|
Ποιος
είναι ο Jonas
Trinkunas
Γεννήθηκε
το 1939 στη Λιθουανία και σπούδασε
Φιλοσοφία και
λιθουανική φιλολογία. Στο
διάστημα ’69 – ’73 εργάστηκε στο
πανεπιστήμιο του Βίλνιους σε έρευνα
με αντικείμενο την εθνογραφία και
την αρχαία λιθουανική θρησκεία. Το
’67 αναβίωσε τους εορτασμούς του
Θερινού Ηλιοστασίου. Η διαβόητη KGB
τον έθεσε υπό παρακολούθηση και
τελικά απολύθηκε από το
πανεπιστήμιο απαγορεύντας του κάθε
διδακτική ή ερευνητική
δραστηριότητα. Για 15 χρόνια δούλεψε
σε περιστασιακές δουλειές μέχρι την
κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ξαναγύρισε στην έρευνα στο
Ινστιντούτο Φιλοσοφίας και
Κοινωνιολογίας και στο διάστημα ’90
– ’93 υπήρξε διευθυντής του
Τμήματος Εθνικού Πολιτισμού του
λιθουανικού Υπουργείου Πολιτισμού.
Κατέχει τον τίτλο του Αρχιερέα (Krivis)
της Εθνικής Λιθουανικής Θρησκείας.
|
Η
ινδοευρωπαϊκή θεωρία, που στηρίζεται σε
γλωσσολογικές αναλύσεις της λεγόμενης
ιαπετικής (αρχέγονης δλδ) γλώσσας κι όχι
σε φυλετικά ευρήματα όπως έχει
παρεξηγηθεί συχνά, ισχυρίζεται πως γύρω
στο 5000 πΧ στην περιοχή της Λιθουανίας
έγινε μια ανεξήγητη δημογραφική έκρηξη
του πληθυσμού με αποτέλεσμα ένα
ισχυρότατο ρεύμα μετανάστευσης προς δύο
μεριές: δυτικά και ανατολικά. Έτσι, οι
όψιμοι μετανάστες απλώθηκαν σε όλη
σχεδόν την Ευρώπη κι έφτασαν μέχρι και
την Βόρεια Ινδία, εξ ου και ο όρος που
επινοήθηκε «ινδοευρωπαϊσμός» (δεν
σημαίνει σε καμμία περίπτωση ότι
προερχόμαστε από τους Μογγόλους, αυτοί
έδωσαν ραντεβού με την ιστορία μερικές
χιλιάδες χρόνια μετά). Αλλά εικάζεται
πως και οι προϊστορικοί Λιθουανοί
προήλθαν από τον Καύκασο. Όπως και να
έχει το πράγμα, η Λιθουανία μοιάζει να
έχει επωμιστεί το ρόλο της ευρωπαϊκής
κοιτίδας: η λιθουανική γλώσσα είναι η
πιο πρωτόγονη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα άρα
και μητρική γλώσσα λέγουν οι εθνολόγοι
και γλωσσολόγοι. Λένε μάλιστα, πως παρ’
όλες τις προελληνικές προσμίξεις, η
αρχαία ελληνική γλώσσα συγγενεύει σε
καίρια σημεία με την λιθουανική. Αυτές
οι δύο γλώσσες είναι οι μοναδικές σε όλη
την Ευρώπη που διασώζουν τον δυικό
αριθμό της κλίσης των ονομάτων. Έχουν
την περισπωμένη, δηλαδή τον περισπώμενο
(σπασμένο, κυματιστό) τονισμό. Η
Λιθουανία, μαζί με την Λεττονία που
συγγενεύουν σε πρώτο βαθμό, επωμίστηκε
κι έναν άλλο ρόλο, λόγω των συχνών
ιστορικών μεταβολών, σλάβοι, βίκινγκς,
ρώσοι, τεύτονες, σήμερα η Λιθουανία
γίνεται μια δεξαμενής σκέψης για τις
χαμένες παραδόσεις που ποδοπατήθηκαν
βίαια κατά την έλευση του Χριστιανισμού
μετά το 1000 μΧ σε κείνες τις περιοχές.
Σημειώνουμε πως η δημιουργία του
κράτους της Λιθουανίας γίνεται κατά το
1235 μΧ, μια πολύ καθυστερημένη συνένωση
των διαφόρων νομαδικών κοινοτήτων που
συνασπίστηκαν για να αντιμετωπίσουν
τους καινούριους επιθετικούς
μουσαφίρηδες στη γειτονιά τους.
Σε
αυτό το ρευστό κοινωνικοϊστορικό
πλαίσιο κι έπειτα από την κατάρρευση του
σοβιετικού μπλοκ, μερικοί Λιθουανοί με
οδηγητή τον δόκτωρ Jonas
Trinkunas,
δημιουργούν την Εθνική Λιθουανική
Θρησκεία και ιδρύουν το WCER,
το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εθνικών
Θρησκειών. Το WCER
κατάφερε σε ελάχιστα χρόνια κάτι
πρωτοφανές στα ευρωπαϊκά πολιτικά
χρονικά. Το 2001 με σχέδιο νόμου τεσσάρων
βουλευτών στη Λιθουανική Βουλή, η Εθνική
Λιθουανική Θρησκεία, αναγνωρίστηκε ως
επίσημη θρησκεία που μπορεί να τελείται
ελεύθερα μέσα στο κράτος. Σαφώς
πρόκειται για την πρώτη λαμπρή νίκη
προχριστιανικής θρησκείας που
αναγνωρίζεται επίσημα μέσα στην Ευρώπη.
Το
WCER, που
ιδρύθηκε το 1998, έχει θέσει ως σκοπό τη
διάδοση και την προστασία των φυσικών
θρησκειών, την καλλιέργεια κλίματος
εμπιστοσύνης και ανοχής ανάμεσα στους
λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, τη
διεθνή συνεργασία εθνικών οργανώσεων
και την κατάργηση κάθε θρησκευτικής
διάκρισης. Τα μέλη του WCER
προέρχονται απ’ όλη την Ευρώπη, την
Αμερική, το Πακιστάν (Καλάς), την Ινδία,
την Αυστραλία κι επεκτείνεται
περισσότερο με νέα μέλη αντιπροσώπων
φυσικών θρησκειών.
Ο
λιθουανικός νόμος 'περί των Αρχών της
Κρατικής Προστασίας της Εθνικής
Κουλτούρας' δίνει τον εξής ορισμό του
εθνικού πολιτισμού:
Ο
Εθνικός Πολιτισμός συμπεριλαμβάνει το
σύνολο των πολιτιστικών αγαθών παρήγαγε
το έθνος, όπως αυτά μεταβιβάστηκαν από
γενεά σε γενεά σε μια διαρκή ανανέωσή
τους και επιτρέπει τη διατήρηση της
εθνικής ταυτότητας και συνείδησης, και
της μοναδικότητας των εθνογραφικών
περιοχών".
Παρατηρούμε
το σαφή διαχωρισμό που επιτελείται
μεταξύ θρησκείας και κράτους με την
πρώτη ως προστατευόμενη κληρονομιά κάτι
που δεν επιτρέπει εδώ σε καμιά περίπτωση
το ελληνικό Σύνταγμα αναγνωρίζοντας
καταχρηστικά το μονοπώλιο της
χριστιανικής ορθόδοξης θρησκείας.
Καιρός είναι η ελληνική πολιτεία να
διδαχτεί από το λιθουανικό παράδειγμα,
από τη διορατικότητα και το σεμνό πνεύμα
του dr Jonas Trinkunas όχι μόνο στο να διαφυλάξει
και να κατοχυρώσει μια προχριστιανική
θρησκεία, αλλά να την αναβιώσει με τον
καλύτερο σεβασμό και προσήλωση, με την
ανάδειξη των επίκαιρων χαρακτηριστικών
τα οποία λειτουργούν ως μια αυτόνομη
πίστη και χωρίς να καταφεύγει σε
πολεμικές παρά μόνο με την δύναμη του
δικαίου και την πειθούς.
|
