Το forum του μεταφυσικού  

Επιστροφή   Το forum του μεταφυσικού > Συζητήσεις > Εσωτερική Αναζήτηση – Φιλοσοφία – Επιστήμες

Απάντηση στο θέμα
 
Εργαλεία Θεμάτων Τρόποι εμφάνισης
  #1  
Παλιά 24-09-05, 18:01
Το avatar του χρήστη agaliarep
agaliarep Ο χρήστης agaliarep δεν είναι συνδεδεμένος
Banned
 
Εγγραφή: 09-08-2005
Περιοχή: Mandri
Μηνύματα: 1.621
Προεπιλογή τοίχος

Κάθε μέρα μοιάζω σαν ένα γέρικο, παλιό καράβι, που έχει εγκαταλειφθεί να πεθάνει αργά, αργά μέσα στα νερά. Όμως ταυτόχρονα νιώθω ότι έχω μία μηχανή πυρηνική που για κάποιο ανεξήγητο λόγω δεν μπορώ να την βάλω μπροστά. Σαν ένα τρένο που βλέπει τα άλλα τρένα να περνούν…

Κάθε μέρα βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν, να πεινάνε, βλέπω άτομα με πάθος για ζωή να σβήνουν μέσα στην καθημερινότητα που τους τσακίζει σιγά, σιγά. Βλέπω ανθρώπους να τους πηδάνε, από το πρωί μέχρι το βράδι. Να μας βιάζουν καθημερινά με αυτά που μας προσφέρουν, σαν κόκαλο σε σκύλο που είναι έτοιμος να πεθάνει και περιμένουν να νιώσει ευγνωμοσύνη για το κόκαλο όταν οι ίδιοι τον έχουν αφήσει να πεθάνει της πείνας . Με αυτά που διαρκώς μας ποτίζουν, ότι χρειαζόμαστε και δεν χρειαζόμαστε. Με βιάζουν καθημερινά όπως όλους τους άλλους γύρω μου. Με αυτά που μου λένε ότι πρέπει να κάνω, να μην κάνω με όλα αυτά που με υποχρεώνει το κράτος, να κάνω, να πληρώνω, να μην μιλάω. Μου δείχνουν πιο είναι το σωστό και πιο το λάθος. Μέσα στο μυαλό μου βαράνε τα γκονγκ και μοιάζω όλο και πιο πολύ με μπαλάκι του πινγκ πονγκ. Βλέπω χιλιάδες παιδιά να πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα και «όλοι» να αδιαφορούν, να με έχουν βάλει σε μια μέγγενη και να με σφίγγουν όλο και πιο πολύ, να μας σφίγγουν όλο και πιο πολύ. Μας χτυπούνε ένα σκοπό και μείς ακολουθούμε σαν υπνωτισμένοι τον ρυθμό. Δουλεύω δύο δουλείες προσπαθώντας να ξεκολλήσω από τα 800 ευρώ ενώ δίπλα μου βλέπω άλλους να πηγαίνουν στο εξωτερικό με ιδιωτικό τζετ για να φτιάξουν τα δόντια τους… Αν είναι δυνατόν! Βλέπω κάθε μέρα να πληρώνω φόρους, τέλη, ΙΚΑ, ένα σωρό λεφτά από δω και από κει για υπηρεσίες που δεν ανταποκρίνονται που είναι ελλιπέστατες . Βλέπω τους δίπλα μου να πεινούν και άλλους να κυκλοφορούν με σκάφη, να έχουν βίλες, σπίτια, κότερα, λεφτά… Βλέπω να πληρώνω ένα κράτος για να μου φτιάξει δρόμους και οι δρόμοι να χαλούν σε 2 χρόνια, να μην είναι ένοχος ποτέ κανείς, να πέφτουν κτίρια και μην μπαίνει κανείς στην φυλακή και από την άλλη να με σταματούν για εξακρίβωση και να περνώ 4 ώρες στα κρατητήρια περιμένοντας το πότε θα αποφασίσουν να με αφήσουν. Βλέπω να κλέβουν δις και να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να κλέβεις μια φρατζόλα και να σε κλείνουν φυλακή. Αυτοί που από τα λεφτά μου, μας πληρώνονται… Βλέπω να αραδιάζουν ψέματα μπροστά στα μάτια μου βλέπω να κάνουν πολέμους για να κερδίσουν λίγο πετρέλαιο παραπάνω, βλέπω να σκοτώνουν την προσωπικότητα μας κάθε μέρα. Μια απέραντη προβατοποίηση… Να γινόμαστε όλο και πιο πολύ δούλοι στα αφεντικά, κάθε έννοια της ελευθερίας να χάνεται, να υπάρχουν μόνο λίγες φωτεινές, αλλά λίγες εξαιρέσεις. Βλέπω κάθε μέρα τα κομμάτια μας να χάνονται μέσα σε μερικά τετραγωνικά τσιμέντου. Να πληρώνουμε για πράγματα που δεν απολαμβάνουμε εμείς αλλά κάποιοι άλλοι, βλέπω όλα αυτά και κοιτώ όλους εμάς… Καμία αντίδραση. Σαν να έχει γίνει μια τεράστια συνομωσία σιωπής παντού… Δεν αντιδρά κανείς. Δεν μιλάει κανείς. Δεν απαντάει κανείς. Μας βάζουν κάθε μέρα να δουλεύουμε όλο και πιο πολύ, όλο και πιο σκληρά, όλα και πιο βαθειά, να σκάβουμε τον λάκκο μας και περιμένω μια αντίδραση… Περιμένω να ζητήσουμε αυτά που δικαιούμαστε… Σιωπή. Σιωπή. Ο Μπιλ Γκεϊτς μαζί με τον δεύτερο και τον τρίτο πιο πλούσιο άνθρωπο στο κόσμο έχουν όσα λεφτά έχουν μαζί τα 42 πιο φτωχά κράτη. Στα 42 πιο φτωχά κράτη πεθαίνουν παιδιά, που δεν ξέρουν τι πάει να πει φαΐ. Δουλεύουμε ως τα 65 μας για να πάρουμε μια σύνταξη που αμφιβάλω, πόσο καιρό θα μπορεί να μας βγάλει, αλλά και πόσο καιρό θα μπορούμε να την χρησιμοποιούμε. Αλλά αυτό δεν φτάνει πρέπει να δουλέψεις παραπάνω, πιο πολύ, για πιο πολλά χρόνια. Πρέπει να φτύσεις αίμα πιο πολύ, για πιο πολύ καιρό. Σπουδάζεις και ζεις με τα ψίχουλα που σου προσφέρουν κάποιοι που ίσως ποτέ δεν δούλεψαν, βλέποντας γύρω σου άλλους να πεθαίνουν και άλλους μέσα σε χρυσά παλάτια. Άλλους να σκοτώνουν κάποιον και να μένουν μια ζωή στην φυλακή και άλλους να σκοτώνουν χιλιάδες και να ονομάζονται υπερασπιστές του δικαίου και του φτωχού… Και κανείς δεν αντιδρά. Κανείς δεν κάνει τίποτα.
Κάθε μέρα μοιάζω σαν ένα γέρικο παλιό καράβι που έχει εγκαταλειφθεί να πεθάνει αργά, αργά μέσα στα νερά. Όμως ταυτόχρονα νιώθω ότι έχω μία μηχανή πυρηνική που για κάποιο ανεξήγητο λόγω δεν μπορώ να την βάλω μπροστά. Σαν ένα τρένο που βλέπει τα άλλα τρένα να περνούν… και περιμένω μια σπίθα για να ανάψει. Περιμένω ένα μπαμ να γίνει, περιμένω να βάλω μπροστά και να σαρώσω ότι βρω μπροστά μου, να μην συμβιβαστώ με το μέλλον που μου φτιάξανε, να μην βουλιάξω στον βούρκο που μας ρίξανε. Περιμένω ένα μπαμ να πάρουμε φωτιά, να κατεβάσουμε τους θεούς τους, να ρίξουμε συθέμελα την κοινωνία τους. Να βγούμε από αυτόν τον γαμημένο τοίχο που ορθώνεται μπροστά μας, κάθε μέρα πιο μεγάλος, πιο ψηλός αυτόν τον τοίχο που χτίζουνε κάθε μέρα γύρω μας, αυτόν που κάθε μέρα χτίζουμε, με την απάθεια μας, γύρω μας.
Hey you! Out there on the road
Doing what you’ve told, can you help me?
Hey you don’t tell me there is no hope at all
Together we stand, divided we fall…
Απάντηση με παράθεση
  #2  
Παλιά 26-09-05, 01:32
Το avatar του χρήστη anti
anti Ο χρήστης anti δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 06-04-2004
Μηνύματα: 847
Προεπιλογή

Ναι κάπως ετσι ειναι τα πράγματα,πλήρης απάθεια απο όλους....
Εχουμε σταματησει να πολεμαμε για αυτα που θέλουμε γιατι όλα υπάρχουν στα ραφια των σουπερμαρκετ....σηκωνεις το τηλεφωνο κ παιρνεις ό,τι θες....
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, εκει εχω καταλήξει με την λίγη ιστορία που μου έχουν μάθει στο σχολείο και που εχω μάθει απο τους γονείς μου....
Θυμαμαι μαθαιναμε για την οικονομικη κρίση στην Αμερική τωρα ξανα ερχεται μια 2η....
Το χάσμα που υπήρχε αναμεσα στου αστους και αστους κ στους αριστοκρατες υπάρχει ακόμα και μεγαλώνει...
Βεβαια οι αστυ οι μικροαστυ κλπ πλέον ειναι ενα και οδευουμε προς την καταστροφή...
κ τι κάνουμε;....
Χμ.......................για να σκεφτώ..........................
Μπα.....τιποτα............
Δεν κάνουμε τιποτα πολυτως.........
Επομενως όπως στωνουμε θα κοιμόμαστε για οσα βράδια μας δίνουν υπνωτικα....
Απάντηση με παράθεση
  #3  
Παλιά 26-09-05, 14:47
Το avatar του χρήστη Onirocosmos
Onirocosmos Ο χρήστης Onirocosmos δεν είναι συνδεδεμένος
Junior Member
 
Εγγραφή: 23-02-2005
Μηνύματα: 19
Προεπιλογή

Αγαπητέ-ή agaliarep, να σου θυμίσω ότι το The Wall τελειώνει όταν οι δικαστές ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ τον πρωταγωνιστή της ιστορίας και η τιμωρία του είναι να του γκρεμίσουν το τοίχος που τόσο περίτεχνα έχτιζε - με την αρωγή τους - γύρω του. Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι γιατί το γκρέμισμα των τοιχών ισοδυναμεί με τιμωρία; Μήπως γιατί δεν ξέρουμε τι να κάνουμε την ελευθερία μας; Μήπως γιατί και μόνο η σκέψη του γκρεμισμένου τοίχου προκαλεί κρίση πανικού;
Αυτό που θα συνιστούσα σε όλους μας είναι το να ορίσουμε στόχους που επεκτείνονται και έξω από το μαντρί - ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σκάψουμε λαγούμια - και με οδηγό τη συγκρατημένη αισιοδοξία να προσπαθήσουμε να τους πετύχουμε. Κατά τη γνώμη μου, είναι η μόνη υγιής αντίδραση σε όλο αυτό... και να φανταστείς ότι οι Floyd ήταν ανέκαθεν οι αγαπημένοι μου!
Απάντηση με παράθεση
  #4  
Παλιά 27-09-05, 09:33
Το avatar του χρήστη agaliarep
agaliarep Ο χρήστης agaliarep δεν είναι συνδεδεμένος
Banned
 
Εγγραφή: 09-08-2005
Περιοχή: Mandri
Μηνύματα: 1.621
Προεπιλογή

Το θέμα δεν είναι ο τοίχος. Αλλά πιστεύεις ότι βάζοντας προσωπικούς στόχους ο καθένας μας έξω από το μαντρί μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο; Ίσως για σένα που θα βάλεις τους στόχους θα τους πετύχεις. Πιστεύεις ότι θα σταματήσουν να σε σκίζουν; Μπορείς αλήθεια μόνος σου να βγεις από το μαντρί; Ακόμα και να μπορείς τι γίνεται με όλους τους άλλους αυτούς που ποτέ δεν θα μπορέσουν να βγουν όχι γιατί δεν θέλουν αλλά γιατί δεν μπορούν; Αν πάλι δεν εννοείς προσωπικούς στόχους αλλά συλλογικούς, στόχους που τους βάζουμε όλοι μαζί και προσπαθούμε να τους πετύχουμε, πιστεύεις ότι θα το πετύχουμε με λαγούμια; Το θέμα που ήθελα να θίξω παρ όλα αυτά είναι γιατί δεν κάνουμε τίποτα έστω για τα λαγούμια; Έχουμε γίνει δούλοι κάποιον λίγων που έπρεπε να μας υπηρετούν και κάποιον λίγων που έτυχε να ξεφύγουν οικονομικά από το μέσω όρο και πατώντας στα πτώματα άλλων να βγάλουν περισσότερα και να γίνουν τσατσάδες μας. Η Δημοκρατία ξεκίνησε από τον λαό που εξεγέρθηκε στην αρχαία Αθήνα και απέδειξε ότι ο λαός έχει την δύναμη να φέρει αλλαγές. Ότι ο λαός έχει την δύναμη να αλλάξει καθεστώτα που τον βασάνιζαν και όχι μόνο να τα αλλάξει αλλά και να βρει νέα μορφή στην διακυβέρνηση μέσω του Κλεισθένη. Τώρα πια η αδικία είναι ένα με την κοινωνία μας. Δεν ενδιαφερόμαστε για τους άλλους και μάλιστα ούτε καν για τους ίδιους μας τους εαυτούς. Το ενδιαφέρον μας φαίνεται μονάχα μέσα από δηλώσεις συμπαράστασης και ίσως και ένα δάκρυ που στεγνώνει πολύ γρήγορα μέσα στο ταχύτατο ρυθμό που πηγαίνουν τα πάντα. Είμαι σίγουρος ότι σε λίγο καιρό οι Αμερικανοί που ζητούν βοήθεια μετά τον ανεμοστρόβιλο θα έχουν αποκαταστήσει τις ζημιές τους και θα συνεχίσουν να ζουν με τραύματα τις ζωές τους. Βέβαια ακόμα και εκεί πρώτα θα φτιαχτούν όλες οι πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου και μετά ο κόσμος. Κάποιοι και ποτέ. Αντίθετα όμως στην χώρα των τσουνάμι δεν θα έχει γίνει τίποτα ανεξάρτητα των χρημάτων που στείλαμε όλοι και ένα πολύ μεγάλο μέρος τους έχει εξαφανιστεί ήδη. Έχει περάσει καιρός από τότε άλλωστε… Και παρ όλο που όλοι τότε έδωσαν από το υστέρημα τους για να βοηθήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους ακόμα και όταν βγήκαν και είπαν μετά από λίγο καιρό ότι τα χρήματα δεν έφτασαν ποτέ κανείς δεν είπε τίποτα… Κανείς. Κανείς δεν είπε τίποτα ούτε για τον κόσμο που συνεχίζει και πεθαίνει από την πείνα και τις αρρώστιες αλλά ούτε για τα λεφτά που μας έκλεψαν μέσα στην μούρη μας. Κανείς δεν λέει και δεν κάνει τίποτα όταν κάποιοι κερδοσκοπούν πάνω στον πόνο των άλλων. Όταν κερδοσκοπούν στον ιδρώτα μας και στο κόπο μας. Ο Βοσκός χτίζει τοίχος με την απειλή του λύκου σαν πρόσχημα και τα πρόβατα καλό είναι να βάζουν στόχους για να βγούμε από το μαντρί, αλλά μερικές φορές, πρέπει να δεις ότι για να σωθείς πρέπει να φας τον βοσκό… αλλιώς το Πάσχα είναι πάντα κοντά.
Απάντηση με παράθεση
  #5  
Παλιά 27-09-05, 22:23
zepellin Ο χρήστης zepellin δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 13-06-2005
Μηνύματα: 237
Προεπιλογή

Πολύ καλά τα λές για άλλη μιά φορά φίλε agaliarep.
Δυστυχώς συνεχίζουμε να ανεχόμαστε προκλητικά την εις βάρος μας κατάσταση απο τους λίγους έχοντες και κατέχοντες. Και δέν δεχόμαστε με κανέναν τρόπο να τους κοντραριστούμε μήν τυχόν με την φαινομενική οικονομική δύναμη που έχουν μας κάνουν καμιά ζημιά. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε ο περισσότερος κόσμος ορύεται οτι δέν τα βγάζει πέρα χωρίς να αναλαμβάνει τις ευθύνες του οτι μόνος του με την στάση του αυτο-οδηγήθηκε σε τέτοια κατάσταση.
Απάντηση με παράθεση
  #6  
Παλιά 27-09-05, 23:36
Το avatar του χρήστη Onirocosmos
Onirocosmos Ο χρήστης Onirocosmos δεν είναι συνδεδεμένος
Junior Member
 
Εγγραφή: 23-02-2005
Μηνύματα: 19
Προεπιλογή

Λυπάμαι που θα σε στενοχωρήσω φίλτατε-η agaliarep αλλά νομίζω ότι βλέπεις τα πράγματα αρκετά επιφανειακά. ( Αλήθεια πιστεύεις ότι υπάρχει δημοκρατία στην πράξη; )
Όσο κι αν προσπαθούσα να σου εξηγήσω τι εννοώ -και δεν διατίθεμαι να ξοδέψω το χρόνο μου με αυτόν τον τρόπο- δεν θα τα κατάφερνα, μιας και εκπέμπουμε σε τελείως διαφορετικό μήκος κύμματος.
Επέτρεψε μου όμως να σου πω απλά ότι τη λογική σου την κατανοώ. Τέτοιους προβληματισμούς είχα κι εγώ γύρω στα 15 μου. Από τότε έχουν περάσει αρκετά χρόνια και έχω αλλάξει έτσι ώστε να μην αγκιστρώνομαι από τα τερτίπια του Αγύρτη.
Και ναι, μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο. Το πρόβλημα εδώ είναι τί εννοείς εσύ ως τέτοιο.
Απάντηση με παράθεση
  #7  
Παλιά 28-09-05, 00:56
Το avatar του χρήστη agaliarep
agaliarep Ο χρήστης agaliarep δεν είναι συνδεδεμένος
Banned
 
Εγγραφή: 09-08-2005
Περιοχή: Mandri
Μηνύματα: 1.621
Προεπιλογή

Εδώ είναι που κάνεις εσύ λάθος φίλε μου. Το ότι δεν υπάρχει στην πράξη Δημοκρατία τo ξέρω πολύ καλά. Ίσως να υπήρξε κάποτε, κάπου, για κάποιο χρονικό διάστημα, άλλωστε η Δημοκρατία δεν είναι ότι καλύτερο ίσως, αλλά το καλύτερο που μπορούμε να επιδείξουμε. Aλλά δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθούμε σε αυτό το θέμα όποιος καταλαβαίνει, καταλαβαίνει και μην ακούσω από κανέναν για τα φοβερά της Δημοκρατίας, άλλωστε οι πολλοί δεν έχουν δίκιο πάντα, αλλά οι ειδικοί. Όμως αυτοί οι ειδικοί δεν υπάρχουν και για αυτό τον λόγω έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς για αυτό; Δεν μπορώ να κάθομαι πια και να ανέχομαι όλα αυτά. Δεν μπορώ να κάθομαι στην πολυθρόνα μου και να βουλιάζω και να αργοπεθαίνω, να μου φτάνει που ανασαίνω, να είμαι κουλός με χρυσαφένια πέννα… Δεν μπορώ, δεν ανέχομαι να με φτύνουν μέσα στην μούρη και να με χλευάζουν κατάμουτρα, να περιμένουν να τρώω τα ψέματα τους, για ένα μέλλον που μου φτιάξανε, για ένα μέλλον που σε καμία περίπτωση δεν έγινε, για να με κάνει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αυτό που πολλοί μέσα στο forum έχουν αποκαλέσει παραγωγική μηχανή. Δεν ανέχομαι πια να μου πετούνε δύο ξέκωλα στην τηλεόραση, 20 ποδοσφαιρικούς αγώνες και 3000 διαφημίσεις και να προσπαθούν να χάσουμε τον στόχο να γίνουμε καλύτεροι, να κάνουμε κάτι σπουδαίο, ή έστω να μπορέσουμε να αφήσουμε αυτούς που μπορούν να κάνουν, να το κάνουν. Δεν μπορώ να ανεχτώ να με χρησιμοποιούν μόνο για να παράγω και να καταναλώνω κερδίζοντας αυτοί χρήμα, ουσιαστικά χρησιμοποιώντας με σαν κατοικίδιο πολλαπλών χρήσεων και χρησιμότητας. Νιώθω σαν βόδι που του έχουν περάσει τον ζυγό και το μόνο που περιμένουν από αυτό είναι να οργώσει το χωράφι. Το τι πρέπει να γίνει θέλω να μάθω και γω… αλλά πριν γίνει, ότι είναι να γίνει, σωστό ή λάθος, πρέπει να δω και θέλω να δω, κάποια αντίδραση. Σαν ένας γιατρός που περιμένει μια αντίδραση από τον ασθενή ότι επικοινωνεί με το περιβάλλον. Μπορεί ο ασθενείς να μην γίνει ποτέ καλά αλλά η αντίδραση και η πρώτη ένδειξη ότι υπάρχει επικοινωνία με το περιβάλλον, είναι ένα μήνυμα ότι μπορεί να σωθεί. Πρέπει να δω κάποια αντίδραση για να δω το φως. Και δεν βλέπω τίποτα. Αυτό είναι που με εκνευρίζει. Αυτό είναι που με απογοητεύει. Και ίσως το θέμα το ξεκίνησα όχι για κανένα άλλο λόγω, αλλά για να βρω κάποιες απαντήσεις, που να με βοηθήσουν να πιστέψω, ότι μπορεί να υπάρξει αυτή η αντίδραση. Όταν κάποιος είναι κλεισμένος πολλά χρόνια στην φυλακή είναι λογικό να πάθει ιδρυματισμό δηλ. να δυσκολεύεται, ακόμα και να μην θέλει ουσιαστικά, να βγει από την φυλακή, επειδή ο μακροχρόνιος εγκλεισμός του εκεί, τον έχει πια κάνει να έχει βολευτεί και να φοβάται να αντιμετωπίσει την ελευθερία, τον κόσμο και γενικά μια ζωή που πια πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του και να μην έχει κάποιον άλλο, ουσιαστικά, να τον φροντίζει και να τον προσέχει… Αλλά εγώ είμαι ασυμβίβαστος. Δεν μπορώ να συμβιβαστώ στην φυλακή και θα προσπαθήσω να δραπετεύσω με όσους πιο πολλούς μπορώ μαζί μου και θα πολεμήσω τον ιδρυματισμό μου και θα προσπαθήσω να δω τον ήλιο, που γουστάρω και όχι εκείνο που μου επιτρέπουν να δω πίσω από τα κάγκελα της φυλακής τους. Όταν κάποιος δεν έχει δει ποτέ το φως της μέρας είναι λογικό να μην το έχει συνηθίσει και να το φοβάται αλλά προτιμώ να το δω και να τυφλωθώ από το υπερβολικό φως
(για κάποιον που ζούσε για πάντα στο σκοτάδι) από το να μην το δω καθόλου και ας ξέρω ότι υπάρχει.
Όσο για τον χρόνο που όπως λες δεν σκοπεύεις να σπαταλήσεις για να μου εξηγήσεις τι εννοείς, γιατί έτσι και αλλιώς δεν θα καταλάβαινα, να σου πω ότι με προσβάλει και με υποτιμά αυτή η άποψη. Δεν νομίζω ότι μπορείς να κρίνεις τι μπορεί να καταλάβω και τι όχι. Και πραγματικά εσύ μπορεί να θυμάσαι τι πίστευες στα 15 σου, αλλά εγώ που έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ήμουν 15, σου λέω ότι δεν θυμάμαι τι πίστευα τότε, αλλά ξέρω ότι τώρα πρέπει να μου δείχνουν οι συνομιλητές μου (έστω και μέσα από μια συζήτηση σ ένα forum) περισσότερο σεβασμό για τις αντιληπτικές μου τουλάχιστον ικανότητες.

Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη agaliarep : 28-09-05 στις 01:04
Απάντηση με παράθεση
  #8  
Παλιά 28-09-05, 11:09
Το avatar του χρήστη Onirocosmos
Onirocosmos Ο χρήστης Onirocosmos δεν είναι συνδεδεμένος
Junior Member
 
Εγγραφή: 23-02-2005
Μηνύματα: 19
Προεπιλογή

Ο λόγος που δεν θα με καταλάβαινες είναι όχι γιατί δεν είσαι ικανός αλλά γιατί εκπέμπουμε σε διαφορετικό μήκος κύμματος. Το ότι δεν το "έπιασες" επιβεβαιώνει το παραπάνω. (Δεν συνηθίζω να διαπληκτίζομαι στα forums.)
Απάντηση με παράθεση
  #9  
Παλιά 28-09-05, 12:41
Το avatar του χρήστη smoralis
smoralis Ο χρήστης smoralis δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 25-03-2004
Περιοχή: Θεσσαλονίκη
Μηνύματα: 117
Προεπιλογή

Προσωπικά συμφωνώ με το ξέσπασμα του/της agaliarep, παρά με τον συντηρητισμό του Onirocosmos.

Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε φυλακισμένοι, για να νοιώσουμε το άγχος που έχει ο φυλακισμένος μέσα στα σίδερα (το τραγούδι λέει "μες την φυλακή είναι ωραία, έχει και καλή παρέα", άλλα δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα).

Μας έχουν χώσει μέσα και ούτε 24ωρη δεν μας δίνουν!
Μας έχουν μαστουρώσει (με τα "όπια του λαού") και δεν αντιλαμβανόμαστε τίποτα!

Και πες ότι αντιλήφθηκες ότι είσαι φυλακισμένος άδικα... Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείς; Θες να δραπετεύσεις... Δεν είναι και τόσο εύκολο φίλε μου να αποδράσεις από το Αλκατράζ... Θέλει πολύ αγώνα, πολλή προσοχή να μην σε καταλάβουν, θέλει σχέδια φτιαγμένα με μαεστρία, θέλει βοήθεια από έμπιστους ανθρώπους, θέλει εργαλεία τα οποία τα κρατάς πολύ καλά κρυμμένα... Θέλει πολλή πίστη και εσωτερική δύναμη για να φτάσεις στο σκοπό σου.

Πρέπει επίσης να έχεις μία εικόνα του πώς είναι εκεί έξω ή να έχεις κάποιον να σε οδηγήσει...


Δεν νομίζω ότι είμαστε "πρόβατα επί σφαγή", απλά μας έχουν ρίξει μέσα και δεν ενδιαφέρονται για μας πλέον. Αν δραπετεύσεις κυνδυνεύεις να σε πιάσουν από τον γιακά και να σε ξαναβάλουν μέσα, αν όμως φτάσεις σε καλά χέρια δεν έχεις να φοβηθείς τίποτε πια...
__________________
“When the power of Love
Replaces the love of power
Man will have a new name:
God.” - Sri Chinmoy
Απάντηση με παράθεση
  #10  
Παλιά 28-09-05, 16:30
Geowolf Ο χρήστης Geowolf δεν είναι συνδεδεμένος
Senior Member
 
Εγγραφή: 15-06-2004
Περιοχή: Θεσσαλονίκη
Μηνύματα: 480
Προεπιλογή

Αγαπητέ agaliarep θεωρώ ότι αν δεν μας αρέσουν όπως είναι τα πράγματα και θέλουμε να τα αλλάξουμε πρέπει να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας. Το να ακολουθείς τις υποδείξεις κάποιων άλλων ή απλώς να αφήνεσαι να σε παρασύρει το ποτάμι είναι εύκολο. Η αλλαγή θέλει προσπάθεια και επιμονή ειδικά όταν πρόκειται για κάτι που έχεις συνηθίσει. Η δυσκολία όμως δεν είναι λόγος για να αποθαρρυνόμαστε. Όλοι έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Ελπίδα υπάρχει και ίσως είναι παντού γύρω μας απλά δεν μπορούμε να την διακρίνουμε καθαρά γιατί τα γυαλιά που φοράμε είναι πολύ σκονισμένα.
__________________
ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ
Απάντηση με παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Εργαλεία Θεμάτων
Τρόποι εμφάνισης

Δικαιώματα - Επιλογές
Δεν μπορείτε να προσθέσετε νέα threads
Δε μπορείτε να απαντήσετε
Δεν μπορείτε να προσθέσετε συνημμένα
Δεν μπορείτε
BB code είναι σε λειτουργία
Τα Smilies είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας



Όλες οι ώρες είναι GMT +2. Η ώρα τώρα είναι 06:34.


Forum engine powered by : vBulletin Version 3.8.4
Copyright ©2000 - 2019, Jelsoft Enterprises Ltd.