο σπίτι
-νεφέλη μην το ξανακάνεις και σοβαρολογώ τώρα οκ?
-ναι Πήτερ είπε η νεφέλη υπάκουα
-έτσι μπράβο της είπε και την πήγε σπίτι της
-ξέρεις Πήτερ σ αγαπώ και μου λείπεις είπε η νεφέλη
-άστο σε παρακαλώ αυτό το θέμα ήρθα να βεβαιωθώ ότι είσαι καλά αύριο φεύγω ξανά
-μα Πήτερ
-δεν έχει μα θα ναι καλύτερα για μένα για σένα
-μα σ αγαπώ
-και τι μου ζητάς τότε της είπε φωναχτά, να σε βλέπω να φιλιέσαι με τον Λούκας να είστε μαζί παράτα με και έφυγε αλλά ένιωσε κάποιος να τον παρακολουθεί κοίταξε γύρω του αλλά τίποτα δεν είδε και έφυγε εκείνη έμεινε να τον κοιτάζει που τον έχανε ξανά... Κάποιος τρόπος έπρεπε να υπάρχει για να σταματήσουν όλα να πεθάνεις. Κάτι πρέπει να υπάρχει μέσα σου που να κρατεί ενωμένα το κορμί και την ψυχή. Κάτι σαν κλειδαριά που έτσι και την ανοίξεις χωρίζουν το ένα από το άλλο. Πνιγόταν μέσα σε μια θάλασσα από πόνο κόκκινα νερά την σκέπαζαν την τραβούσαν μέσα στα βυθό η Νεφέλη απλά ψιθύρισε «σ αγαπώ» και μπήκε μέσα
-ώστε angel ε? Εδώ μένεις λοιπόν! είπε ο αστυφύλακας και έγραψε κάτι σε ένα χαρτί.

Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη lana : 09-02-12 στις 00:13
Απάντηση με παράθεση
  #46  
Παλιά 09-02-12, 00:13
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26ο-Η ΚΑΜΕΡΑ

Την επόμενη εβδομάδα η σχολή παρέμεινε κλειστή λόγο των γεγονότων γρήγορα όμως η εβδομάδα πέρασε και πάλι όλο πήραν τους ρυθμούς τους. Στο αμφιθέατρο όπως παρατήρησε η Νεφέλη βρίσκονταν το πολύ είκοσι παιδιά ύστερα από αυτά που έγιναν δεν τολμούσαν να πάνε πολλοί. Η Νεφέλη έκατσε και πάλι στην ίδια θέση όπου έκατσε και την προηγούμενη φορά.
-ήσουν καταπληκτική Νεφέλη την προηγούμενη φορά με λένε Τσίκο είπε η κοπέλα που καθόταν δίπλα της εκείνη την μέρα
-από το Τζαπόν είσαι την ρώτησε η Νεφέλη
-όχι ακριβώς αλλά κάπου εκεί απάντησε εκείνη και μιλούσε στο τηλέφωνο που χτύπησε, η Νεφέλη κοίταξε λίγο γύρω της να περάσει η ώρα το μάτι της φυσικά έπεσε πάνω στον Λούκας που εκείνη την στιγμή μιλούσε με μια ξανθιά κοπέλα και γελούσαν και εκείνη τον είχε πιάσει από τον ώμο. Η Νεφέλη ένιωσε μια ενόχληση ο Λούκας την είδε . Το μάθημα γρήγορα τέλειωσε και όλοι σχεδόν έφυγαν
-Λούκα πάμε? είπε η Νεφέλη
-αν δεν σε πειράζει πάρε ταξί γιατί θα πάω την Ιωάννα σπίτι τη και επειδή είναι μακριά από σένα μην σε καθυστερώ τα λέμε οπότε και την φίλησε στο κεφάλι και έφυγε η Νεφέλη έβραζε από το θυμό της και βγήκε έξω να πάρει ταξί να πάει σπίτι της δεν είναι ότι ζήλευε απλά ήξερε ότι το έκανε επίτηδες. Η Νεφέλη περίμενε ταξί αλλά κανένα δεν ερχόταν
-μπες μέσα της φώναξε ο καθηγητής να σε πάω εγώ είναι πολύ αργά για να πάς μόνη σου και ταξί δε έρχεται.
-όχι ευχαριστώ εντάξει θα πάρω αν είναι την αδερφή μου να έρθει να με πάρει δεν χρειάζεται
-έλα θα σε πάω εγώ τώρα δεν έχω τι να κάνω δεν μ απασχολείς από κάτι και της άνοιξε την πόρτα η Νεφέλη δίστασε λίγο αλλά μπήκε
-πολύ άσπρη είσαι Νεφέλη δεν έχεις πολύ μελανίνη
-ναι είμαι ντρέπομαι να βγω στην παραλία το καλοκαίρι
-δεν πρέπει έχεις ωραίο σώμα και το ότι είσαι άσπρη διορθώνεται η Νεφέλη ένιωθε λίγο Αμήχανα και άλλαξε θέμα
-από δω είστε κύριε Άνταμς?
-όχι δεν είμαι από δω, δεν ξέρω αν το ξέρεις είμαι από ένα χωριό το Γκόλντεν στο Τζαπόν
-αλήθεια?
-ναι
-και εγώ από το Τζαπόν είμαι, αλλά είμαι εδώ πολλά χρόνια
-πώς είναι το επίθετο σου Νεφέλη?
-Κένσι, ο καθηγητής κίνησε λίγο νευρικά
-είστε καλά?
-ναι, μια χαρά
-μας ξέρετε?
-όχι δεν, πως είσαι από τα τελευταία γεγονότα?
-μπερδεμένη δεν το περίμενα ότι θα γίνει κάτι τέτοιο στη γη βρικόλακες και τέτοια
-εγώ ψάχνω χρόνια γι αυτά. Ύστερα από μια μέρα και ακόμα ψάχνω
-ποια μέρα?
-μπορώ να περάσω μια μέρα από το σπίτι σου Νεφέλη αν δεν σας είμαι βάρος να το πεις στους δικούς σου
-και φυσικά να έρθετε θα χαρούμε πολύ μπορείτε και τώρα δεν νομίζω να έχει κανείς πρόβλημα
-όχι τώρα είναι αργά, αλλά πες μου όποτε είναι σύντομα όμως θέλω να γνωρίσω την οικογένεια σου περίμενε λιγάκι και πήρε το τηλέφωνο και πήρε έναν αριθμό
-έλα Εύα δεν θα περάσω σήμερα από κει γιατί πάω την Νεφέλη σπίτι καληνύχτα και το έκλεισε
-είδατε είχατε δουλειά
-μόλις σε είδα την ξέχασα αλήθεια δεν ξέρω πώς έγινε
-δεν ζηλεύει η κοπέλα σας?
-ποιά εσένα?
-ναι μια φοιτήτρια σας στο αυτοκίνητο σας, εγώ θα γινόμουν έξω φρενών
-μα είσαι μπέμπα για μένα και της χαμογέλασε
-δεν είμαι μπέμπα καθόλου σίγα την μεγάλη διαφορά ηλικίας που έχουμε είπε η Νεφέλη ενοχλημένη
-έχεις ένα ελάττωμα Νεφέλη μέσα στην τελειότητα σου, θυμώνεις πολύ και δεν ελέγχεις τον εαυτό σου. Κακό αυτό αλλά θα σε βοηθήσω να το ξεπεράσεις
-εκτός από καθηγητής μας βγήκατε και ψυχολόγος είπε η Νεφέλη
-έχει πολλά ακόμα να μάθεις για μένα αγαπητή μου
-λέτε?! Εκείνος την κοίταξε προσεχτικά
-τι δουλειά κάνουν οι γονείς σου Νεφέλη?
-η μητέρα μου ήταν συγγραφέας και ο πατέρας μου με τα οικονομικά έχουμε δικές μας εταιρίες που ασχολείται η αδερφή μου τώρα
-είσαι πλούσια δηλαδή?
-ναι από άποψη χρημάτων
-γιατί από ποια άποψη δεν είσαι πλούσια?
-αφήστε τώρα τί έγινε τώρα με το θέμα των εισβολέων βρήκαν τίποτα?
-θα δούνε την κάμερα και μετά θα βγάλουν συμπεράσματα
-ποια κάμερα? Είπε η Νεφέλη και τώρα νόμιζε θα πέσει κάτω ξερή
-η κάμερα στο αμφιθέατρο δεν το ήξερες?! Μα τι έπαθες εσύ?
-δεν βγαίνω καλά στην κάμερα είπε η Νεφέλη και γέλασε αμήχανα
-μην ανησυχείς απλά λογικά μια κατάθεση θα πάς να δώσεις γιατί ήσουν εκεί μπροστά
-δεν θέλω είπε η Νεφέλη
-δεν μπορείς να αρνηθείς απλά θα πεις τι έγινε δεν έγινε κάτι τι έχεις να κρύψεις κάτι?
-όχι και που είναι η κάμερα τώρα?
-στην αστυνομία να φανταστώ
-όχι είπε η Νεφέλη ψιθυριστά, εδώ κατεβαίνω ευχαριστώ και καληνύχτα και έφυγε τρέχοντας
-που πάς γύρνα πίσω
-τι? Είπε η Νεφέλη
-τι έπαθες? Γιατί είσαι έτσι?
-πείτε μου κάτι έχουν δει την κάμερα?
-όχι Νεφέλη αύριο νομίζω γιατί υπήρξε κάποιο πρόβλημα αλλά γιατί κάνεις έτσι?
-τίποτα απλά δεν είμαι πολύ καλά
-δεν με κοροϊδεύεις εμένα πήγαινε τώρα καληνύχτα
Η Νεφέλη είχε πανικοβληθεί τώρα, θα τα ανακάλυπταν όλα πήρε τον Λούκας τηλέφωνο
-ναι ποιός? Είπε μια γυναικεία φωνή
-εσύ ποιά είσαι είπε η Νεφέλη δώσε μου τον Λούκας
-εγώ είμαι η Ιωάννα μια φίλη του, κάνει μπάνιο τώρα πες μου ποια είσαι να του πω ότι πήρες, η Νεφέλη έκλεισε το τηλέφωνο και πήγε σον Σάμ και του είπε ότι χρειάζεται την βοήθεια του για την κάμερα και ότι θα του εξηγούσε αργότερα γιατί έπρεπε να την πάρει, εκείνος δέχτηκε να την βοηθήσει αλλά με τον όρο να του τα πει όλα μετά και έτσι πήγαν στο αστυνομικό τμήμα κοντά και ο Σάμ της είπε που είναι οι κάμερες δούλευε εκεί μερικές μέρες την εβδομάδα εθελοντικά και ήξερε κάποια πράγματα και εκείνη έγινε αόρατη και προχώρησε στην είσοδο βρίσκονταν δυο αστυνομικοί εκείνη την στιγμή ο ένας έμπαινε μέσα και έτσι μπήκε γρήγορα μαζί του, αριστερά δεύτερος διάδρομος της είχε πει ο Σάμ, δεν ήταν κανείς και πήγε να ανοίξει την πόρτα, όταν εκείνη άνοιξε μόνη της και ένας κύριος βγήκε έξω κουβαλώντας κάτι φακέλους και έπεσε πάνω στην Νεφέλη
-ωχ! Συγγνώμη είπε η Νεφέλη
-εμένα να συγχωρέσετε είπε εκείνος με τόσους φακέλους δεν σας είδα, όταν πάλι ξανακοίταξε να δει σε πια έπεσε δεν ήταν κανείς μπροστά του, κοίταξε τρομαγμένος γύρω του και έφυγε με γοργά βήματα. Αφού τον είδε να απομακρύνεται μπήκε μέσα, το δωμάτιο ήταν γεμάτο από βίντεο χρονολογημένα και φακέλους
-έχει πάρα πολλούς ποιο να πάρω. Το μάτι της έπεσε πάνω σε ένα κουτί έλεγε επίθεση σε σχολή ήταν το βίντεο που ήθελε¨ είμαι πολύ τυχερή¨, ψιθύρισε και την πήρε, όταν βγήκε έξω βρήκε τον Σάμ να την περιμένει.
-την πήρα Σάμ
-πώς τα κατάφερες Νεφέλη?
-με τον χάρτη που μου έδωσες εύκολο ήταν. Σ ευχαριστώ Σάμ για όλα, δεν θα τα κατάφερνα χωρίς εσένα!
-Νεφέλη δεν θέλω να σε πιέσω αλλά κάποτε θέλω να μου πεις για όλα αυτά
-όχι τώρα Σάμ είναι πολύ νωρίς θα σου πω όμως το υπόσχομαι
-οκ, θα περιμένω τότε καλή τύχη με την κάμερα κυρία μου καληνύχτα
-καληνύχτα Σάμ και πάλι σ ευχαριστώ
Εκείνη την στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο της και έτσι προχώρησε βιαστικά να απαντήσει.
-ναι, παρακαλώ είπε η Νεφέλη
-έλα Νεφέλη ο Λούκας είμαι είχες πάρει τηλέφωνο?
-ναι είχα πάρει αλλά δεν θα ξαναγίνει μην ανησυχείς! Και του έκλεισε το τηλέφωνο και μπήκε μέσα στο σπίτι της και ανέβηκε στο δωμάτιο της και άνοιξε τον υπολογιστή το τηλέφωνο συνέχισε να χτυπάει η Νεφέλη το έκλεισε.
-που ήσουν? Την ρώτησε η Άμη
-πήγα μια βόλτα με τον Σάμ
-με τον Σάμ? Τα ξαναβρήκατε?
-όχι απλά βγήκαμε
-α, λέω και εγώ
-θα κοιμηθώ αν δεν σε πειράζει να τα πούμε καλύτερα αύριο?
-καλά καληνύχτα και όνειρα γλυκά!
-καληνύχτα Άμη είπε η Νεφέλη χαμογελαστά
-μ αρέσει να γελάς είπε εκείνη και έκλεισε την πόρτα
Απάντηση με παράθεση
  #47  
Παλιά 12-02-12, 00:10
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27ο -Ο Ντανιέλ

Την επόμενη μέρα είχαν αρκετά νωρίς μάθημα αλλά η Νεφέλη δεν μπορούσε να σηκωθεί με τίποτα και έτσι πήγε μόνο στο απογευματινό. Απέξω από το αμφιθέατρο την περίμενε ο Σάμ της έδωσε ένα κουτί σοκολατίνες που τα είχε στείλει η μαμά του για την εκείνη και έφυγε γιατί είχε και αυτός μάθημα. Η Νεφέλη έκατσε και πάλι μόνη της ο Λούκας το πρόσεξε και πήγε κοντά της
-μπορούμε να μιλήσουμε? Την ρώτησε η Νεφέλη σηκώθηκε και με γρήγορο βήμα πήγε προς την έξοδο και εκεί έπεσε πάνω στον καθηγητή που έμπαινε εκείνη την στιγμή και σκορπίστηκαν τα πράγματα της. Εκείνος έσκυψε και την βοήθησε να τα μαζέψει
-πρόσεχε μικρή της είπε
-δεν είμαι μικρή κύριε Άνταμς δεν έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας
-ναι δίκιο έχεις και της χαμογέλασε έλα για μάθημα τώρα
-ναι βέβαια να σας ρωτήσω κάτι? Εκείνη την στιγμή μπήκε μέσα η Εύα η αρραβωνιαστικιά του αλλά και καθηγήτρια της σχολής, η Νεφέλη πήγε μόλις την είδε και έκατσε στην θέση της
-σου γυάλισε η μικρή Άνταμς? Τον ρώτησε γιατί πάντα μ αυτήν σε βρίσκω
-καλά πλάκα κάνεις αυτό είναι κοριτσάκι
-ναι αλλά γιατί τόσο ενδιαφέρον γι αυτήν?
-ζηλεύεις Εύα?
-όχι δεν ζηλεύω και έφυγε εκείνος την κοίταξε μια και μπήκε για μάθημα
Ο Λούκας έκατσε δίπλα ξανά στην Νεφέλη ήξερε ότι τώρα δεν μπορούσε να φύγει.
-γιατί δεν μου μιλάς? Την ρώτησε
-κοίτα θα στο πω για τελευταία φορά άσε με ήσυχη θέλω να προσέξω
-τα ξέρω θα στα εξηγήσω μετά εγώ
-μπορώ να δανειστώ λίγο το τετράδιο σου ?ρώτησε τ αγόρι που ήταν δίπλα της η Νεφέλη τον κοίταξε ήταν καστανόξανθος και έμοιαζε πολύ στον Πήτερ
-μπορώ? την ξαναρώτησε
-ναι φυσικά είπε η Νεφέλη και ξαναγύρισε στον Λούκας
-τι έπαθες κοριτσάκι μου?
-σκέψου και για μια φορά, άσε με να χαρείς
-θέλω να μιλήσουμε
-εγώ δεν θέλω έκανα τόσα πολλά για σένα και δεν ξέρω αν άξιζαν
-τίποτα δεν έκανες και να σου πω και κάτι δεν αξίζεις να σ αγαπούν εσένα η Νεφέλη τον κοίταξε τα μάτια της άστραψαν
-θύμωσες θα μας δαγκώσεις
-Λούκας ντροπή σου να παίζεις με τον πόνο είπε φωναχτά πήρε την τσάντα της και έφυγε ο καθηγητής γύρισε προς το μέρος της και την κοίταξε θυμωμένος και έκανε με το χέρι κίνηση στον Λούκας να βγει έξω
-ησυχία είπε ο καθηγητής, τα φώτα άρχισαν να τρεμοπαίζουν το μάθημα συνεχίζεται και ας την διακόπτουν κάποιοι ανάγωγοι να πει κάποιος στην δεσποινίς να μην ξανάρθει στο μάθημα μου αν της αρέσει να κάνει έτσι
-δεν έφταιγε αυτή είπε τ αγόρι που καθόταν δίπλα της
-δεν με ενδιαφέρει είπε ο καθηγητής εδώ βρισκόμαστε για μάθημα
-ο δίπλα της έφταιγε αλλά που να καταλάβετε εσείς
-δεν είμαι εδώ για να σας λύνω τα προβλήματα αλλά για να σας παραδίδω μάθημα
-και της κοπελιάς δεν ήταν καθήκον της να σας βοηθήσει εκείνη την μέρα και να θέσει τον εαυτό της σε κίνδυνο αλλά το έκανε ο καθηγητής δεν μίλησε τ αγόρι πήρε την τσάντα και έφυγε τα φώτα συνέχιζαν να τρεμοπαίζουν τα παιδιά άρχισαν να ανησυχούν. Η Νεφέλη καθόταν απέξω τ αγόρι την πλησίασε
-ηρέμησε θα τους σκοτώσεις όλους της είπε
-τι εννοείς? Είπε η Νεφέλη
-σε είδα εκείνη την μέρα κάνεις παρεμβολές Νεφέλη
-δεν έκανα κάτι που να σε αφορά
-το ξέρω έχεις δίκιο δεν θα το πω σε κανέναν μην ανησυχείς το υπόσχομαι αυτό. Η Νεφέλη του χαμογέλασε και τον κοίταξε στα μάτια
-δεν φοβάσαι? Τον ρώτησε εκείνος την κοίταξε έκπληκτος
-τι να φοβηθώ? Εσένα? Και γέλασε δυνατά η Νεφέλη σάστισε αυτή θα φοβόταν και το αγόρι συνέχισε εσύ είσαι ένας άγγελος που μας έσωσες δεν θα μπορούσα να σε φοβάμαι παρά να σε ευχαριστήσω και της πήρε το χέρι και της το έσφιξε
-δεν είμαι άγγελος είπε η Νεφέλη αλλά το ακριβώς αντίθετο Ντανιέλ αν δεν κάνω λάθος
-ναι Ντανιέλ, είπε και της χαμογέλασε και τι είσαι τότε μια καλή κακιά δεν σε καταλαβαίνω ακόμα και βρικόλακας να ήσουν και μόνο που μας έσωσες δεν σε κάνει ίδια με αυτούς.
-και αν εγώ νιώθω το ίδιο τέρας
-κάνεις λάθος θα έπρεπε να είσαι περήφανη για τον εαυτό σου. Και έρχεται ο Λούκας
-εγώ φεύγω είπε η Νεφέλη
-θα σε πάω εγώ όπου θες έχω το μηχανάκι μου απέξω
-ναι φυσικά αν μπορείς είπε η Νεφέλη και φύγανε ο Λούκας έτρεξε αλλά δεν τους πρόλαβε
.................................................. .................................................. ...............
-που πάμε ρώτησε τ αγόρι ?
-εσύ που πάς ? ρώτησε Νεφέλη
-εγώ πάω δουλειά σε ένα fast food
-μπορώ να έρθω μαζί σου?
-ναι Νεφέλη θα ήταν αστείο βέβαια με τόσα λεφτά που έχεις αλλά ζητάνε βοηθό εκεί θα μπορούσες να έρθεις
-αλήθεια ? Θα μου άρεσε να δουλεύω
-ωραία τότε πάμε συνάδελφε
Όταν φτάσανε στο μαγαζί το αφεντικό ενθουσιάστηκε με την Νεφέλη κείνη του πρότεινε να τραγουδάει κιόλας τα Σάββατα και θα μαζεύετε κόσμος θα ακούει και ζωντανή μουσική... Εκείνος την δέχτηκε η Νεφέλη του πρότεινε να αρχίσει εκείνη την στιγμή.... Και άρχισε να δουλεύει. Δούλευε για βδομάδες εκεί και έτσι περνούσε ο καιρός... Από την άλλη ο Λούκας δεν μπορούσε να ησυχάσει δεν την έβρισκε πουθενά και νόμιζε θα εκραγεί, άρχισε να σπάει πράγματα μέσα στο δωμάτιο του η μητέρα του με μια κοπέλα ήταν απέξω και άκουγε χτύπησε την πόρτα
- μην τολμήσει και μπει κανείς φώναξε ο Λούκας
-εγώ είμαι η Έριν, Λούκας να μπω?
<<θα χει νέα για την Νεφέλη>> , σκέφτηκε και της άνοιξε η Έριν μπήκε μέσα στο δωμάτιο ήταν όλα σπασμένα ακόμα και η κιθάρα του και ο Λούκας σε άθλια κατάσταση
-έμαθες κάτι για την Νεφέλη ? Την ρώτησε
- Λούκας έχεις πιεί? Τι έχεις? και έκατσε δίπλα του
-όχι δεν έμαθα που είναι αλλά είναι καλά δουλεύει ξέρω εγώ με έναν Ντανιέλ δεν κατάλαβα πολλά
-σου είπε τίποτα για μένα?
-όχι Λούκας προσπάθησα αλλά δεν μου έλεγε κάτι άλλαζε κουβέντα και δεν μπορούσα να επιμείνω κι άλλο...
-εντάξει δεν πειράζει ευχαριστώ είπε ο Λούκας
-άντε τώρα να τα μαζέψουμε αυτά εδώ
-όχι δεν πειράζει πήγαινε μην σε απασχολώ
-τι λες Λούκας? Θα τα μαζέψουμε μαζί αφού πιείς ένα καφέ και κάνεις μπάνιο πρώτα άντε πήγαινε κάνε μπάνιο και εγώ θα σου ετοιμάσω ένα καφέ
-ευχαριστώ
-γι αυτό είναι οι φίλοι και του χαμογέλασε
Σε λίγο βγήκε έξω ήπιε τον καφέ του και άρχισαν να καθαρίζουν ήταν όλα τέλεια και αυτός είχε ησυχάσει λιγάκι
-τι έγινε και καταντήσατε εδώ ρε Λούκας το καλοκαίρι μια χαρά ήσασταν
-δεν ξέρω ειλικρινά δεν ξέρω νιώθω άσχημα γι αυτό που της είπα στην σχολή και της είπε το σκηνικό
-ρε Λούκας είπε θυμωμένα η Έριν πως να ξεθυμάνεις τώρα αυτήν την λιονταρίνα ? Και του χαμογέλασε μετά άσε την να ηρεμήσει μερικές μέρες και μετά πήγαινε
-ναι δίκιο έχεις είπε ο Λούκας αλλά δεν θα γυρίσει αυτή την φορά κάτι άλλο τρέχει της αρέσει άλλος κάθε φορά που με φιλούσε με αγκάλιαζε το αισθανόμουν αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι γιατί παρόλο ότι το ξέρω την θέλω για μένα την αγαπάω δεν θέλω να ζω μακριά της
-Λούκας τόσο πολύ την αγαπάς?
-όσο τίποτα άλλο πάνω στην γη την ζωή μου θα έδινα γι αυτήν... Είπε ο Λούκας και χαμήλωσε το κεφάλι του και συνέχισαν να μιλάνε
Εν τω μεταξύ η Νεφέλη γυρνούσε σπίτι ο Ματίας την περίμενε απέξω
-που είσαι τέτοια ώρα ? Της φώναξε η Νεφέλη ξαφνιάστηκε
-γιατί φωνάζεις ? Τον ρώτησε εκείνος την άρπαξε από το μπράτσο και την έβαλε μέσα με το ζόρι
-είναι η τελευταία φορά που πας κάπου και δεν ειδοποιείς... Το κατάλαβες? Της είπε φωναχτά ανησυχήσαμε το καταλαβαίνεις είσαι ηλίθια ?
-μην μου φωνάζεις σε παρακαλώ είμαι ήδη αρκετά χάλια και έφυγε τρέχοντας για το δωμάτιο της πήρε το κινητό της και πήρε τον Πήτερ
-απάντησε μου σε παρακαλώ απάντα μου σε χρειάζομαι ...
-εμένα δεν με χρειάζεσαι πια ρώτησε ο Ματίας και συνέχισε μόνο οι άλλοι μπορούν να σε καταλάβουν
- α ρε Ματίας τι θα κάνω πες μου?
-τι σε απασχολεί Νεφέλη? Γιατί χώρισες με τον Λούκας?
-δεν πήγαινε άλλο και δεν είμαι ερωτευμένη μαζί του αλλά με άλλον...
- με ποιόν? Ρώτησε ο Ματίας
-δεν μπορώ να σου πω και χαμήλωσε το κεφάλι της
-νόμιζα ότι εμείς όλα τα λέγαμε μεταξύ μας αλλά μάλλον όλα έχουν αλλάξει... Και άνοιξε την πόρτα και έφυγε
Το τηλέφωνο της εκείνη την στιγμή χτύπησε το άρπαξε και το άνοιξε γρήγορα
-παρακαλώ
-έλα Νεφέλη
-έλα Έριν τι κάνεις ?
-εδώ στον Λούκας είμαι κοιμήθηκε πίνοντας και κλαίγοντας πολύ τον λυπήθηκα δεν σκέφτεσαι να τα ξαναβρείτε
-ξέρεις ποιόν αγαπάω Έριν δεν μπορώ άλλο να κοροϊδεύω εμένα και κανέναν άλλον είπε η Νεφέλη κλαίγοντας
-τυχερή όλη κλαίγονται στα πόδια σου
-κατάρα είναι Έριν δεν είμαι ευτυχισμένη σε κλείνω γιατί έχω άλλη γραμμή θα σε πάρω σε λίγο
- ναι είπε η Έριν
-έλα μικρή τι έγινε με πήρες τηλέφωνο πριν λίγο?
Η Νεφέλη άρχισε να κλαίει δεν μιλούσε
-σταμάτα να κλαίς Νεφέλη σε παρακαλώ μην με κάνεις να έρθω εκεί βραδιάτικα
-θα ερχόσουν ρώτησε η Νεφέλη κλαίγοντας
-ναι είπε δειλά ο Πήτερ πες μου όμως τι έπαθες
-μου λείπεις πολύ Πήτερ και έκλεισε το τηλέφωνο
-και μένα είπε ο Πήτερ κρατώντας το κινητό στο χέρι
Η Νεφέλη έβαλε μερικά ρούχα σε μια βαλίτσα και κατέβηκε κάτω, ο Ματίας βρισκόταν εκεί
-που πας με την βαλίτσα ? Την ρώτησε
-θα πάω για λίγες μέρες στην γιαγιά πειράζει?
-θα έρθω μαζί σου.
-όχι δεν θα έρθεις είπε η Νεφέλη και συνέχισε αμάν ρε Ματίας επίτηδες το κάνεις ?!
Ο Ματίας δεν μίλησε απλά την κοίταξε μια φορά και μετά ανέβηκε τα σκαλιά για το δωμάτιο του. Σε λίγο έφτασε στο σταθμό, υπήρχε λίγος κόσμος το τρένο έφτασε η Νεφέλη επιβιβάστηκε.
Απάντηση με παράθεση
  #48  
Παλιά 19-02-12, 23:53
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28- Η ΑΠΟΦΑΣΗ

Η διαδρομή κράτησε σχεδόν 3 ώρες, δεν υπήρχε πολύς κόσμος, έβαλε την βαλίτσα της και έκατσε και σκεφτόταν, ήταν η πρώτη φορά που ήταν χαρούμενη για την απόφαση της αυτή. όταν κατέβηκε δεν είχε ιδέα που να πάει, μόνο μια πληροφορία είχε και έτσι ξεκίνησε για εκεί, πήρε ένα ταξί και σε λίγο βρισκόταν στην σχολή ιατρικής. η ώρα σχεδόν είχε πάει οχτώ αναρωτιόταν αν θα βρει κάποιον μέσα, ήταν λίγα παιδιά καθισμένα σε κάποιο τραπέζι και παίζανε χαρτιά. πλησίασε μια κοπέλα και την ρώτησε
-συγγνώμη, να σε ρωτήσω κάτι?
εκείνη την κοίταξε έκπληκτη "σαν βρικόλακας είναι", σκέφτηκε
-ναι πες μου της είπε μετά
-ξέρεις τον Πήτερ Μαλτέζο?
-τον καροτί εννοείς? έτσι τον λέμε εμείς λόγο των μαλλιών του
-ναι αυτόν είπε η Νεφέλη ενθουσιασμένη
-Χάρη έλα εδώ φώναξε η κοπέλα, ένα αγόρι που βρισκόταν λίγο πιο πέρα, θέλει τον καροτί, εκείνος πλησίασε και χαμογελούσε
-η Νεφέλη δεν είσαι? τι κάνεις? και της έδωσε το χέρι η Νεφέλη έδωσε δειλά το χέρι και του είπε
-ναι εγώ είμαι, γνωριζόμαστε?
-εγώ σε ξέρω, από τον Πήτερ είμαι και εγώ από το πλάιταουν σας είχα δει να τραγουδάτε, είμαι μεγάλος θαυμαστής σου δεσποινίς μου, η Νεφέλη του χαμογέλασε και κοκκίνισε ελαφρώς και ρώτησε ξανά
-ξέρεις που μένει ο Πήτερ?
-ναι, φυσικά δίπλα από μένα θα σε πάω εγώ σε λίγο αν θες
-οκ, είπε η Νεφέλη θα κάνω μια βόλτα μέχρι να έρθεις και προχώρησε στον διάδρομο η σχολή ήταν πολύ μεγάλη και ήταν ωραία σχεδιασμένη "μην απομακρυνθώ κι άλλο, θα χαθώ!" σκέφτηκε και έτσι όπως κοίταζε από που να πάει έπεσε πάνω σε μια γυναίκα, την κοίταξε και εκείνη έφυγε τρέχοντας δημιούργησε ένα καπνό και εξαφανίστηκε
-μαμά, ψιθύρισε η Νεφέλη και έμεινε έτσι όπως είχε πέσει
-είσαι καλά ?την ρώτησε ο φίλος του Πήτερ
-ναι καλά είμαι απλώς γλίστρησα
-οκ, πάμε να χαρεί και λίγο ο φίλος μου, όλο για σένα μας μίλαγε
-για μένα είπε με έκπληξη
-έχει μια φωτογραφία σου στο πορτοφόλι του το είδα μια μέρα που του έπεσε κάτω
-αλήθεια?
-δεν καταλαβαίνω γιατί ξαφνιάζεσαι, σ αγαπάει. ζευγάρι είστε?
η Νεφέλη δεν απάντησε, εκείνος δεν συνέχισε
-εδώ είμαστε της είπε πρέπει να ξαναγυρίσω στην σχολή οπότε πήγαινε δεύτερο όροφο Β02 το διαμέρισμα του
-σε ευχαριστώ πολύ είπε η Νεφέλη και πήρε το ασανσέρ ανέβηκε και χτύπησε την πόρτα
-ένα λεπτό ακούστηκε ο Πήτερ, που έκανε μπάνιο
.................................................. .................................................. ........
Η Έριν πήρε την Νεφέλη τηλέφωνο αλλά τίποτα, βαριόταν στο σπίτι έκατσε στο σαλόνι έβαλε τηλεόραση και αποκοιμήθηκε, χτύπησε το κουδούνι πετάχτηκε όρθια
"ο Φίλλιπος θα είναι", σκέφτηκε και άνοιξε γρήγορα
-Λούκας είπε βαριεστημένα, έλα πέρασε
-χάρηκες πολύ βλέπω που με είδες είπε ο Λούκας
-τι λες τώρα και φυσικά χάρηκα απλά περίμενα
-τον Φίλλιπο να φανταστώ
-ναι, αλλά έχει εξαφανιστεί εδώ και μια εβδομάδα
-ίσως να έχει δουλειές Έριν μην ανησυχείς
-έλα τώρα Λούκας δυο λεπτά να με πάρει δεν είχε, ας μην κοροϊδευόμαστε
-ναι δίκιο έχεις τι να σου πω και εγώ καλύτερα δεν είμαι, σκάτε τα έχω κάνει και δεν μπορώ να επικοινωνήσω και μαζί της, πήγα και από το σπίτι της, πήγε Τζαλόν πριν για λίγες μέρες
-α γι αυτό δεν απαντούσε πριν κατάλαβα φταις Λούκας αυτή την φορά τι ήθελες και έπαιζες παιχνίδια
-ναι δίκιο έχεις, κοίτα τι έφερα κρασάκι και ταινία εκείνη χαμογέλασε
-να πιούμε να ξεχάσουμε και οι δυο και έβαλαν την ταινία και δυο ποτήρια κρασί
.................................................. .................................................. ...
-ένα λεπτό μπορώ να περιμένω είπε η Νεφέλη σιγά και έκατσε πάνω στην βαλίτσα της
ο Πήτερ έβαλε μια πετσέτα γύρω του και άνοιξε και έμεινε όταν είδε την Νεφέλη απέξω
-Νεφέλη?
-ναι εγώ είμαι, καλά πως ανοίγεις έτσι την πόρτα? γυμνός να σε δούνε όλες?
-πέρασε μέσα της είπε χωρίς να σχολιάσει αυτά που είπε, τι κάνεις εδώ την ρώτησε
εκείνη δεν μίλησε και απλά τον κοίταξε
-εσύ τι λες να έκανα ήθελα να σε δη
-άρχισες πάλι Νεφέλη? αφού δεν μ αγαπάς. παίζεις πάλι
-δεν σ αγαπάω είπε η Νεφέλη τι είναι αυτά που λες για σένα ήρθα
-έκανες τόσο δρόμο μόνο για να με δεις για ορκίσου?
εκείνη δεν απάντησε απλά τον αγκάλιασε σφιχτά, εκείνος της χαμογέλασε την έπιασε από την μέση και την φίλησε και του έπεσε η πετσέτα
-μαζέψου! είπε η Νεφέλη και γύρισε από την άλλη
-ναι γιατί δεν με έχεις δει γυμνό και ντράπηκες
-απλά έχει περάσει καιρός και τέλος πάντων ντύσου Πήτερ
-πάω και έρχομαι και όταν ξαναγύρισε πήγε γρήγορα κοντά της και την πέταξε στο κρεβάτι
-πως το έκανες τόσο γρήγορα?
-και εσύ μπορείς όλοι οι βρικόλακες έχουν ταχύτητα
-εγώ δεν μπορώ είπε η Νεφέλη
-αποκλείεται
-ναι δεν ξέρω και δεν με νοιάζει κιόλας, Πήτερ είδα την μαμά μου στην σχολή σου. ήταν αυτή στ ορκίζομαι
-Νεφέλη δεν είναι δυνατόν αυτό οι γονείς σου πέθαναν δεν γίνεται να βλέπεις νεκρούς αλλά κάποια εξήγηση θα υπάρχει, ίσως να ήταν η Λίζα και να είχε αλλάξει μορφή
-και για ποιό λόγο?
-δεν ξέρω αλλά υποθέτω ότι ήθελε να σε ταράξει
-ναι μάλλον είπε η Νεφέλη και κουλουριάστηκε στην αγκαλιά του. σ αγαπαώ του είπε
-και εγώ σ αγαπώ είπε ο Πήτερ, εκείνη έκλεισε τα μάτια και αποκοιμήθηκε, ο Πήτερ έμεινε να την κοιτάζει λίγο και μετά σηκώθηκε, ντύθηκε και έφυγε
.................................................. .......................
- η ώρα έχει περάσει να φύγω είπε ο Λούκας παραπατώντας
-κάτσε βρω εδώ έχω όλο το σπίτι μόνη μου κοιμήσου εδώ είπε η Έριν και εκείνη μεθυσμένη και μετά άρχισε να γελάει
-όχι φεύγω να βρω την Νεφέλη που αγαπάω
-καλά είπε η Έριν και σηκώθηκε να τον συνοδέψει και έπεσε πάνω του και τον κοίταξε και εκείνες τον κοίταξε ήταν στο καναπέ ο ένας πάνω από τον άλλον, τον φίλησε εκείνος τραβήχτηκε αλλά μετά είδε να του χαμογελάει τα μαύρα της μαλλιά πήγαιναν πέρα δώθε και εκείνος την ήθελε, νόμιζε ότι έβλεπε την Νεφέλη, η Έριν τον κοίταζε, εκείνος την φίλησε ξανά.
.................................................
η νεφέλη ξύπνησε, κοίταξε γύρω της ο Πήτερ δεν βρισκόταν πουθενά, σκέφτηκε θα πήγε να πάρει κάτι να φάνε μάλλον αλλά η ώρα περνούσε και εκείνος αργούσε τον Επερνέ τηλέφωνο τίποτα, έκανε βόλτες στο δωμάτιο, τον άκουσε έτρεξε στην πόρτα και την άνοιξε, ο Πήτερ μιλούσε απέξω με τον χάρη την κοίταξε ενοχλημένος και της είπε
-μπες μέσα και ντύσου, η Νεφέλη ήταν με μια μπλούζα του, που της ήταν σαν φόρεμα, θύμωσε και κοκκίνισε λιγάκι χαιρέτησε με το χέρι της τον χάρη και μπήκε μέσα, σε πέντε λεπτά μπήκε και ο Πήτερ η Νεφέλη καθόταν στο κρεβάτι θυμωμένη
-τι έχεις ? την ρώτησε ο Πήτερ
-αναρωτιέσαι? δεν μπορείς να καταλάβεις? και πήρε το κινητό της και έστελνε μήνυμα
-που έφυγες θύμωσα? στην σχολή πήγα να δω γι αυτό που μου είπες πριν να βοηθήσω ήθελα
-δεν θύμωσα γι αυτό Πήτερ ανησύχησα για το που είσαι, γι αυτό άνοιξα έτσι την πόρτα και εσύ με έκανες ρεζίλι μπροστά στον άνθρωπο, γιατί μου φώναξες?
-μα καλά να σε δει ο άλλος γυμνή είπαμε
-μα δεν ήμουν γυμνή και δεν ήξερα καν ότι είναι έξω, είσαι γελοίος και συνέχισε να γράφει μήνυμα, ο Πήτερ έκατσε δίπλα της εκείνη συνέχισε να γράφει
-άστο της είπε
-παράτα με όταν μάθεις να φέρεσαι μίλα μου, τότε εκείνος της πήρε το τηλέφωνο και το πέταξε στην άλλη άκρη του δωματίου, η Νεφέλη έτρεξε να το πάρει είχε σπάσει πλέον δεν δούλευε
-να πας να μου αγοράσεις καινούργιο τώρα είπε η νεφέλη τώρα και ξαναφώναξε και άρχισε να κλαίει, γι αυτό ήρθα εδώ? τον ρώτησε εκείνος την πλησίασε και την αγκάλιασε
-συγχωράμε κοριτσάκι μου και της φιλούσε τα μάτια μην μου κλαις άλλο αύριο κιόλας θα σου πάρω καινούργιο, νόμιζα ότι έστελνες στον Λούκας είμαι ένας ελεεινός ζηλιάρης, χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ μείνε μέχρι να φύγω και μετά στο πλάιταουν να πάρουμε ένα σπίτι οι δυο μας και της χαμογέλασε να ξυπνάω και το πρώτο πράγμα που θα θέλω να βλέπω να σαι εσύ.
-σ αγαπώ όσο τίποτα άλλο στ ορκίζομαι στους γονείς μου δεν θα σε ξανά πληγώσω εσύ να με συγχωρέσεις για όλα
έμειναν αγκαλιασμένοι και κοιμήθηκαν μαζί, το πρωί όταν ξύπνησαν την πήγε να δει λίγο το μέρος που μένει και για καφέ και ήταν όλα καλά, αλλά για τον Λούκας και την Έριν δεν ήταν και τόσο ευχάριστο., ο Λούκας σηκώθηκε νωρίτερα το κεφάλι πονούσε και σηκώθηκε ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν στο δωμάτιο του, κοίταξε γύρω του, ξαφνικά είδε την Έριν δίπλα του, πετάχτηκε όρθιος ντύθηκε και έφυγε, σε λίγο ξύπνησε και η Έριν ήταν και κατάλαβε τι είχε γίνει άρχισε να κλαίει δεν μπορούσε να το συνειδητοποιήσει ότι η πρώτη της φορά ήταν έτσι και πρόδωσε την φίλη της , ο Λούκας από την άλλη έκανε μπάνιο και καθόταν ακίνητος δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει...
Απάντηση με παράθεση
  #49  
Παλιά 09-03-12, 22:52
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29- Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ

-Πήτερ να σε ρωτήσω κάτι?
-ναι, φυσικά πες μου είπε ο πήτερ καθώς ντυνόταν
-όσο καιρό λείπεις από το πλάιταουν ήσουν με κάποια?
ο Πήτερ την κοίταξε και δεν απάντησε
-άντε ντύσου της είπε θα αργήσουμε θα μας περιμένουν τα παιδιά,η Νεφέλη πήγε να ντυθεί θεώρησε την απάντηση του ως ναι. σε μισή ώρα ήταν έτοιμη,πήρε την τσάντα της και έκατσε στο κρεβάτι μέχρι να βγει ο Πήτερ από την τουαλέτα, μόλις βγήκε την κοίταξε που καθόταν λυπημένα, έκατσε δίπλα της και της είπε
-έλα εδώ εκείνη πήγε δειλά και έκατσε στα πόδια του
-τι θες ?τον ρώτησε
-να σου δώσω ένα φίλι μπορώ? είσαι πανέμορφη, η πιο όμορφη του κόσμου νιώθω πολύ τυχερός που θα σε συνοδέψω
-υπερβολές, ας περιοριστούμε στο πλάιταουν είπε η Νεφέλη και χαμογέλασε εκείνος την έπιασε από το χέρι την φίλησε και βγήκανε έξω
-δεν θα πιείς ούτε σταγόνα και δεν χορεύεις με κανέναν εντάξει?
-να ήμαστε μαζί θέλω μόνο πήτερ όταν έφτασαν οι φίλοι του της άφησε το χέρι, εκείνη δεν ενοχλήθηκε ιδιαίτερα τον μόνο που γνώριζε ήταν ο Χάρης ήταν ακόμα ένας φίλος του και δυο φίλες,
-πάμε είπε ο πήτερ και δεν μπήκε κάν στο κόπο να συστήσει την Νεφέλη. έφτασαν στην γιορτή της σχολής του που έκανε και έκατσαν σε ένα τραπέζι και μιλούσε με τους φίλους χωρίς να της δίνει ιδιαίτερα σημασία και ένιωσε λιγάκι παραμελημένη και άρχισε να βαριέται
-Πήτερ πάω να πάρω ένα ποτό είπε η Νεφέλη, εκείνος ούτε που της έδωσε σημασία ξανά μιλούσε με μια συμφοιτήτρια του και γελούσαν, ο Χάρης την πρόσεξε πόσο άσχημα ένιωσε και πήγε μαζί της
-δεν περνάς πολύ καλά βλέπω! της είπε
-η αλήθεια είναι ότι βαρέθηκα λιγάκι εδώ, δεν μιλάω και με κανέναν ο Πήτερ δεν μπήκε καν στο κόπο να μου γνωρίσει τα παιδιά είπε με ένα παράπονο
-θα σου κάνω εγώ της είπε πάμε θα κάτσουμε μαζί δεν θέλω να σε βλέπω έτσι γέλα
-που ήσουν ? την ρώτησε ο Πήτερ όταν επέστρεψε
-σου είπα πριν αλλά ήσουν απασχολημένος δεν πειράζει συνέχισε και γύρισε στον Χάρη
-ναι από το τζαπόν είμαι του είπε να έρθεις κάποια στιγμή
-φυσικά!!! σου λείπει η πόλη σου βλέπω
-ναι πολύ είπε η Νεφέλη περνούσα καλά και κοίταξε τον πήτερ που πήγε να χορέψει με την κοπέλα
-είναι μαζί ? ρώτησε τον Χάρη
εκείνος την κοίταξε ξαφνιασμένος και της είπε
-νόμιζα αρχικά ότι ήσασταν μαζί αλλά μετά τον ρώτησα και μου είπε ότι είστε δυο πολύ καλοί φίλοι, ναι μαζί είναι...
η Νεφέλη ένιωσε για άλλη μια φορά ηλίθια, πήρε την τσάντα της και έφυγε
ο Χάρης βλέποντας την να φεύγει την ακολούθησε, την είδε να κάθεται απέξω και να κλαίει
-είσαι καλά?
-θέλω να φύγω είπε η Νεφέλη !
-κοίταξε με λιγάκι της είπε πες μου για πιο λόγο κλαις?
-μπορούμε να φύγουμε από δω?
-ναι, αλλά μην κλαις δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι και της έδωσε το χέρι να σηκωθεί και πήγαν σε ένα πάρκο κοντά να κάτσουν, ο πήτερ όταν συνειδητοποιήσε ότι δεν ήταν εκεί βγήκε να την ψάξει...
-ηρέμησες λιγάκι? ρώτησε ο Χάρης
-ναι είμαι καλύτερα είπε η Νεφέλη, ξέρεις έχουν γίνει πολλά με τον Πήτερ όταν ήμασταν Πλάιταουν και έφταιγα σε πολλά δεν μπορώ να πω αλλά πάντα ήμουν ειλικρινής απέναντι του... έκανα ολόκληρο διαδρομή για να έρθω να τον βρω να του πω ότι τον αγαπώ και το ίδιο μου είπε και αυτός έμεινα εδώ όλη την εβδομάδα γιατί μου είπε θέλει να μείνω και νόμιζα ότι επιτέλους μετά απ όσα περάσαμε για μια φορά θα μάσταν ευτυχισμένη και μου έκανε αυτό...και κατέβασε το κεφάλι της
-το ξέρω πως νιώθεις, ο Πήτερ είναι καλό παιδί ειλικρινά απορώ πως το έκανε αυτό
-ήθελε να με εκδικηθεί για όσες φορές τον πλήγωσα και εγώ, τα κατάφερε με σκότωσε δεν θα τον συγχωρέσω ποτέ όμως το μόνο που θέλω τώρα είναι να πάω σπίτι μου.
-θα πας αύριο τώρα δεν έχει τίποτα έλα να πάμε σπίτι, η Νεφέλη μόλις είδε τον πήτερ να έρχεται προς την μεριά τους έγινε αόρατη χωρίς να την νοιάζει που ήταν ο Χάρης μπροστά
-Νεφέλη περίμενε σε παρακαλώ φώναξε ο πήτερ, τι έπαθε ρώτησε τον Χάρη που είχε σαστίσει
-έγινε αόρατη το είδες?
-θα σου εξηγήσω μετά, αλλά πες μου τι έπαθε?
-έμαθε ότι παίζεις μ αυτήν και τα χεις και μ άλλη... πώς μπόρεσες να της το κάνεις αυτό?
-εσένα τι σε νοιάζει ?
εκείνος δεν μίλησε ξαφνικά είδε της πατημασιές της και προχώρησε
-που πας ?τον ρώτησε ο πήτερ
-να την βρω, πήγαινε θα την φέρω σπίτι και συνέχισε να προχωράει, προχώρησε αρκετά, είδε την Νεφέλη να κάθεται σε ένα παγκάκι, έκατσε δίπλα της
-πώς με βρήκες ?
-είναι χωματόδρομος φαίνονται τα βήματα σου, σήκω πάμε σπίτι μου και αύριο σε πάω στο σταθμό να πας σπίτι σου
-δεν 8α με ρωτήσεις τίποτα γι αυτό που είδες?
-πάμε Νεφέλη?
η Νεφέλη με το που σηκώθηκε, έκανε εμετό...
-θα σε πείραξε το ποτό. η ταχύτητα με την οποία έτρεχες η στεναχώρεια πάμε να κάνεις μπάνιο και να ξαπλώσεις, ο πήτερ τους είδε από μακριά να φεύγουν
όταν έφτασαν σπίτι έκανε ένα μπάνιο, ξάπλωσε και αποκοιμήθηκε κλαίγοντας, ο Χάρης την παρακολουθούσε να κοιμάται, το επόμενο πρωι σηκώθηκε νωρίς, χτύπησε στον πήτερ μάζεψε τα πραγματά της, εκείνος της μιλούσε εκείνη δεν του μιλούσε, δεν έκλαιγε, πονούσε όμως, ναι πονούσε πολύ...
-άσε με να σου εξηγήσω Νεφέλη
-αρκετά σε παρακαλώ!!! και έφυγε. αποχαιρέτησε τον Χάρη και πήγε στον σταθμό, μπήκε μέσα και το τρένο ξεκίνησε...
έφτασε σπίτι της χαιρέτησε τα αδέρφια της και πήγε για ύπνο, είχε ζαλάδες και ένιωθε πολύ κουρασμένη, η πόρτα του δωματίου της χτύπησε
-πέρασε είπε και χασμουριόταν , ήταν ο Λούκας "μόνο εσύ μου έλειπες", σκέφτηκε
εκείνος πήγε κοντά της, και την αγκάλιασε εκείνη απομακρύνθηκε
-καλά είσαι Νεφέλη μου ? την ρώτησε ο Λούκας
-καλά. με είδες, με χαιρέτησες αυτό τώρα τι θες? φύγε! δεν θέλω να δω κανέναν σας πια... αφήστε με ήσυχη από την στιγμή που σας γνώρισα είμαι δυστυχισμένη. μόνο ο Ντέιβιντ με καταλάβαινε, μακάρι να ήταν εδώ να ήταν όλα όπως παλιά να μην σας γνώριζα ποτέ
-μα Νεφέλη πως μπορείς και το λες αυτό?
-τι μα Νεφέλη? με βλέπεις πως είμαι, πως κατάντησα έπιασα πάτο, άφησε με ήσυχη σε παρακαλώ και σκούπισε τα δάκρυα της
-τι έχεις Νεφέλη?
-δεν θέλω απλά να σας ξαναδώ. βαρέθηκα! φύγε! και ζαλίστηκε
"τι έχω, δεν νιώθω καλά!", σκέφτηκε
-είσαι καλά
εκείνη δεν μίλησε πήγε στην τουαλέτα κλείστηκε
-φώναξε την Άμη
ο Λούκας έτρεξε να την βρει...

Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη lana : 09-03-12 στις 23:08
Απάντηση με παράθεση
  #50  
Παλιά 18-03-12, 00:34
Το avatar του χρήστη lana
lana Ο χρήστης lana δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 05-01-2012
Περιοχή: athens/london
Μηνύματα: 198
Προεπιλογή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 30- Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ένα μήνα αργότερα....
Ο Πήτερ ύστερα από πολλές προσπάθειες να επικοινωνήσει μαζί της, παράτησε την σχολή και πήγε να την βρει, όταν έφτασε Πλάιταουν δεν βρισκόταν ούτε σπίτι της αλλά ούτε και κανείς ήξερε είχαν μέρες να την δουν, ανησύχησε
"κάτι παράξενο συμβαίνει", σκέφτηκε και έτσι πήγε στο σπίτι της Έριν που σίγουρα θα γνώριζε κάτι και ίσως κιόλας να βρισκόταν εκεί... Η Έριν τον περίμενε απέξω
-σε περίμενα του είπε μόλις αυτός έφτασε στην πόρτα
- δεν ξαφνιάζομαι με σένα και την αδερφή μου, όλα τα ξέρετε πριν απ όλους και την αγκάλιασε
-μακάρι να ήξερα ότι θα συμβούν όλα αυτά και να μπορούσαμε να τα αλλάξουμε
-τι έχει γίνει Έριν και πως τραυματίστηκες στο μάγουλο?
-η Νεφέλη μου το έκανε, αλλά το άξιζα έκανα πολλά
-καλά θα με τρελάνεται ας μου πει κανείς τι συμβαίνει... πες μου Έριν
-όλα άρχισαν πριν ένα μήνα όταν η Νεφέλη γύρισε από σενα, ήταν σε άθλια κατάσταση και το είχε ρίξει στην δουλειά και στην σχολή και είχαν γίνει κολλητοί με τον συμφοιτητή της τον Ντάνιελ, λογικό κιόλας περνούσαν πολλές ώρες μαζί, μια μέρα στην δουλειά της έγινε μια από τις συνηθισμένες επιθέσεις που ακούμε συνέχεια στην τηλεόραση και πήραν το φίλο της και τους ακολούθησε, όταν μάθαμε ότι τους ακολούθησε την βρήκαμε και πήγαμε από πίσω της αν και λίγo αργά γιατί εκείνη είχε μπει κιόλας μέσα στο κτίριο και την είχαν παγιδέψει και άρχισε να κλαίει η Έριν, και συνέχισε και την κλείδωσαν σε ένα λευκό δωμάτιο. όταν συνήλθε βρισκόταν δεμένη με τα πόδια της βουτηγμένα σε νερό.
"πέθανα", σκέφτηκε η Νεφέλη
-Βοήθειααα!!! άριχσε να φωνάζει, τίποτα. προσπάθησε να σπάσει τα σχοινιά με ηλεκτρισμό αλλά σταμάτησε μόλις κατάλαβε ότι τραυμάτιζε τον εαυτό της... σε μισή ώρα μπήκε μέσα η Λίζα, της έβγαλε το νερό και την χτύπησε να ξυπνήσει
-ξύπνα!!! άρχισε να της φωνάζει
-που βρίσκομαι? ρώτησε η Νεφέλη αδύναμα
-τι σημασία έχει, εδώ θα πεθάνεις απάντησε εκείνη
-τι φοβάσαι ?
-τίποτα Νεφέλη
-σε νιώθω ανήσυχη και οι σκέψεις σου μπερδεμένες
-δεν ξέρεις
-στην σχολή του Πήτερ εσύ ήσουν, εκείνη την κοίταξε ξαφνιασμένη καιι φώναξε
-Ντέιβιντ, δώσε της κάτι να φάει την θέλει ο μπαμπάς σε λίγο και έφυγε, ο Ντέιβιντ έκλεισε την πόρτα πήρε μια πετσέτα και την στέγνωνε και την ξέδενε
-δεν φοβάσαι μην σε σκοτώσω και με λύνεις
-όχι πριγκίπισσα δεν σε φοβάμαι και της χαμογέλασε σε ξέρω καλύτερα απ όλους
-χαίρομαι πολύ που σε βλέπω είπε η Νεφέλη
-και μετά απ όσα σου έκανα ??
-είμαι σίγουρη ότι θα είχες τους λόγους σου
-συγχώρα με Νεφέλη όσο καιρό βρίσκομαι εδώ συνηδιτοποιώ όλο και περισσότερο ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να προδώσεις , το άτομο που αγαπάς περισσότερο
-Ντέιβιντ, είπε και χαμήλωσε το κεφάλι της
-σήκω θα φύγουμε πρέπει να σε βγάλω από δω κι ας είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνω!
-κι όμως θέλω να μάθω τον λόγο που το έκανες, πες μου να ξέρω!
-εγώ είμαι υιοθετημένος, δεν το ήξερα μέχρι που μου το αποκάλυψε η Λίζα και ισχυρίστηκε ότι είναι οικογένεια μου, η αδερφή μου, αρνιόμουν να το πιστέψω και έτσι άρχισα να το ψάχνω μόνος μου και όλα τα στοιχεία οδηγούσαν εκεί, και έτσι αναγκάστηκα να την πιστέψω παρόλα αυτά της ξεκαθάρισα ότι δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους και μου είπε θα θες αλλιώς θα σκοτώσουμε την μαμά σου... δεν τους πίστεψα ότι θα της κάνανε κακό, αλλά όταν την έπερνα όλη την μέρα όταν πήγε ταξίδι κατάλαβα ότι κάτι συνέβαινε, και όταν φτάσαμε στην εκκλησία μου είπε η θα την σκοτώσεις η σκοτώνουμε την μαμά σου και τον αδερφό σου, ναι έχω έναν αδερφό δίδυμο αλλά θα σου πω μετά γι αυτόν. και αναγκάστηκα συγγνώμη αλλά και πάλι έπρεπε να έχω βρει άλλο τρόπο μου βάλανε όμως στο τηλέφωνο την μαμά μου και έκλαιγε.
-δεν πειράζει Ντέιβιντ σε έχω συγχωρέσει εδώ και πολύ καιρό...
-σήκω να φάς κάτι 8α πρέπει να έχεις δυνάμεις για μετά για να φύγουμε
-δεν είναι οικογένεια σου πάντως Ντέιβιντ, η Άμη μου είπε ότι έχει ένα φάκελο με όλα σου τα στοιχεία και ξέρει ποιοί είναι
-το ξέρω μου τον έδωσε λίγο πριν από το θάνατο του πατέρα του Λούκας, αλλά φάε Νεφέλη θα φύγουμε
-δεν μπορώ, νιώθω πολύ ζαλισμένη
-κάντο για το παιδί σου, είσαι έγκυος και εκτός από μένα το ξέρουν και όλοι εδώ μέσα
-εγώ και ο Λούκας ψάχναμε όλο το μέρος αλλά κάναμε νομίζω κύκλους
-είναι έγκυος η Νεφέλη? διέκοψε ο Πήτερ
-άσε με να συνεχίσω Πήτερ είπε η Έριν στενάχωρα,
-θα τα καταφέρουμε είπε ο Ντέιβιντ, γι αυτό φάε έχεις τον μικρό Λούκας εκεί
-του Λούκας? ρώτησε ενοχλημένα ο Πήτερ
-όχι Πήτερ είπε η Έριν, μην γίνεσαι χαζός και συνέχισε να διηγείτε
-όχι, Ντέιβιντ είπε η Νεφέλη του Πήτερ είναι
-δεν έχει σημασία φαε σε λίγο θα επιστρέψω και την αγκάλιασε
εν τω μεταξύ εγώ με τον Λούκας βρήκαμε μια πόρτα κλειστή και τηλεμεταφερθήκαμε μέσα βρισκόταν ο πατέρας της Λίζας, ο Λούκας τον είχε ξαναδεί μου είπε και ότι έπρεπε να φύγουμε αλλά δεν προλάβαμε γιατί τον ξυπνήσαμε.
Η Νεφέλη και ο Ντέιβιντ είχαν βγει έξω από το δωμάτιο
-που πας Ντέιβιντ με την κρατούμενη ρώτησε η Λίζα
-μου ζήτησε ο μπαμπάς να την πάω, μήπως θες να την πας?
-προδότη φώναξε η Λίζα δεν το περίμενα από σένα είμαστε αδέρφια
-δεν είμαστε Λίζα τα έχω μάθει όλα
Η Λίζα του έριξε μια σφαίρα εκείνος την πάγωσε και η Νεφέλη έφτιαξε μια ασπίδα
-τέρμα πια Λίζα, όλα τελείωσαν, έχεις μέλλον μπροστά σου γιατί καταστέφεις την ζωή σου εδώ, άσε μας να φύγουμε ήσυχα και φύγε εσύ αργότερα σώσε τον εαυτό σου.
-σταμάτα να κάνεις την καλή σε μένα, γιατί με κάνεις να σε μισώ περισσότερο καλά κάναμε και σκοτώσαμε τους γονείς σου
η Νεφέλη της επιτέθηκε και ήταν έτοιμη να την σκοτώσει όταν έφτασε ο πατέρας της με μένα και τον Λούκας και μας πέταξε κοντά του δεμένους
-άσε την κόρη μου τώρα η Νεφέλη του έδειξε τα δόντια της είχε γίνει εξώ φρενών και τα μάτια της άλλαξαν χρώμα, η Νεφέλη την άφησε για να μας σώσει και έκανε νόημα στον Ντέιβιντ να μας λύσει και του επιτέθηκε με ηλεκτρισμό και συνέχισε ο Ντέιβιντ και εκείνη ήρθε κοντά μας
-είσαι καλά? με ρώτησε και μ αγκάλιασε , η Λίζα άρχισε να γελάει δυνατά
-νομίζεις ότι ο Ντέιβιντ είναι ο προδότης αλλά αυτή σας πρόδωσε περισσότερο
η Νεφέλη με κοίταξε εγώ χαμήλωσα το κεφάλι μου και το μόνο που είπα
-λυπάμαι έπρεπε αλλά σταμάτησα όταν κατάλαβα τους σκοπούς της τ ορκίζομαι την πλησίασα και είδα ένα όραμα όταν την ακούμπησα
-φύγε της είπα και της χάιδεψα την κοιλιά και με έσπρωξε και με γκρατσούνισε και ξαφνικά ο πατέρας της Λίζας άρχισε να κουνάει όλο το έδαφος σαν να γινόταν σεισμός νομίζαμε θα πεθάνουμε. σταμάτησε. δεν κατάλαβα μέχρι που είδα τον Ντέιβιντ να πέφτει εξαντλημένος, τα είχε καταφέρει να τον παγώσει για δευτερόλεπτα και ξεπάγωσε και πέταξε την Νεφέλη με μια κίνηση απέναντι και εκείνη χτύπησε στον τοίχο και έπεσε, ο Λούκας έτρεξε κοντά της και τον χτύπησε και αυτόν , και έτσι μόνο ο Ντέιβιντ είχε μείνει δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ τόσο δυναμικό
-καλά νομίζεις μπορείς να με κερδίσεις? τον ρώτησε
-έστω θα προσπαθήσω είπε ο Ντέιβιντ και συνέχισε, είχα τρομάξει πάρα πολύ μ αυτά που έβλεπα έτρεξα κοντά στην Νεφέλη, η Λίζα καθόταν και κοίταζε έκλαιγε σε μια στιγμή νομίζω όταν είδε τον Λούκας κάτω. η Νεφέλη άρχισε να συνέρχεται. είχε γεμίσει με αίματα. Λυπάμαι αλλά είχε χάσει το μωρό, το κατάλαβε. σηκώωθηκε. άρχισε να γεμίζει τα χέρια της με ηλεκτρισμό είχε φωτίσει ολόκληρη νομίζαμε θα ανατιναχτεί
-σταμάτα θα σκοτωθείς, φώναξε ο Ντέιβιντ, εκείνη ούτε που τον άκουγε. ήταν κενή.
-δεν το πιστεύω είπε ο Πήτερ και χαμήλωσε το κεφάλι του
-σκότωσα και τους γονείς σου Νεφέλη αλλά και τον αδερφό σου και γελούσε για να τν κάνει να νευριάσει να μην ελέγξει τον εαυτό της και να πεθάνει... έπεσε σε μια στιγμή και έτρεμε με το ζόρι το κρατούσε και το πέταξε εκείνος δεν το περίμενε και δεν πρόλαβε καν να αντιδράσει και έπεσε κάτω νεκρός
η Λίζα έτρεξε κοντά του, η Νεφέλη λιποθύμησε την πήρε ο Ντέιβιντ στο χέρι και εγώ βοήθησα τον Λούκας να συνέλθει και φύγαμε.
-η Νεφέλη που είναι?
-αυτή την στιγμή στην μαμά σου μου είπε ο Ντέιβιντ και μου είπε να πας στον Ματίας να τον παρακαλέσεις να της σβήσει την μνήμη για το μωρό δεν είναι καλά εδώ και μέρες δεν μιλάει τρώει ελάχιστα και δεν κοιμάται σπίτι της είσαι ο μόνος που μπορείς να τον πείσεις
ο Πήτερ σηκώθηκε χωρίς να μιλήσει και πήγε και τον βρήκε και του το ζήτησε.
Απάντηση με παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Εργαλεία Θεμάτων
Τρόποι εμφάνισης

Δικαιώματα - Επιλογές
Δεν μπορείτε να προσθέσετε νέα threads
Δε μπορείτε να απαντήσετε
Δεν μπορείτε να προσθέσετε συνημμένα
Δεν μπορείτε
BB code είναι σε λειτουργία
Τα Smilies είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας



Όλες οι ώρες είναι GMT +2. Η ώρα τώρα είναι 11:32.


Forum engine powered by : vBulletin Version 3.8.4
Copyright ©2000 - 2019, Jelsoft Enterprises Ltd.